Oskarżony odbywający karę 15 lat dalej w areszcie. SN utrzymał postanowienie

Sąd Najwyższy, postanowieniem z 17 grudnia 2025 r., zastosował

wobec P.B. środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania do

dnia 16 marca 2026 r. godzina 14.50.

Zażalenie na to orzeczenie złożył obrońca. Zarzucił w nim naruszenie

art. 249 § 1 k.p.k. polegające na błędnym przyjęciu, że w stosunku do tego

oskarżonego zachodzi konieczność zastosowania tymczasowego aresztowania,

II KZ 40/25

2

podczas gdy P.B. aktualnie odbywa karę pozbawienia wolności w innej

sprawie a w niniejszym postępowaniu, które jest na etapie apelacyjnym,

oskarżony nie podejmował żadnych działań mających na celu bezprawne

wpływanie na tok czynności i wniósł o uchylenie zastosowanego środka

zapobiegawczego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje

Zażalenie obrońcy nie zostało uwzględnione albowiem nadal aktualne

pozostają dowodowe i procesowe przesłanki stosowania najsurowszego środka

zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania wobec P.B., jak

również istnieje przesłanka uzasadniająca stosowanie tego środka

zapobiegawczego w świetle art. 263 § 7 k.p.k.

Zgromadzony dotychczas w sprawie materiał dowodowy – osobowy

oraz rzeczowy – pozwalał na stwierdzenie wysokiego prawdopodobieństwa, w

rozumieniu art. 249 § 1 k.p.k., że oskarżony dopuścił się popełnienia

zarzucanych mu przestępstw. Na obecnym etapie postępowania samo

uprawdopodobnienie sprawstwa stanowi przesłankę do zastosowania

najsurowszego ze środków zapobiegawczych jakim jest tymczasowe

aresztowanie. Prawdopodobieństwo to w przypadku P.B. jest bardzo wysokie i

graniczy z pewnością – został on wszak skazany już wyrokiem Sądu

pierwszoinstancyjnego na karę 15 lat pozbawienia wolności. To ustalenie wraz

z aktualnymi w sprawie przesłankami szczególnymi z art. 258 § 2 k.p.k. oraz

art. 263 § 7 k.p.k. i w powiązaniu z charakterem zarzucanego mu czynu

zabronionego spowodowały, że zastosowanie izolacyjnego środka

zapobiegawczego stało się konieczne.

Akcentowana przez skarżącego okoliczność, że oskarżony jest

pozbawiony wolności w innej sprawie, nie stanowi przeszkody prawnej do

stosowania w niniejszym postępowaniu izolacyjnego środka zapobiegawczego.

Kodeks postępowania karnego w art. 263 § 3a k.p.k. dopuszcza zbieg

II KZ 40/25

3

tymczasowego aresztowania z karą pozbawienia wolności a zarazem w

konkretnej sprawie o nr II KK 237/25 ewidentnie zaistniała potrzeba

zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania.

Wobec powyższego Sąd Najwyższy postanowił jak na wstępie.

Tomasz Artymiuk

Michał Laskowski Małgorzata Wąsek-Wiaderek

[WB]

[a.ł]