Sąd Najwyższy umorzył wniosek o zbadanie niezawisłości sędziego w sprawie o oświadczenie woli

Wnioskodawca G.P. na podstawie art. 29 § 5-7 i § 9 ustawy z dnia 8 grudnia

2017 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. z 2024 r. poz. 622), dalej jako: „u.s.n.” wniósł

o stwierdzenie, że sędzia Sądu Najwyższego K.W., wyznaczony do rozpoznania

sprawy o sygn. akt: I CSK 1758/26, nie spełnia wymogów niezawisłości i

bezstronności z uwzględnieniem okoliczności towarzyszących jego powołaniu i

postępowania po powołaniu, tj. o stwierdzenie istnienia w danej sprawie przesłanek,

o których mowa w art. 29 § 5 u.s.n.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Postępowanie wywołane wnioskiem o stwierdzenie, że sędzia Sądu

Najwyższego K.W., wyznaczony do rozpoznania sprawy o sygn. akt: I CSK 1758/26,

nie spełnia wymogów niezawisłości i bezstronności należało umorzyć.

Zgodnie z art. 29 § 5 u.s.n. dopuszczalne jest badanie spełnienia przez

sędziego Sądu Najwyższego lub sędziego delegowanego do pełnienia czynności

sędziowskich w Sądzie Najwyższym wymogów niezawisłości i bezstronności

z uwzględnieniem okoliczności towarzyszących jego powołaniu i jego postępowania

po powołaniu, na wniosek uprawnionego, o którym mowa w § 7, jeżeli

w okolicznościach danej sprawy może to doprowadzić do naruszenia standardu

niezawisłości lub bezstronności, mającego wpływ na wynik sprawy z uwzględnieniem

okoliczności dotyczących uprawnionego oraz charakteru sprawy. W myśl zaś art. 29

§ 8 u.s.n. wniosek składa się w terminie tygodnia od dnia zawiadomienia

uprawnionego do złożenia wniosku o składzie rozpoznającym sprawę. Po upływie

terminu, o którym mowa w zdaniu pierwszym, prawo do złożenia wniosku wygasa.

Sąd przy doręczeniu pierwszego pisma w sprawie zawiadamia uprawnionego

do złożenia wniosku o składzie rozpoznającym sprawę, a przy każdym kolejnym -

jeżeli skład rozpoznający sprawę uległ zmianie. Przepis art. 871 § 1 ustawy z dnia 17

listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 1550,

z późn. zm.) stosuje się. Trzeba jednak zaznaczyć, że już po złożeniu

przedmiotowego wniosku wyrokiem z 22 września 2026 r. K 21/26, Trybunał

Konstytucyjny orzekł, że stanowiące podstawę prawną wniosku przepisy art. 29 § 5-

III CB 38/26

3

25 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (tj. Dz.U. z 2024 r. poz.

622) - są niezgodne z art. 60 w związku z art. 31 ust. 3, w związku z art. 2 oraz

w związku z art. 178 ust. 1, art. 179 i art. 180 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej

Polskiej. Powyższe stanowi zresztą kontynuację linii orzeczniczej zapoczątkowanej

wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 25 lutego 2026 r. w sprawie SK 68/25,

w którym Trybunał Konstytucyjny uznał za niezgodne z Konstytucją (z art. 60 w zw.

z art. 31 ust. 3, w zw. z art. 2 oraz w zw. art. 178 ust. 1, art. 179 i art. 180 ust.

1 i 2 Konstytucji) przepisy wprowadzające tzw. test niezawisłości i bezstronności

sędziego, rozumiany jako odrębne, incydentalne postępowanie służące badaniu

statusu sędziego. Orzeczenie to zapadło na podstawie przepisów ustawy - Prawo

o ustroju sądów administracyjnych, które mają analogiczne brzmienie do tych

stanowiących podstawę wniosku w niniejszej sprawie.

Wobec powyższego należy zdaniem Sądu Najwyższego uznać, że dalsze

prowadzenie postępowania w niniejszej sprawie stało się niedopuszczalne,

co musiało skutkować jego umorzeniem (art. 355 k.p.c. per analogiam).

Z powyższych względów orzeczono jak w części dyspozytywnej

postanowienia.

(M.M.)

[a.ł]