SN odrzucił wniosek spółki T. o zbadanie niezawisłości sędziego SN

Pismem z 5 maja 2025 r. uzupełnionym 4 kwietnia 2026 r. T. S.A. z siedzibą

w W. (dalej: „wnioskodawca”), reprezentowany przez profesjonalnego

pełnomocnika, na podstawie art. 29 ust. 5 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie

Najwyższym (Dz.U. 2024, poz. 622 ze zm., dalej: „u.SN”) oraz art. 49 § 1 k.p.c.

wniósł o zbadanie spełnienia przez SSN Aleksandra Stępkowskiego wymogów

niezawisłości i bezstronności z uwzględnieniem okoliczności towarzyszących jego

powołaniu i jego postępowania po powołaniu z uwagi na uzasadnione przekonanie

III CB 41/25

2

co do naruszenia standardu niezawisłości lub bezstronności, mającego wpływ

na wynik sprawy.

We wniosku wnioskodawca zawarł zażądanie stwierdzenia, że zachodzą

przesłanki, o których mowa w art. 29 § 5 u.SN i wyłączenie ww. sędziego

od rozpoznania sprawy o sygn. III CB 33/25.

Jednocześnie zawarł wniosek skierowany do Pierwszego Prezesa Sądu

Najwyższego o doręczenie akt osobowych sędziego i dopuszczenie dowodu z nich

na okoliczność powołania na stanowisko sędziego Sądu Najwyższego oraz

pełnionych funkcji w strukturze organizacyjnej Sądu Najwyższego.

W uzasadnieniu wniosku wnioskodawca podkreślił, że Sędzia został

powołany na urząd sędziego w wyniku rekomendacji wydanej przez Krajową Radę

Sądownictwa uchwałą nr 331/2018 oraz że sędzia orzekał w sprawie, w której

w następstwie pytania prejudycjalnego TSUE, w wyroku z dnia 6 października

2021 r. w sprawie C-487/19, dokonał wykładni, która prowadzi do wniosku, że skład

sądu utworzony przez tego sędziego z INKSIP SN nie stanowi sądu bezstronnego

i niezawisłego w rozumieniu norm traktatowych.

Sędzia SN Aleksander Stępkowski został wylosowany do składu w sprawie

III CB 33/25, dotyczącej wniosku o ponowne rozpoznanie wniosku o zbadanie

spełnienia przez sędziego Sądu Okręgowego B.R. wymogów niezawisłości i

bezstronności w sprawie IX GC 603/24 Sądu Okręgowego w Krakowie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 29 § 5 u.SN, dopuszczalne jest badanie spełnienia przez

sędziego Sądu Najwyższego lub sędziego delegowanego do pełnienia czynności

sędziowskich w Sądzie Najwyższym wymogów niezawisłości i bezstronności

z uwzględnieniem okoliczności towarzyszących jego powołaniu i jego postępowania

po powołaniu, na wniosek uprawnionego, o którym mowa w § 7,

jeżeli w okolicznościach danej sprawy może to doprowadzić do naruszenia

standardu niezawisłości lub bezstronności, mającego wpływ na wynik sprawy

z uwzględnieniem okoliczności dotyczących uprawnionego oraz charakteru spraw.

III CB 41/25

3

Artykuł 29 § 6 u.SN stanowi, że wniosek o stwierdzenie przesłanek,

o których mowa w art. 29 § 5 u.SN, może być złożony wobec sędziego Sądu

Najwyższego lub sędziego delegowanego do pełnienia czynności sędziowskich

w Sądzie Najwyższym wyznaczonego do składu rozpoznającego: 1) środek

zaskarżenia; 2) sprawę dyscyplinarną; 3) sprawę o zezwolenie na pociągnięcie

do odpowiedzialności karnej lub tymczasowe aresztowanie sędziów, asesorów

sądowych, prokuratorów i asesorów prokuratury; 4) sprawę z zakresu prawa pracy

i ubezpieczeń społecznych dotyczącą sędziego Sądu Najwyższego; 5) sprawę

z zakresu przeniesienia sędziego Sądu Najwyższego w stan spoczynku.

Wniosek taki może zostać złożony wyłączenie w wymienionych w art. 29 § 6

u.SN kategoriach spraw, które co do zasady kończą się wydaniem orzeczenia

merytorycznego, rozstrzygającego w danej sprawie o prawach i obowiązkach stron.

Należy zatem przyjąć, że niedopuszczalne jest złożenie wniosku o zbadanie

spełnienia wymogów niezawisłości i bezstronności przez sędziego w sprawie

nienależącej do kategorii wymienionej w art. 29 § 6 u.SN.

W realiach niniejszej sprawy Sąd Najwyższy nie ma wątpliwości,

że postępowanie wszczęte wnioskiem o zbadanie spełnienia przez sędziego

wymogów niezawisłości i bezstronności nie mieści się w żadnej z kategorii spraw

wymienionych w art. 29 § 6 pkt 1–5 u.SN. Oznacza to, że złożony wniosek jest

prawnie niedopuszczalny i stosownie do art. 29 § 10 u.SN, podlega odrzuceniu.

Niezależnie od powyższego Sąd Najwyższy wskazuje, że złożony wniosek

nie odpowiada art. 29 § 9 u.SN. W świetle przedmiotowej regulacji wniosek tego

rodzaju powinien czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma

procesowego, a ponadto zawierać żądanie stwierdzenia, że w sprawie występują

przesłanki wskazane w art. 29 § 5 u.SN, jak również przytoczenie okoliczności

uzasadniających to żądanie wraz z dowodami na ich poparcie. Niespełnienie tych

wymagań skutkuje, zgodnie z art. 29 § 10 u.SN, odrzuceniem wniosku bez

uprzedniego wzywania wnioskodawcy do usunięcia braków formalnych.

W takim stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzeka jak w sentencji.

III CB 41/25

4

(M.M.)

[a.ł]