Sąd Najwyższy odrzucił zażalenie pozwanych wniesione bez adwokata lub radcy prawnego

Postanowieniem z 13 listopada 2025 r. Sąd Okręgowy w Warszawie odrzucił

skargę pozwanych Z.D. i G.D. o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego

wyroku

Sądu

Okręgowego

w

Warszawie

z 2 grudnia 2024 r.

Postanowienie wskazane na wstępie pozwani zaskarżyli osobiście

zażaleniem.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c., w postępowaniu przed Sądem Najwyższym

obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych. Dotyczy ono

także czynności procesowych związanych z postępowaniem przed Sądem

Najwyższym, podejmowanych przed sądem niższej instancji. Przepisu tego nie

stosuje się, gdy stroną, jej organem, jej przedstawicielem ustawowym lub

III CZ 8/26

2

pełnomocnikiem jest sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor

habilitowany nauk prawnych, a także gdy stroną, jej organem lub jej

przedstawicielem ustawowym jest adwokat, radca prawny lub radca Prokuratorii

Generalnej Skarbu Państwa (art. 871 § 2 k.p.c.).

Przewidziany w art. 871 § 1 k.p.c. przymus adwokacko-radcowski oznacza, że

we wskazanym wyżej postępowaniu strony nie mają zdolności postulacyjnej.

Skarżący nie wykazali, aby należeli do kręgu osób zwolnionych

z przymusowego zastępstwa przez adwokata lub radcę prawnego, które zostały

wymienione w art. 871 § 2 k.p.c. W konsekwencji ich zażalenie na postanowienie

Sądu Okręgowego w Warszawie o odrzuceniu skargi o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia, wniesionej przez nich osobiście, a zatem

przez osoby nieposiadające zdolności postulacyjnej, podlegało odrzuceniu jako

niedopuszczalne, na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy postanowił, jak w sentencji.

(M.M.)

[a.ł]