Zażalenie emeryta policyjnego oddalone, skarga kasacyjna pozostaje odrzucona

Postanowieniem z dnia 5 grudnia 2025 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie w

sprawie J.D. przeciwko Dyrektorowi Zakładu Emerytalno - Rentowego Ministerstwa

Spraw Wewnętrznych i Administracji w Warszawie, o wysokość emerytury

policyjnej, odrzucił skargę kasacyjną ubezpieczonego wniesioną od wyroku Sądu

Apelacyjnego w Lublinie z dnia 8 lipca 2025 r.

Sąd odwoławczy wskazał, że dla oceny dopuszczalności skargi kasacyjnej w

sprawie o wysokość emerytury, to jest o prawo majątkowe, niezbędne jest ustalenie

wartości przedmiotu zaskarżenia. We wniesionej skardze kasacyjnej pełnomocnik

wnioskodawcy, jako wartość przedmiotu zaskarżenia podał kwotę 35.675 zł.

II UZ 73/26

2

Mając na uwadze rozbieżności w wysokości wartości przedmiotu

zaskarżenia podanej przez pełnomocnika wnioskodawcy w piśmie procesowym

uzupełniającym apelację (k. 150) i wniesionej skardze kasacyjnej oraz wysokość

świadczenia emerytalnego pobieranego przez wnioskodawcę przed wejściem w

życie nowelizacji ustawy zaopatrzeniowej i wysokość tego świadczenia ustalonego

decyzją zaskarżoną w niniejszym postępowaniu, Sąd Apelacyjny postanowieniem z

dnia 22 października 2025 r. postanowił sprawdzić wartość przedmiotu zaskarżenia

i zarządził w tym celu dochodzenie. Pełnomocnik wnioskodawcy został wezwany do

wypowiedzenia się z czego wynika różnica w wartości przedmiotu zaskarżenia

wskazanej w skardze kasacyjnej i w apelacji z zaznaczeniem, że wartości

przedmiotu zaskarżenia w skardze kasacyjnej nie może być wyższa niż podana w

apelacji chyba, że powód rozszerzył żądanie lub sąd orzekł ponad żądanie oraz

został wezwany do precyzyjnego podania wartości przedmiotu zaskarżenia skargą

kasacyjną i sposobu wyliczenia tej wartości.

W piśmie procesowym z dnia 2 listopada 2025 r. pełnomocnik odwołującego

się podniósł, że zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w postępowaniu

apelacyjnym emerytura odwołującego się bez ograniczenia narzuconego

zaskarżonymi przepisami byłaby miesięcznie wyższa o 2.972,92 zł., co w stosunku

rocznym daje wartość przedmiotu zaskarżenia w kwocie 35.675 zł w zaokrągleniu.

Wskazał, że odwołujący się składając apelację z dnia 1 marca 2025 r. korzystał z

pomocy wzoru internetowego opublikowanego z myślą o funkcjonariuszach

pozbawionych należnego im świadczenia i w tymże wzorze nie wskazano wymogu

umieszczenia wysokości przedmiotu zaskarżenia dlatego nie wskazał wartości

przedmiotu zaskarżenia – w jego ocenie wartość tożsama z wartością przedmiotu

zaskarżenia podaną w skardze kasacyjnej.

Organ rentowy, wezwany do ustosunkowania się do powyższego stanowiska

skarżącego, w piśmie z dnia 24 listopada 2025 r podniósł, że w jego ocenie wartość

przedmiotu zaskarżenia oznaczona na 35.675 zł oraz sposób wyliczenia wartości

przedmiotu zaskarżenia wskazany w treści pisma procesowego z dnia 2 listopada

2025 r. są nieprawidłowe, a wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie wynosi

2.493 zł. Wartość przedmiotu zaskarżenia należy obliczyć jako różnicę między

wysokością świadczenia bez zastosowania art. 15c ustawy zaopatrzeniowej, która

II UZ 73/26

3

jest wskazana w decyzji waloryzacyjnej, to jest 1.915,07 zł. a wysokością

świadczenia z zastosowaniem w/w przepisu, która jest wskazana w treści

zaskarżonej decyzji, to jest 1 707,34 zł.

W ocenie Sądu Apelacyjnego przedstawione przez pełnomocnika

wnioskodawcy wyliczenie wartości przedmiotu zaskarżenia na 35.675 zł nie jest

prawidłowe. Zgodnie z treścią art. 22 k.p.c. w sprawach o prawo do świadczeń

powtarzających się wartość przedmiotu sporu stanowi suma świadczeń za jeden

rok, a jeżeli świadczenia trwają krócej niż jeden rok - za cały czas ich trwania.

Sąd odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem organu rentowego, że

obliczając wartość przedmiotu zaskarżenia należy uwzględnić różnicę między

wysokością świadczenia emerytalnego pobieranego przez wnioskodawcę przed

wejściem w życie nowelizacji ustawy zaopatrzeniowej (decyzja z dnia 27 lutego

2017 r., k.141 akt emerytalnych) i wysokością tego świadczenia ustalonego decyzją

zaskarżoną w niniejszym postępowaniu (decyzja z dnia 11 lipca 2017 r., k. 150 akt

emerytalnych).

W konsekwencji, mając na uwadze treść powołanego art. 22 k.p.c.,

postanowieniem z dnia 1 grudnia 2025 r Sąd Apelacyjny ustalił wartość przedmiotu

zaskarżenia w sprawie (po zaokrągleniu w górę do pełnego złotego) na kwotę

2.493 zł [(1915,07 zł - 1707,34 zł) x12 =207,73 x12= 2492,76 zł].

Ustalona w wyniku przeprowadzonego postępowania sprawdzającego

wartość przedmiotu zaskarżenia wynosząca 2.493 zł nie przekracza ustawowego

progu, od którego zależy dopuszczalność skargi kasacyjnej (art. 3982 § 1 k.p.c.).

Dlatego skargę kasacyjną należało odrzucić.

Odwołujący się wywiódł zażalenie od postanowienia Sądu odwoławczego o

odrzuceniu skargi kasacyjnej. Wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania. Zarzucił rozstrzygnięciu:

- brak podstaw faktyczno-prawnych do jego wydania w szczególności błędne

ustalenie wartości przedmiotu sprawy;

- naruszenie art. 39813 § 1 k.p.c. przez nie wzięcie pod uwagę zarzutów

podniesionych w skardze kasacyjnej mających skutkować nieważnością

postępowania rozpatrywanych niezależnie od wartości przedmiotu sprawy.

II UZ 73/26

4

W uzasadnieniu wskazał, że jego zdaniem wartość przedmiotu sprawy

podana przez pełnomocnika była ustalona prawidłowo i nie był podstaw do wydania

zaskarżonego postanowienia. Podniósł, że rodzaj podniesionych naruszeń w

zarzutach kasacyjnych może skutkować nieważnością postępowania i uznaniem,

że apelacja wnioskodawcy nie była merytorycznie rozpatrzona, a wartość

przedmiotu zaskarżenia nie wpływa na nieważność postępowania.

Sąd Najwyższy zważył:

Zażalenie nie zawiera argumentów mogących doprowadzić do wzruszenia

zaskarżonego postanowienia. Po pierwsze, skarżący nie podjął się nawet polemiki

z wyliczeniem dokonanym przez Sąd odwoławczy. W rezultacie za gołosłowne

należy uznać stwierdzenie, że kwota podana przez ubezpieczonego powinna

stanowić wartość przedmiotu zaskarżenia. Wystarczy wskazać, że abstrahuje ona

od tego co było przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie.

Po drugie, z art. 3982 § 1 k.p.c. i art. 3986 § 2 k.p.c. nie da się wyprowadzić

wniosku, że skarga kasacyjna powinna zostać rozpoznana, jeśli jest

niedopuszczalna ze względu na zbyt niską wartość przedmiotu zaskarżenia, ale

strona skarżąca podniosła w niej zarzut nieważności postępowania. Supozycja tego

rodzaju nie znajduje odzwierciedlenia w wymienionych przepisach. Znaczy to tyle,

że pogląd odwołującego się w tym zakresie nie ma oparcia w obowiązujących

przepisach.

Dlatego Sąd Najwyższy na podstawie art. 3941 § 1 i § 3 k.p.c. w związku z

art. 39814 k.p.c. należało orzec jak w sentencji.

Piotr Prusinowski

[A.P.]

[a.ł]