Powód nie dostał przywrócenia terminu do uzupełnienia skargi kasacyjnej

Postanowieniem z 20 sierpnia 2025 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie odrzucił

wniosek powoda o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi

kasacyjnej oraz odrzucił skargę kasacyjną.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł powód, zaskarżając je

w całości oraz wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie od strony pozwanej na jego

rzecz kosztów postępowania zażaleniowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

III CZ 44/26

2

Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma ocena

dopuszczalności przywrócenia terminu do dokonania czynności polegającej na

uzupełnieniu braków formalnych skargi kasacyjnej.

Zgodnie z art. 168 §1 k.p.c., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności

procesowej bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.

Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminowi nie

pociąga za sobą ujemnych skutków procesowych dla strony (art. 168 § 2 k.p.c.)

W utrwalonym orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że przywrócenie

terminu dotyczy wyłącznie dokonania czynności procesowej w rozumieniu ustawy,

np. wniesienia środka zaskarżenia. Uzupełnienie braków formalnych środka

zaskarżenia nie ma charakteru samoistnej czynności procesowej (zob.

postanowienie SN z 22 stycznia 2025 r., I CSK 516/24).

Zażalenie powoda kwestionuje zasadność uznania w zaskarżonym

postanowieniu, że wniosek o przywrócenie terminu był niedopuszczalny oraz

podnosi, iż choroba pełnomocnika powoda w dniach 11-13 czerwca 2025 r.

wyłączała możliwość wykonania zarządzenia Sądu Apelacyjnego.

Sąd Najwyższy podziela stanowisko Sądu Apelacyjnego, że przedmiotem

wniosku o przywrócenie terminu było jedynie wykonanie zarządzenia o złożeniu

odpisów pisma z 30 kwietnia 2025 r., a nie dokonanie czynności procesowej

w rozumieniu art. 168 k.p.c. Skarga kasacyjna została wniesiona w terminie,

a następnie uzupełniona o wniosek o jej przyjęcie. Skarga kasacyjna jako środek

zaskarżenia istniała zatem w obrocie prawnym. Obowiązek dołączenia odpisów

pisma miał charakter jedynie wtórny i techniczny, służący nadaniu biegu skardze.

Nawet gdyby uznać, że termin do złożenia odpisów podlegał przywróceniu,

to pełnomocnik powoda nie uprawdopodobnił w sposób przekonujący braku swojej

winy w uchybieniu terminu. Choroba pełnomocnika powoda w dniach 11- 13

czerwca 2025 r. nie wyjaśnia, dlaczego pełnomocnik nie podjął czynności

wcześniej, skoro o konieczności złożenia odpisów wiedział najpóźniej z chwilą

doręczenia (fikcja doręczenia) zarządzenia z 16 maja 2025 r., a więc od 6 czerwca

2025 r. Skoro termin upływał 13 czerwca 2025 r., to brak aktywności pełnomocnika

III CZ 44/26

3

w okresie, gdy był zdolny do pracy, obciąża stronę i wyklucza możliwość uznania,

że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że zwlekanie

z dokonaniem czynności procesowej do ostatniego dnia terminu nie powinno być

traktowane jako zawinione działanie strony, jeżeli więc zdarzenia uniemożliwiające

dokonanie tej czynności (np. choroba strony lub jej pełnomocnika) nastąpiły dopiero

w ostatnim dniu terminu - niedokonanie czynności w terminie jest niezawinione

(zob. postanowienie SN z 19 grudnia 2012 r., II CZ 146/12,; wyrok SN z 23 czerwca

2004 r., V CSK 587/03). W orzecznictwie przyjmuje się równocześnie,

że profesjonalny pełnomocnik, planując dokonanie czynności procesowej

(np. wniesienie środka zaskarżenia), musi uwzględnić, kierując się zwykłym

doświadczeniem życiowym, że w okresie biegu terminu do jej dokonania mogą

nastąpić czasowe przeszkody - wynikające ze zwykłych zdarzeń życiowych, w tym

także z krótkich niedyspozycji zdrowotnych - utrudniające mu sporządzenie

i wniesienie środka zaskarżenia w ostatnim dniu terminu. Konieczność

uwzględnienia tych przeszkód obciąża pełnomocnika tym bardziej w sytuacji, gdy

cierpi on na określone i powtarzające się, krótkotrwałe niedyspozycje zdrowotne,

nie może więc wykluczyć pojawienia się tego rodzaju przeszkody w okresie biegu

terminu do dokonania czynności procesowej (zob. postanowienie SN z 18 lipca

2012 r., III CZ 42/12).

Z tych przyczyn orzeczono jak wyżej, na podstawie art. 39814 w zw. z art.

3941 § 3 k.p.c.

Ewa Stefańska

(M.T.)

[a.ł]