Sąd Najwyższy wyłączył sędziego od rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania

Pismem z dnia 21 lipca 2025 r. (data wpływu do Sądu Najwyższego)

obrońca

obwinionego

radcy

prawnego

W.

M.

wniósł

o wyłączenie SSN Zbigniewa Korzeniowskiego od rozpoznania sprawy

prowadzonej pod sygn. akt II ZO 109/24 wskazując, iż podstawą wniosku

o rozważenie wznowienia postępowania kasacyjnego jest okoliczność oparta o tezę

II ZO 70/25

2

sformułowaną w uchwale połączonych Izb Sądu Najwyższego z dnia 23.01.2020 r.,

sygn. akt BSA 1-4110-1/20 co do której, SSN Zbigniew Korzeniowski orzekając

w składzie połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych Sądu Najwyższego, a która dotyczyła osób powołanych na urząd

sędziego przy udziale organu powołanego ustawą o KRS z 2017 r., złożył zdanie

odrębne, sprzeciwiając się tym samym rozstrzygnięciu Sądu Najwyższego, co w

ocenie obrońcy świadczy, że postępowanie sędziego Zbigniewa Korzeniowskiego

w jasny sposób ukazuje jego zapatrywanie na kwestie związane z udziałem organu

ukształtowanego ustawą o KRS z 2017 r. w procedurze nominacyjnej sędziów oraz

legalność funkcjonowania Izby Odpowiedzialności Zawodowej, co ma szczególne

znaczenie w kontekście niniejszej sprawy.

W świetle licznych wątpliwości przedstawionych we wniosku, okoliczności

niniejszej sprawy, zdaniem obrońcy, prowadzą do powstania uzasadnionych

wątpliwości co do bezstronności Sędziego Zbigniewa Korzeniowskiego w wymiarze

zewnętrznym.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek o wyłączenie SSN Zbigniewa Korzeniowskiego jest zasadny.

Zgodnie z treścią art. 41 § 1 k.p.k. sędzia ulega wyłączeniu, jeżeli istnieje

okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać wątpliwość co do jego

bezstronności w danej sprawie. W niniejszej sprawie niewątpliwie mamy do

czynienia z taką sytuacją. Odwołując się do ugruntowanej linii orzeczniczej

trybunałów międzynarodowych, jak i sądów krajowych istotnymi elementami oceny

niezawisłości sądu jest m.in. sposób powoływania jego członków, a także

postrzeganie sądu jako posiadającego przymiot niezawisłość (por. wyr. ETPCz

w sprawie Campbell i Feel, par. 78; w sprawie Langborger, par. 32; w sprawie

Procola, par. 43; w sprawie Biyan, par. 37; w sprawie Morris, par. 73).

Tymczasem, faktem powszechnie znanym jest to, na co wskazuje w treści

wniosku obrońca, że sędzia Zbigniew Korzeniowski pomimo powołania na urząd

sędziego Sądu Najwyższego - Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 5

marca 2007 r. bez udziału organu ukształtowanego ustawą o KRS z 2017 r.,

II ZO 70/25

3

orzekając w dniu 23 stycznia 2020 r., w składzie połączonych Izb: Cywilnej, Karnej

oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego sygn. akt BSA I-4110-

1/20 (mającej moc zasady prawnej), dotyczącej osób powołanych na urząd

sędziego przy udziale organu powołanego ustawą o KRS z 2017 r., złożył zdanie

odrębne, sprzeciwiając się rozstrzygnięciu Sądu Najwyższego.

Tymczasem w świetle standardów krajowych oraz międzynarodowych,

również organ ukształtowany ustawą o KRS z 2017 r. nie spełnia niezbędnych

wymogów bezstronności i niezawisłości. Powyższe kwestie zostały potwierdzone

zarówno w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii jak również Europejskiego

Trybunału Praw Człowieka, do którego odwołuje się wnioskujący.

Ta szczególna konstelacja, a także okoliczności co do interpretacji przepisów

normujących status sędziów u zewnętrznego obserwatora postępowania w sprawie

o sygn. akt II ZO 109/24 dot. rozważenia wznowienia postępowania kasacyjnego,

zakończonego postanowieniem o oddaleniu kasacji, jako oczywiście bezzasadnej,

w składzie z udziałem sędzi Marii Szczepaniec, która została powołana na urząd

sędziego Sądu Najwyższego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa,

ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 08.12.2017 r.

o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw

(Dz. U. z 2018 r., poz. 3), mogłyby prowadzić do wniosku o istnieniu uzasadnionej

wątpliwości co do bezstronności sądu rozstrzygającego w tej sprawie. Konieczne

jest zwrócenie uwagi na zaufanie, które muszą wzbudzać sądy w demokratycznym

Państwie oraz przede wszystkim u stron postępowania. W związku z tym każdy

sędzia, w stosunku, do którego istnieje uprawniony powód, by obawiać się braku

bezstronności z jego strony, musi zostać wyłączony.

Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak na wstępie.

[M. T.]

[r.g.]

II ZO 70/25

4