Dłużniczka wniosła zażalenie do SN bez adwokata lub radcy prawnego. Sąd Najwyższy je odrzucił

Postanowieniem z 19 listopada 2025 r. Sąd Rejonowy w Olsztynie w sprawie

z wniosku wierzyciela Z. sp. z o.o. w W. z udziałem dłużnika M.R., M.R.1,

prowadzonej przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w O. M.K.,

odrzucił skargę M.R. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia.

Dłużnik M.R. wniosła samodzielnie zażalenie na wskazane wyżej

postanowienie Sądu Rejonowego w Olsztynie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie podlegało odrzuceniu.

III CZ 258/25

2

Skarżąca nie wykazała, iż dysponuje uprawnieniami, które skutkują

dopuszczalnością samodzielnego wniesienia zażalenia do Sądu Najwyższego.

Tymczasem zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem

Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych,

a w sprawach własności intelektualnej także przez rzeczników patentowych.

Zastępstwo to dotyczy także czynności procesowych związanych z postępowaniem

przed Sądem Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji.

Zgodnie z § 2 art. 871 § 1 k.p.c., powyższe, tj. tzw. przymus adwokacko-

radcowski, nie znajduje zastosowania w postępowaniu o zwolnienie od kosztów

sądowych oraz o ustanowienie adwokata, radcy prawnego lub rzecznika

patentowego oraz gdy stroną, jej organem, jej przedstawicielem ustawowym lub

pełnomocnikiem jest sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor

habilitowany nauk prawnych, a także gdy stroną, jej organem lub jej

przedstawicielem ustawowym jest adwokat, radca prawny lub radca Prokuratorii

Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, a w sprawach własności intelektualnej

rzecznik patentowy.

Wreszcie, zgodnie z art. 871 § 3 k.p.c., przepisu § 1 nie stosuje się także

wtedy, gdy zastępstwo procesowe Skarbu Państwa albo państwowej osoby

prawnej jest wykonywane przez Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej.

Środek odwoławczy wniesiony do Sądu Najwyższego z naruszeniem art.

871 § 1 k.p.c. należy kwalifikować jako niedopuszczalny a uchybienie to ma

charakter nieusuwalny. Oznacza to, że zażalenie sporządzone i podpisane przez

stronę niemającą zdolności postulacyjnej przed Sądem Najwyższym jest dotknięte

brakiem formalnym nieusuwalnym, skutkującym odrzuceniem tego środka

odwoławczego jako niedopuszczalnego, bez wzywania do uzupełniania tego braku

i bez możliwości jego usunięcia przez pełnomocnika (zob. zamiast wielu

postanowienia SN: z 6 listopada 2008 r. III CZ 35/08; z 23 lutego 2012 r., V CZ

132/11; z 21 września 2011 r., I CZ 59/11).

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3941 § 3 w zw. z art. 3986 § 3 oraz

art. 871 § 1 k.p.c., orzeczono jak w sentencji postanowienia.

III CZ 258/25

3

SSN Kamil Zaradkiewicz

[M.O.]

[a.ł]