Pełnomocnik pokrzywdzonego nie dostanie zwrotu kosztów za postępowanie kasacyjne w SN

Postanowieniem z 31 lipca 2026 r., sygn. akt II ZK 8/26, Sąd Najwyższy

oddalił jako oczywiście bezzasadną kasację adw. G.M. - obrońcy obwinionego adw.

I.W.

Pismem z 19 sierpnia 2026 r. pełnomocnik pokrzywdzonego adw. P.T.,

wniósł o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu przed

Sądem Najwyższym według norm przepisanych w związku

z wydaniem postanowienia 31 lipca 2026 r.

Sąd Najwyższy zważył co następuje.

II ZK 8/26

2

Wywiedziony przez pełnomocnika pokrzywdzonego wniosek nie zasługiwał

na uwzględnienie.

Rozpoznawana w sprawie kasacja obrońcy została oddalona przez Sąd

Najwyższy na posiedzeniu bez udziału stron jako oczywiście bezzasadna.

Dostrzec trzeba, że Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22

października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie przewiduje

możliwość przyznania wynagrodzenia za obronę przed Sądem Najwyższym

– 1.200 zł (§ 11 ust. 1 pkt 6) lub za sporządzenie i wniesienie kasacji w sprawie (§

11 ust. 3). Niezależnie od powyższego, wynagrodzenie przyznaje się za dokonanie

określonej czynności procesowej, np. złożenie odpowiedzi na kasację (§ 12 ust. 1).

Tymczasem w realiach niniejszej sprawy, ustanowiony jeszcze na etapie

merytorycznego rozpoznawania sprawy, a zatem przed Wyższym Sądem

Dyscyplinarnym (pismo adw. M.D. z 2 czerwca 2025 r. – k. 60 oraz pełnomocnictwo

k. 61 akt o sygn. […]), adw. M.D. - pełnomocnik pokrzywdzonego adw. P.T. nie

dokonał jakiejkolwiek czynności w postępowaniu kasacyjnym. Korzystając z normy

zawartej w art. 84 § 1 k.p.k., nie przedłożył również pełnomocnictwa do udziału w

postępowaniu po uprawomocnieniu orzeczenia. Tym samym nie zaktualizowała się

żadna z normatywnych przesłanek pozwalających na przyznanie zwrotu kosztów

reprezentacji pokrzywdzonego przez adw. M.D. w postępowaniu przed Sądem

Najwyższym wywołanym kasacją obrońcy obwinionego.

W kontekście powyższego należy zauważyć, że art. 4 ust. 1 ustawy z dnia

26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze, wprost wskazuje, że zawód adwokata

polega na świadczeniu pomocy prawnej, a w szczególności na udzielaniu porad

prawnych, sporządzaniu opinii prawnych, opracowywaniu projektów aktów

prawnych oraz występowaniu przed sądami i urzędami. Innymi słowy istota pomocy

prawnej sprowadza się do podejmowania czynności o charakterze intelektualnym,

wymagających zaangażowania sprawności umysłowej oraz cechujących się

indywidualnym wkładem inwencji oraz pomysłowości. Rzecz jasna wykonywanie

tego rodzaju działalności pociąga za sobą konieczność dokonywania również

i pewnych czynności o charakterze fizycznym, ale są one prawnie irrelewantne,

ponieważ ani przepisy Prawa o adwokaturze, ani przepisy Ustawy o radcach

II ZK 8/26

3

prawnych o nich nie wspominają (M. Szydło, Osoby wykonujące wolne zawody

prawnicze jako przedsiębiorcy, PS 2004/2/23-24). Natomiast adw. M.D. nie dokonał

żadnej czynności w postępowaniu kasacyjnym, bezsprzeczne jest zatem to, że jego

wniosek o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego przed Sądem Najwyższym,

nie zasługiwał na uwzględnienie.

Mając na uwadze powyższe względy, Sąd Najwyższy postanowił, jak na

wstępie.

[J.J.]

[r.g.]