Skarga kasacyjna wysłana wprost do Sądu Najwyższego spóźniona, zażalenie oddalone

Sąd Apelacyjny w Katowicach postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2025 r.

odrzucił skargę kasacyjną H.R. od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia

24 października 2024 r.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd Najwyższy wyjaśnił, że wyrokiem z dnia

24 października 2024r. Sąd Apelacyjny w Katowicach zmienił wyrok Sądu

Okręgowego w Sosnowcu z dnia 8 stycznia 2024r. i oddalił odwołanie H.R. od

decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Sosnowcu z dnia 31 marca

2023 r. odmawiającej prawa do przeliczenia emerytury z uwzględnieniem środków

zgromadzonych na subkoncie.

Odpis wyroku Sądu Apelacyjnego z uzasadnieniem został doręczony

pełnomocnikowi ubezpieczonego w dniu 7 stycznia 2025r.

II UZ 31/26

2

Pełnomocnik ubezpieczonego w dniu 6 marca 2025r. nadał w placówce

pocztowej skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach

bezpośrednio do Sądu Najwyższego.

W dniu 24 marca 2025r. Sąd Najwyższy przesłał skargę kasacyjną do Sądu

Apelacyjnego w Katowicach.

Sąd Apelacyjny uznał, że skarga kasacyjna ubezpieczonego podlega

odrzuceniu.

Sąd Apelacyjny wskazał, że po wpływie skargi kasacyjnej podlega ona

kontroli, czy jest ona w konkretnym przypadku dopuszczalna, tj. czy została

wniesiona przez uprawniony podmiot i w stosunku do orzeczenia, które może być

zaskarżone tym środkiem zaskarżenia oraz czy został zachowany termin do jej

wniesienia i czy spełnia ona wymagania formalne. W razie braku któregokolwiek ze

wskazanych warunków uznać należy, że skarga kasacyjna jest dotknięta brakiem

uzasadniającym jej odrzucenie na podstawie art. 3986 § 2 k.p.c. W myśl bowiem art.

3986 § 2 k.p.c. Sąd drugiej instancji odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę

kasacyjną wniesioną po upływie terminu, skargę niespełniającą wymagań

określonych w art. 3984 § 1, nieopłaconą oraz skargę, której braków nie usunięto w

terminie lub z innych przyczyn niedopuszczalną.

Zgodnie z art. 3985 § 1 skargę kasacyjną wnosi się bezpośrednio do sądu,

który wydał zaskarżone orzeczenie, w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia

orzeczenia z uzasadnieniem stronie skarżącej. Przepis jasno wskazuje adresata

wnoszonej przez stronę skargi kasacyjnej i termin jej złożenia, dlatego istnienie

tego szczególnego przepisu wyłącza dopuszczalność odpowiedniego zastosowania

art. 396 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c. w postępowaniu kasacyjnym

(postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 listopada 2016r., VCZ 73/16).

Sąd Apelacyjny podkreślił, że zasadniczo termin ustanowiony dla pisma

procesowego jest zachowany, jeśli w tym terminie wpłynie ono do sądu. Dla

zachowania terminu konieczne jest zatem nadanie pisma do właściwego sądu i na

jego właściwy adres. W przypadku natomiast wniesienia pisma do sądu

niewłaściwego, datą wniesienia pisma jest data nadania w placówce pocztowej

przez sąd niewłaściwy do sądu właściwego (postanowienie Sądu Najwyższego z 12

kwietnia 2019r., V CZ 21/19).

II UZ 31/26

3

Mając na uwadze powyższe należy zauważyć, że termin do wniesienia

skargi kasacyjnej upłynął w dniu 7 marca 2025 r. Z uwagi, iż skargę kasacyjną

nadano bezpośrednio do Sądu Najwyższego w dniu 6 marca 2025r., czyli do

niewłaściwego Sądu, to datą wniesienia przedmiotowej skargi jest data nadania jej

przez Sąd Najwyższy do Sądu Apelacyjnego w Katowicach, czyli dzień 24 marca

2025r. Powyższe ustalenia wskazują, że skarga kasacyjna została złożona po

upływie ustawowego terminu.

Ubezpieczony H.R. wniósł zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego w

Katowicach z dnia 16 kwietnia 2025 r., zaskarżając to postanowienie w całości i

zarzucając:

1. Naruszenie art. 3985 § 1 k.p.c., przez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że w

przypadku wniesienia skargi kasacyjnej bezpośrednio do Sądu Najwyższego za

datę wpływu skargi kasacyjnej należy uznać datę, w której Sąd Najwyższy przesłał

ją Sądowi drugiej instancji ( Sądowi Apelacyjnemu w Katowicach), a nie datę

wpływu skargi kasacyjnej do Sądu Najwyższego, co miało istotny wpływ na wynik

sprawy, bowiem skutkowało odrzuceniem skargi kasacyjnej;

2. Naruszenie art. art. 3986 § 2 k.p.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i

błędne uznanie, iż nastąpiły przesłanki do odrzucenia skargi kasacyjnej.

Mając powyższe na uwadze żalący się wniósł o: 1. zmianę zaskarżonego

postanowienia i przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania; 2. zasadzenie od

organu rentowego na rzecz ubezpieczonego kosztów postępowania, w tym kosztów

zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie podlega oddaleniu.

Nie wymaga interpretacji, że zgodnie z art. 3985 § 1 k.p.c. skargę kasacyjną

wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie, w terminie dwóch miesięcy

od dnia doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem stronie skarżącej. Jest to w tej

kwestii regulacja pełna, zatem przez art. 39821 k.p.c. nie ma zastosowania art. 369

§ 3 k.p.c., który stanowi, że termin do wniesienia apelacji uważa się za zachowany

także wtedy, gdy przed jego upływem strona wniosła apelację do sądu drugiej

II UZ 31/26

4

instancji. Orzecznictwo Sądu Najwyższego jest co do tego zagadnienia utrwalone i

w pełni aprobowane (por. postanowienia Sądu Najwyższego z 24 listopada 2016 r.,

II CZ 118/16; z 10 października 2013 r., III CZ 43/13; z 19 lutego 2015 r., III CZP

100/14; z 4 września 2014 r., II CZ 51/14; z 20 lutego 2014 r., I CZ 6/14; z 20 marca

2014 r., II CZ 107/13; uchwała Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z 19 lutego 2015

r., III CZP 100/14) z uwagi na to, że wyłącza to zastosowanie istnienia przepisu art.

3985 k.p.c.

W konsekwencji, skoro przesyłka została nadana na niewłaściwie oznaczony

adres to nie można uznać, że zachowany został termin do uzupełnienia braków

skargi kasacyjnej, a zatem skarga została prawidłowo odrzucona w myśli art. 3986

§ 2 k.p.c. Przez wzgląd na powyższe Sąd Najwyższy uznaje zażalenie za

niezasadnie, wobec czego na podstawie art. 3941 § 3 w związku z art. 39816 k.p.c.

zażalenie oddala.

M.G.

[a.ł]