Sąd Najwyższy odrzucił zażalenie wnioskodawców, bo wnieśli je osobiście

Sąd Okręgowy w Łomży postanowieniem z 5 grudnia 2025 r., w sprawie

z wniosku L. S. i W. S. z udziałem J. K., […], […] i W. K. o rozgraniczenie, odrzucił

skargę wnioskodawców o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia tego Sądu z 30 listopada 2023 r.

W uzasadnieniu wskazał, że wnioskodawcy osobiście sporządzili i złożyli

skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, zatem

nie spełniała ona wymogu przewidzianego w art. 871 § 1 k.p.c. i podlegała

odrzuceniu a limine bez wzywania do uzupełnienia tego braku.

III CZ 11/26

2

Wnioskodawcy zaskarżyli powyższe postanowienie zażaleniem, również

podpisanym przez nich osobiście.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie podlegało odrzuceniu.

Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c., w postępowaniu przed Sądem Najwyższym

obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych,

a w sprawach własności intelektualnej także przez rzeczników patentowych;

obejmuje ono również czynności procesowe związane z postępowaniem przed

Sądem Najwyższym, podejmowane przed sądem niższej instancji.

Przymus adwokacko - radcowski w postępowaniu przed Sądem Najwyższym

ma na celu zapewnienie złożenia środka odwoławczego, który odpowiada

ustawowym wymaganiom i jest wynikiem dochowania staranności, jakiej można

wymagać od profesjonalisty (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 17 kwietnia

2019 r., V CZ 15/19, nie publ.). Odnosi się on do każdego postępowania przed

Sądem Najwyższym i wyłącza zdolność strony do podejmowania czynności

procesowych osobiście. Oznacza to, że czynności samej strony lub pełnomocnika

niebędącego adwokatem lub radcą prawnym albo rzecznikiem patentowym są

bezskuteczne.

Środek odwoławczy wniesiony z naruszeniem art. 871 § 1 k.p.c. należy

kwalifikować jako niedopuszczalny, a uchybienie leżące u podstaw tej oceny ma

charakter nieusuwalny (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z 28 marca 2018 r.,

V CZ 16/18; z 16 stycznia 2009 r., V CZ 87/08, z 8 października 2014 r., II CZ

53/14, z 10 marca 2016 r., III CZ 7/16, z 17 kwietnia 2019 r., V CZ 15/19 - nie

publ.).

Mając na uwadze powyższe, zażalenie w niniejszej sprawie wniesione

i podpisane osobiście przez skarżących – jako niedopuszczalne – podlegało

odrzuceniu na podstawie art. 3986 § 3 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.

Z tych względów orzeczono, jak w sentencji.

III CZ 11/26

3

(A.T.)

[a.ł]