Sąd Najwyższy nie przywrócił oskarżycielowi prywatnemu terminu na uzasadnienie wyroku

Zaskarżonym zarządzeniem, na podstawie art. 126 § 1 k.p.k. w zw. z art. 122

§ 1 k.p.k. w zw. z art. 93 § 2 k.p.k., odmówiono przyjęcia wniosku oskarżyciela

prywatnego M.M. z dnia 26 maja 2026 r. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku

o sporządzenie uzasadnienia i doręczenie wraz z odpisem wyroku Sądu

Okręgowego Warszawa -Praga w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2025 r. w sprawie

VI Ka 1263/23, uznając go za bezskuteczny

Na to zarządzenie zażalenie złożył oskarżyciel prywatny wskazując, że nie

odebrał przesyłki pocztowej w sprawie o sygn. akt VI Ka 1263/23 z uwagi na swoją

nieobecność.

II KZ 48/26

2

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne.

Zgodnie z art. 126 § 1 k.p.k., warunkiem formalnym wniosku o przywrócenie

terminu jest wykazanie, że niedotrzymanie terminu zawitego nastąpiło z przyczyn od

strony niezależnych oraz złożenie tego wniosku w terminie 7 dni od daty ustania

przeszkody, która uniemożliwiała dokonanie określonej czynności w ustawowym

terminie. Na stronie wnoszącej o przywrócenie terminu zawitego ciąży nie tylko

obowiązek wskazania wszystkich okoliczności, które uniemożliwiły jej dokonanie

czynności procesowej w przewidzianym terminie, ale także uprawdopodobnienie, że

nastąpiło to z przyczyn od strony niezależnych, tj. przekonywującego uzasadnienia

zaistniałego uchybienia i wskazania podstaw swoich twierdzeń (zob. postanowienie

Sądu Najwyższego z 10 lutego 2017 r., IV KZ 1/17). Zgodnie z omawianym

przepisem składając przedmiotowy wniosek strona musi dodatkowo dopełnić

czynności, która miała być w terminie wykonana.

W ocenie Sądu Najwyższego, wnioskodawca nie wykazał - w myśl

art. 126 § 1 k.p.k. - zaistnienia przyczyny niezależnej, która spowodowała

niedokonanie czynności polegającej na złożeniu wniosku o uzasadnienie

w przewidzianym terminie. Lakoniczne, miejscami niezrozumiałe zażalenie, przyczyn

takich jednak nie wskazuje. Z analizy akt sprawy nie wynika, aby skazany

podejmował jakiekolwiek działania w celu zaskarżenia wyroku sądu odwoławczego.

Po pierwsze, nie był on obecny na rozprawie apelacyjnej oraz na ogłoszeniu wyroku

(zawiadomienie dwukrotnie awizowane, nie podjęte w terminie – k. 388).

Po drugie, skazany w chwili wydania wyroku przebywał na wolności.

Niewątpliwie miał on możliwość samodzielnego ustalenia nie tylko terminu

ogłoszenia wyroku, faktu ogłoszenia, ale i treści rozstrzygnięcia. Dochowanie

minimum staranności i dbałości o własne sprawy zapewniłoby mu należytą ochronę

jego interesu prawnego.

Trafnie zatem uznano w zaskarżonym postanowieniu, że brak było podstaw

do uwzględnienia wniosku skazanego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku

o doręczenie wyroku Sądu Okręgowego Warszawa–Praga w Warszawie z dnia 28

sierpnia 2025 r., sygn. akt VI Ka 1263/23 z uzasadnieniem.

Z przytoczonych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.

[WB]

II KZ 48/26

3

[a.ł]