Obrońca chciał wyłączyć sędziego SN za powołanie przez nową KRS, bez skutku

Pismem z dnia 7 stycznia 2026 r. (data wpływu do Sądu Najwyższego)

obrońca obwinionego byłego sędziego X. Y. – adw. M. P. wniósł o wyłączenie SSN

Marka Siwka od udziału w sprawie prowadzonej pod sygn. II ZO 30/22.

Argumentacja wniosku zawarta w uzasadnieniu sprowadza się w istocie rzeczy do

stwierdzenia, że sędzia SN Marek Siwek został powołany na stanowisko sędziego

Sądu Najwyższego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w

trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o

Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz.

3).

II ZO 1/26

2

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.

Z art. 41 § 1 k.p.k. wynika, że sędzia ulega wyłączeniu, jeżeli zachodzi

uzasadniona wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie.

W dotychczasowym orzecznictwie konsekwentnie prezentowany jest pogląd, iż

twierdzenie o bezstronności sędziego w danej sprawie, musi być wykazane

i racjonalnie uzasadnione. Uzasadniona wątpliwość, o której mowa w art. 41

§ 1 k.p.k. musi zatem istnieć obiektywnie, a nie tylko w subiektywnym odczuciu

strony składającej wniosek o wyłączenie. Chodzi wszakże o wątpliwość, którą

w oparciu o zaistniałą okoliczność mogłaby powziąć każda inna, rozsądnie

oceniająca sytuację i nie zaangażowana w spór osoba. Nie stanowi zarazem

przyczyny wyłączenia sędziego sama podejrzliwość strony, czy też utrata wiary

w bezstronność sędziego, wynikająca z jej subiektywnego odczucia. Uwagi

powyższe odnoszą się do takiego zachowania sędziego na sali rozpraw oraz poza

nią, z którego mogłoby wynikać, że sędzia jest w określony sposób nastawiony do

uczestników postępowania lub do sprawy. Chodzi tu o zachowanie sędziego

odnoszące się zarówno do oceny rozpoznawanej sprawy przed wydaniem

rozstrzygnięcia, jak i o wyrażanie pewnych opinii oceniających uczestników

postępowania, które może świadczyć o określonym nastawieniu sędziego do

sprawy lub osób w niej uczestniczących (zob. postanowienie Sądu Najwyższego

z 2 marca 2021 r., V KK 39/21). Uzasadniona wątpliwość co do bezstronności

sędziego zachodzi jedynie wówczas, gdy sędzia swój pogląd ujawnia przed

rozpoznaniem sprawy lub w trakcie jej rozpoznawania, wyraźnie zmierzając w

kierunku potwierdzenia swojej pierwotnej oceny sprawy, lub wyraża swój stosunek

do strony (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 31 maja 1985 r., V KRN 333/85; wyrok

Sądu Najwyższego z 27 stycznia 1971 r., III KR 213/70; wyrok Sądu Najwyższego z

8 lutego 2011 r., V KK 227/10; postanowienie Sądu Najwyższego z 24 dnia 2008 r.,

III KK 73/08).

W ocenie Sądu Najwyższego żądanie wnioskodawcy nie spełnia

powyższych kryteriów, zaś sama argumentacja wniosku nie zawiera żadnych

okoliczności, które mogłyby podawać w wątpliwość stronniczość SSN Marka Siwka,

II ZO 1/26

3

tym samym nie spełniając wymogów wskazywanych przez ustawodawcę w art. 40

§ 1 ust. 1 k.p.k. i art. 41 k.p.k. Obrońca byłego sędziego w swoim wniosku nie

wykazał, aby SSN Marek Siwek był w jakikolwiek sposób uprzedzony w stosunku

do niego, jak również nie wykazał, aby dokonał oceny sprawy o sygn. akt II ZO

30/22 przed jej rozpoznaniem, bądź też wyrażał opinię oceniającą uczestników tego

postępowania, która świadczyłyby o jego nastawieniu do sprawy lub osób w nim

uczestniczących. Przede wszystkim zauważyć należy, iż zdecydowana większość

okoliczności, na których oparty jest wniosek, ma charakter abstrakcyjny i nie jest

bezpośrednio związana ze sprawą o sygn. akt II ZO 30/22, w której SSN Marek

Siwek jest sprawozdawcą. Wnioskodawca nie wykazał również, aby w sprawie

wystąpiły przesłanki wyłączenia sędziego, o których mowa w art. 40 § 1 pkt 1 k.p.k.

Argumentacja przytoczona we wniosku nie wskazuje, aby sprawa o sygn. akt II ZO

30/22 dotyczyła bezpośrednio SSN Marka Siwka, a wykazanie tego jest konieczne

do stwierdzenia, że została zrealizowana przesłanka wyłączenia sędziego

wymieniona w treści powołanego przepisu.

Mając na względzie powyższe Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji.

[M. T.]

[r.g.]