Sąd Najwyższy odrzucił zażalenie radcy na odmowę wynagrodzenia z urzędu

Postanowieniem z 12 grudnia 2025 r. w sprawie z powództwa T.Z.

przeciwko spółdzielni mieszkaniowej […] w J. o stwierdzenie nieważności uchwały

spółdzielni Sąd Najwyższy odmówił przyznania radcy prawnemu K.O.

wynagrodzenia od Skarbu Państwa za pomoc prawną świadczoną powodowi z

urzędu w postępowaniu kasacyjnym.

Zażalenie na postanowienie Sądu Najwyższego z 12 grudnia 2025 r. wniósł

radca prawny K.O.

Sąd Najwyższy zważył, następuje:

Przepisy art. 3941 §1 i 11 k.p.c. określają wyczerpująco orzeczenia, które

można zaskarżyć zażaleniem do Sądu Najwyższego. Wśród tych orzeczeń nie ma

III CZ 22/26

2

żadnego postanowienia wydanego przez Sąd Najwyższy. Zażalenie na jakiekolwiek

postanowienie sądu Najwyższego jest zatem niedopuszczalne. (por. postanowienie

Sądu Najwyższego z 27 marca 2025 r. III CZ 266/24 (nie publ.). Niedopuszczalne

jest wobec tego również wniesione w niniejszej sprawie zażalenie na postanowienie

sądu Najwyższego z 12 grudnia 2025 r. dotyczące odmowy przyznania

wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.

Biorąc pod uwagę ponadto fakt, w jakim składzie zapadło postanowienie Sądu

Najwyższego z 12 grudnia 2025 r. przyjąć należy również, że nie ma podstaw do

uznania tego postanowienia za niebyłe według wskazań wynikających z wyroku

Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 4 września 2025 r. w sprawie C-

225/22 i dokonania ponownej oceny rozstrzygniętej nim kwestii w składzie

rozpoznającym niniejsze zażalenie.

Z tych względów, na podstawie art. 3986 § 3 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.,

Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.

Karol Weitz

(K.W.)

[a.ł]