Sąd Najwyższy uchylił odesłanie sprawy o pieczę nad małoletnim do ponownego rozpoznania

Postanowieniem z 12 stycznia 2024 r. Sąd Rejonowy Szczecin-

Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie w sprawie z wniosku N.K. z udziałem J.S. o

ustalenie miejsca pobytu małoletniego M.S. orzekł o pieczy naprzemiennej nad

małoletnim M.S. Na skutek apelacji wnioskodawczyni od tego postanowienia Sąd

Okręgowy w Szczecinie postanowieniem z 8 sierpnia 2025 r. uchylił zaskarżone

postanowienie i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu Szczecin-Prawobrzeże i

Zachód w Szczecinie do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy stwierdził, że od chwili wydania zaskarżonego postanowienia

nastąpiły zmiany w stanie faktycznym stanowiącym podstawę jego wydania,

czyniące je nieadekwatnym do nowego stanu rzeczy. Sąd Okręgowy przeprowadził

III CZ 102/26

2

postępowanie dowodowe w kierunku dokonania ustaleń w zakresie tych zmian. Nie

dostrzegając w zmienionym stanie faktycznym sprawy podstaw do oddalenia bądź

uwzględnienia apelacji oraz wobec braku wyraźnego wniosku uczestnika J.S. co do

sposobu rozstrzygnięcia sprawy i pozornej tylko akceptacji przez niego pieczy

naprzemiennej Sąd Okręgowy za jedyny możliwy sposób rozstrzygnięcia uznał

uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy sądowi pierwszej

instancji do ponownego rozpoznania wskazując jako podstawę takiego orzeczenia

art. 386 § 4 k.p.c.

Zażalenie na postanowienie z 8 sierpnia 2025 r. złożyła wnioskodawczyni.

Zarzuciła naruszenie m.in. art. 386 § 4 w związku z art. 13 § 2 k.p.c. i wniosła

o uchylenie zaskarżonego postanowienia

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Opisana w niniejszej sprawie sytuacja, nie kwalifikuje się jako żaden ze

wskazanych w art. 386 § 4 k.p.c. wypadków, które umocowują sąd drugiej instancji

do uchylenia zaskarżonego orzeczenia sądu pierwszej instancji i przekazania mu

sprawy do ponownego rozpoznania. Nie jest bowiem ani przypadek nierozpoznania

istoty sprawy ani konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego

w całości Zaskarżone postanowienie jest zatem nieprawidłowe i jako takie podlega

uchyleniu.

Z tych względów, na podstawie art. 39815 § 1 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.

Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.

Karol Weitz

(K.W.)

[a.ł]