Spółka spóźniła się o jeden dzień z kasacją, SN oddalił jej zażalenie

Postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 30 kwietnia 2026 r.

odrzucono skargę kasacyjną pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego

w Warszawie z 20 listopada 2025 r., VII AGa 363/25. W uzasadnieniu wskazano,

że nie budziło wątpliwości, iż odpis skarżonego wyroku wraz z uzasadnieniem

doręczony został pełnomocnikowi pozwanego w świetle art. 1311a § 2 k.p.c.

skutecznie, za pośrednictwem portalu informacyjnego, w dniu 24 stycznia 2026 r.

Dwumiesięczny termin na wniesienie skargi kasacyjnej, o którym mowa w art. 3985

§ 1 k.p.c., jest terminem ciągłym i kończy się z upływem dnia, który datą odpowiadał

dniowi doręczenia orzeczenia stronie skarżącej. W tym wypadku upływał z końcem

24 marca 2026 r. Tymczasem w przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna wniesiona

została przez pełnomocnika w dniu następnym, tj. 25 marca 2026 r. Wskazuje

na to data nadania zawierającej ją przesyłki w placówce pocztowej (k. 2681). Skarga

kasacyjna pozwanego wniesiona została zatem po upływie terminu i jako taka

podlegała odrzuceniu.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył pozwany, który wskazał

na zaistniałą oczywistą omyłką zastosowaną przy przeliczeniu terminu zaskarżenia

na podstawie art 127b k.p.k. zamiast 112 k.c. w zw. z art 165 § 1 k.p.c. co skutkowało

jednodniowym opóźnieniem we wniesieniu skargi.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie jako bezzasadne zasługiwało na oddalenie.

Zgodnie z art. 3985 § 1 k.p.c. skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał

zaskarżone orzeczenie, w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia orzeczenia

z uzasadnieniem stronie skarżącej. Skoro bezspornym jest, że zaskarżony wyrok

został pozwanemu doręczony 24 stycznia 2026 r., to nie może również budzić

wątpliwości, że termin na wniesienie skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie upływał

z dniem 24 marca 2026 r. Skarga kasacyjna wywiedziona 25 marca 2026 r. była więc

spóźniona. Zgodnie zaś z art. 3986 § 2 k.p.c. Sąd drugiej instancji odrzuca skargę

kasacyjną wniesioną po upływie terminu, skargę niespełniającą wymagań

określonych w art. 3984 § 1, nieopłaconą oraz skargę, której braków nie usunięto

III CZ 158/26

3

w terminie lub z innych przyczyn niedopuszczalną. Zasadnie więc Sąd Apelacyjny

skargę odrzucił, co dowodzi bezzasadności zażalenia. Należy jedynie dodać,

że do biegu terminu do wniesienia skargi znajdują zastosowanie przepisy kodeksu

cywilnego, a nie kodeksu postępowania karnego. W myśl art. 165 § 1 k.p.c. terminy

oblicza się według przepisów prawa cywilnego. Zgodnie zaś z art. 112 zd. 1 k.c.

termin oznaczony w tygodniach, miesiącach lub latach kończy się z upływem dnia,

który nazwą lub datą odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia

w ostatnim miesiącu nie było - w ostatnim dniu tego miesiąca. Dla oceny zachowania

przez pozwanego terminu do wniesienia skargi kasacyjnej żadnego znaczenia

nie ma fakt pomylenia przez pełnomocnika pozwanego norm prawa procesowego

cywilnego i karnego. Pozostawiając na uboczu kwestię zasadności tej argumentacji,

należy jedynie wskazać, że przepis określający termin na wniesienie skargi

kasacyjnej ma charakter bezwzględnie obowiązujący i ustawowy. Z tego też względu

czynność dokonana po jego upływie musi być uznana za spóźnioną.

Z powyższych względów zażalenie na podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w zw.

z art. 39815 k.p.c. podlegało oddaleniu, o czym orzeczono w części dyspozytywnej

postanowienia.

[a.ł]