Sąd Najwyższy nie wskazał sądu w sprawie rozwodu, bo właściwość da się ustalić z adresu w Polsce

Postanowieniem z 30 stycznia 2026 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie,

w sprawie z powództwa S.K. przeciwko Ł.K. o rozwód, przedstawił akta sprawy

Sądowi Najwyższemu celem oznaczenia sądu właściwego do rozpoznania

niniejszej sprawy, albowiem zarówno powódka jak i pozwany zamieszkują poza

granicami Polski (w Niemczech), wobec czego nie jest możliwe ustalenie sądu

właściwego do rozpoznania sprawy na podstawie art. 41 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie brak było podstaw do oznaczenia przez Sąd Najwyższy

sądu właściwego do rozpoznania sprawy na podstawie art. 45 § 1 k.p.c.

III CO 466/26

2

Powódka w pozwie, poza wskazaniem adresu miejsca aktualnego pobytu

w Niemczech, wskazała również adres zamieszkania, które to miejsce

zamieszkania znajduje się w R. Ponadto, w uzasadnieniu pozwu podniosła, że

ostatnim wspólnym miejscem zamieszkania stron w Polsce, gdzie powódka nadal

posiada adres zamieszkania jest R.

W konsekwencji ustalenie sądu właściwego do rozpoznania niniejszej

sprawy jest możliwe na podstawie art. 41 k.p.c., bez konieczności oznaczania tego

sądu przez Sąd Najwyższy na podstawie art. 45 § 1 k.p.c., ewentualnie konieczne

może być wyjaśnienie, czy wskazanie pobytu w Niemczech w istocie stanowi

o miejscu zamieszkania, a w konsekwencji czy dane podane w pozwie są

wskazane w sposób prawidłowy i czy odpowiadają rzeczywistemu znaczeniu pojęć

ustawowych.

Z uwagi na powyższe, orzeczono jak w sentencji postanowienia.

Kamil Zaradkiewicz

[M.O.]

[r.g.]