Skarga kasacyjna powoda o 136 tys. euro odrzucona, zażalenie oddalone

Powód R. wniósł o zasądzenie od pozwanego L. sp. z o.o. w G. kwoty 136

360,87 EUR wraz z odsetkami od kwoty odszkodowania w wysokości 5% rocznie,

licząc od dnia skierowania pisemnej reklamacji do przewoźnika,[…] oraz

o zasądzenie od pozwanego kosztów procesu, w tym opłaty od pozwu i kosztów

zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z opłatą skarbową od

pełnomocnictwa i ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia

się orzeczenia do dnia zapłaty. W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że objęta

pozwem kwota stanowi równowartość szkody powstałej w związku z kradzieżą

towaru, który pozwany podjął się przewieźć na zlecenie powoda.

III CZ 118/25

2

Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem zaocznym z 11 kwietnia 2021 r.

uwzględnił żądanie pozwu w całości i zasądził od pozwanej na rzecz powódki

kwotę 136 360,87 EUR wraz z odsetkami i kosztami procesu.

Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z 29 lipca 2024 r. oddalił apelację

powoda od w/w wyroku Sądu Okręgowego oraz orzekł o kosztach postępowania.

Powód 10 grudnia 2024 r. wniósł skargę kasacyjną od wyroku apelacyjnego.

Sąd Apelacyjny w Warszawie w dniu 22 stycznia 2025 r. – na podstawie

zarządzenia z 17 stycznia 2025 r. – wezwał powoda do doprecyzowania wniosku

kasacyjnego w odniesieniu do zakresu zaskarżenia.

Sąd Apelacyjny w Warszawie postanowieniem z 11 marca 2025 r. odrzucił

skargę kasacyjną powoda wobec uznania, że wniosek tej skargi nie został

w przedmiotowej sprawie skonstruowany w sposób spełniający wymogi określone

w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. Sąd wskazał, że skarga kasacyjna wniesiona przez

powoda nie zawiera niezbędnej korelacji między zakresem zaskarżenia,

a zakresem wniosku kasacyjnego i w związku z tym podlega odrzuceniu.

W zażaleniu z 3 kwietnia 2025 r. na to postanowienie powód wniósł

o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania oraz o przyznanie mu kosztów postępowania wywołanego

wniesieniem zażalenia, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm

przepisanych, zarzucając Sądowi Apelacyjnemu naruszenie art. 3981 § 1 k.p.c., art.

2 Konstytucji RP, art. 3986 § 2 k.p.c., art. 130 § 1 w zw. z art. 39821 w zw. z art.

391 § 1 k.p.c., art. 379 pkt 5 k.p.c., art. 45 ust. 1 w zw. z art. 77 ust. 2 Konstytucji

RP.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3984 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać

oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono

zaskarżone w całości czy w części (pkt 1); przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich

uzasadnienie (pkt 2); wniosek o uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia

z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia i zmiany (pkt 3).

III CZ 118/25

3

W uchwale składu siedmiu sędziów z 5 marca 2026 r., III CZP 29/25, Sąd

Najwyższy wyjaśnił, że określenie zakresu wniosku skargi kasacyjnej jest

niezbędne jedynie, gdy wniosek ten obejmuje uchylenie i zmianę zaskarżonego

orzeczenia. Zamieszczenie w skardze kasacyjnej wniosku o uchylenie i zmianę

orzeczenia z pominięciem oznaczenia zakresu żądanego uchylenia i zmiany

stanowi istotną wadę skutkującą odrzuceniem skargi a limine (postanowienia SN:

z 26 września 2022 r., I CSK 1563/22; z 23 sierpnia 2012 r., III CSK 161/12;

z 8 maja 2008 r., V CZ 26/08 i z 19 marca 2009 r., II UZ 9/09).

We wniesionej skardze kasacyjnej powód określił zakres zaskarżenia wyroku

Sądu drugiej instancji wskazując, że zaskarża ten wyrok w całości. Następnie

w piśmie procesowym z 23 stycznia 2025 r. powód wskazał: „doprecyzowuję

wniosek kasacyjny w odniesieniu do zakresu zaskarżenia, który został zawarty

w pkt. A skargi kasacyjnej, wskazując, iż Powódka zaskarża wyrok w części, tj.

w zakresie pkt. I oraz pkt. II zaskarżonego wyroku”. Jednocześnie, w dołączonym

do w/w pisma brakującym odpisie tej skargi, powód wniósł o: „uchylenie

zaskarżonego wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 29 lipca 2024 r.

(sygn. akt: VII AGa 1453/23) i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego

rozpoznania, z pozostawieniem temu Sądowi do rozstrzygnięcia w przedmiocie

kosztów postępowania […]”, ewentualnie, w przypadku spełnienia przesłanek z art.

39816 k.p.c., wniósł o: „uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia

29 lipca 2024 r. (sygn. akt: VII AGa 1453/23) i rozstrzygnięcie sprawy co do jej

istoty oraz zasądzenie na rzecz powoda kosztów postępowania […]”.

Powód zaskarżając wyrok Sądu drugiej instancji nie sprecyzował zakresu,

w jakim żąda uchylenia tego wyroku. Zawarty w skardze wniosek o uchylenie

wyroku Sądu Apelacyjnego, nie może być ani utożsamiany z żądaniem uchylenia

orzeczenia czy to w całości, czy w części, ani uzupełniany założeniem sądu, że

zakres żądanego uchylenia odpowiada wskazanemu przez stronę zakresowi

zaskarżenia orzeczenia skargą kasacyjną. Zakres zaskarżenia oraz wniosek

o uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia stanowią przedmiot odrębnych

wymogów formalnych skargi kasacyjnej, co oznacza, że strona powinna w obu tych

kwestiach odrębnie sformułować własne stanowisko (postanowienia SN:

z 15 września 2020 r., V CSK 116/20 i z 16 listopada 2023 r., I CSK 3565/23).

III CZ 118/25

4

Dodać należy na marginesie, że zupełnie bezzasadne są zarzuty powoda

w jego zażaleniu, w tym zwłaszcza te w/w przepisów procesowych (pkt 1-2

i 3 petitum zażalenia). Pretensje zgłoszone w tych zarzutach wobec Sadu

Apelacyjnego są nie na miejscu. Sam powód podporządkował się przecież

zarządzeniu tego Sadu i wezwaniu go do uzupełnienia wytkniętego braku

w przedmiocie doprecyzowania wniosku kasacyjnego co do zakresu zaskarżenia.

Skoro tak uczynił i wykonał to zarządzenia, doprecyzowując swój wniosek, to nie

może teraz twierdzić, że został niejako wprowadzony takim zobowiązaniem w błąd

albo że ów brak był fikcyjny czy tylko pozorny. Jego własne działanie potwierdza,

że tak jednak nie było – co wyklucza tego rodzaju pretensje już choćby w świetle

zakazu venire contra factum proprium. Tym bardziej powód nie może podnosić, że

odnośne zarządzenie Sądu było niejasne czy niekonkretne. Jeśli tak by było, to

profesjonalny pełnomocnik wiedziałby, jak ma w takiej sytuacji zareagować – a na

pewno zgłosiłby takie wątpliwości wcześniej, ewentualnie wykonałby wezwanie do

uzupełnienia braków w sposób odmienny, dając zamiast doprecyzowania inne

wyjaśnienie lub też formułując to doprecyzowanie w sposób odmienny.

Wobec tego nie może być tu mowy o nieważności postępowania wobec

pozbawienia powoda możliwości obrony swoich praw poprzez skorzystanie

z możliwości wszczęcia postępowania kasacyjnego ani o wystąpieniu związanego

z tym naruszenia w/w norm konstytucyjnych dotyczących ochrony prawa do sądu

i ochrony zaufania do państwa i prawa (kolejno pkt 4 i 5-6 petitum zażalenia).

W zaistniałej sytuacji żadna z tego rodzaju zasad nie może tłumaczyć wad

konstrukcyjnych skargi kasacyjnej – stanowiącej wyjątkowy środek zaskarżenia,

a tym bardziej uchylać ich skutków określonych ściśle interpretowanymi

i egzekwowanymi regułami procesowymi, tym bardziej, jeśli wniesienie skargi

kasacyjnej objęte jest reżimem profesjonalnej reprezentacji.

Dlatego też, wbrew zarzutom skarżącego, Sąd Apelacyjny prawidłowo uznał,

że – wobec niespełnienia przez powoda wymogów konstrukcyjnych skargi

kasacyjnej określonych w art. 3984 § 1 k.p.c. – skarga ta podlegała odrzuceniu.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w zw. z art.

3941 § 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.

III CZ 118/25

5

[a.ł]

Marcin Trzebiatowski

(M.K.)