Spór o zniesienie współwłasności,, 88 tys. zł. Sąd uchylił wyrok

Postanowieniem z 24 lipca 2025 roku Sąd Okręgowy w Zielonej Górze

w sprawie z wniosku A. W. przy udziale E. W. o zniesienie współwłasności zmienił

zaskarżone w postanowienie w punkcie 2 w ten sposób, że oddalił wniosek o

wynagrodzenie za korzystanie z pojazdu, którego dotyczyła współwłasność.

Od powyższego rozstrzygnięcia wnioskodawca wywiódł skargę kasacyjną.

Wskazał jako wartość przedmiotu zaskarżenia kwotę 87 912 zł.

III CZ 255/25

2

Postanowieniem z 7 listopada 2025 r. Sąd Okręgowy w Zielonej Górze

odrzucił skargę kasacyjną jako niedopuszczalną uznając, że dotyczyła sprawy

o zniesienie współwłasności, w której wartość przedmiotu zaskarżenia była niższa

niż sto pięćdziesiąt tysięcy złotych i do której zastosowanie ma art. 5191 § 4 pkt 4

k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył co następuje.

Zażalenie jest zasadne.

Skarga kasacyjna nie dotyczyła bowiem elementu orzeczenia odnoszącego

się do samego zniesienia współwłasności, lecz wyłącznie do tej części

rozstrzygnięcia, w której Sąd Okręgowy oddalił roszczenie skarżącego

o wynagrodzenie za wyłączne korzystanie przez uczestniczkę z pojazdu

stanowiącego współwłasność stron. Żądanie to ma zaś charakter samodzielnego

roszczenia majątkowego współwłaściciela, wynikającego z art. 206 w zw. z art. 224

§ 2 k.c. lub art. 225 k.c. i nie jest nierozerwalnie związane z istotą postępowania

o zniesienie współwłasności.

Zgodnie z art. 618 § 1 k.p.c. w postępowaniu o zniesienie współwłasności

sąd rozstrzyga m.in. także o wzajemnych roszczeniach współwłaścicieli z tytułu

posiadania rzeczy. W świetle art. 13 § 1 zd. 1 k.p.c., z którego wynika, że sąd

rozpoznaje sprawy w procesie, chyba że ustawa stanowi inaczej, powyższy przepis

może zostać uznany za szczególną podstawę do odstąpienia od rozpoznania

powyższych roszczeń w trybie procesowym. Pomijając wyjątkowy tryb orzekania

o nich w ramach postępowania nieprocesowego, te roszczenia zachowały

charakter żądań, które - gdyby nie było przepisów art. 618 § 1 - 3 k.p.c. -

podlegałyby rozpoznaniu w trybie procesowym (zob. postanowienie Sądu

Najwyższego z 14 października 2011 r., III CSK 288/10).

Roszczenie o wynagrodzenie za nieuprawnione korzystanie z rzeczy

wspólnej przez innego współwłaściciela ma zatem charakter samodzielny (zob.

uchwała SN z 26 maja 2006 r., III CZP 19/06, OSNC 2006, Nr 12, poz. 195; wyroki

SN z: 9 czerwca 2000 r., IV CKN 1159/00; 31 marca 2004 r., II CK 102/03;

15 kwietnia 2004 r., IV CK 273/03; 9 marca 2007 r., II CSK 457/06; 3 lutego 2010 r.,

III CZ 255/25

3

II CSK 444/09; 23 czerwca 2010 r., II CSK 32/10; uchwała SN z 19 marca 2013 r.,

III CZP 88/12, OSNC 2013, Nr 9, poz. 103).

W niniejszej sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia została określona na

kwotę 87 912 zł, gdyż w ocenie skarżącego, odpowiada ona wysokości

wynagrodzenia dochodzonego przez niego z tytułu korzystania przez uczestniczkę

z przedmiotowego pojazdu przez wskazany przez niego okres, wbrew jego woli

i przy jednoczesnym uniemożliwianiu korzystania z rzeczy.

Wobec tego przy badaniu dopuszczalności skargi kasacyjnej ze względu na

wartość przedmiotu zaskarżenia, należało brać pod uwagę art. 398 2 § 1 k.p.c.

W związku z tym, że wartość przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie nie była

niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych, to trzeba przyjąć, że nie mogła być ona

odrzucona ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia.

Z tych względów na podstawie art. 3941 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 39815 § 1

k.p.c. orzeczono jak w sentencji, pozostawiając rozstrzygnięcie o kosztach

postępowania zażaleniowego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie

(art. 108 § 2 w zw. z art. 39821 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).

M.L.

[r.g.]