Sąd Najwyższy nie wstrzymał wykonania wyroku wobec M. G. mimo trudnej sytuacji rodzinnej

Obrońca uzasadnia potrzebę wstrzymania wykonania orzeczenia złożoną

sytuacją rodzinną M. G.. Podnosi, że skazany ma na utrzymaniu dwójkę dzieci,

nadto pod opieką dwójkę niepełnosprawnych rodziców. W sytuacji osadzenia -

„dzieci i rodzina nie będą miały za co żyć, [gdyż] skazany utraci dobre zatrudnienie”.

Sąd Najwyższy stwierdza, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Instytucja wstrzymania wykonania wyroku określona w art. 532 § 1 k.p.k. ma

charakter wyjątkowy, a potrzeby jej zastosowania nie może uzasadniać sama

czynność wniesienia kasacji. Potrzeba ta aktualizuje się dopiero w istocie wówczas,

gdy bądź to (niezależnie od przyszłego rozstrzygnięcia co do zasadności skargi

kasacyjnej) już wcześniej można stwierdzić zaistnienie istotnych powodów do

uznania słuszności tej kasacji, bądź też wówczas, gdy strona wykaże odrębnie

III KK 187/26

2

istnienie szczególnych okoliczności powodujących, że wykonywanie lub wykonanie

orzeczenia pociągałoby za sobą wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne

skutki (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 stycznia 2014 r., sygn. akt

II KK 361/13, LEX nr 1427396).

Należy wskazać, że samo powołanie się na treść zarzutów nie może być

uznane za wystarczające dla przyjęcia, iż konieczne jest wstrzymanie wykonania

prawomocnie orzeczonej kary pozbawienia wolności. Wykonywany jest bowiem

wyrok już prawomocny, a kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia już

wykonalnego orzeczenia i nie ma ona skutku suspensywnego. Nie może ten

argument automatycznie przesądzać o tym, że na pierwszy rzut oka istnieje

podstawa do odstąpienia od domniemania trafności ocen i ustaleń przyjętych za

podstawę prawomocnego wyroku już na etapie rozpoznawania niniejszego wniosku.

Należy podkreślić, że przedmiotem rozważań związanych z oceną przez Sąd

Najwyższy zasadności złożonego w trybie art. 532 § 1 k.p.k. wniosku o

wstrzymanie wykonania orzeczenia nie może być przecież całościowa i

merytoryczna ocena trafności i zasadności podniesionych w kasacji zarzutów, gdyż

ta może zostać rozstrzygnięta dopiero w trakcie rozpoznawania tego

nadzwyczajnego środka zaskarżenia.

Rozstrzygnięcie wniosku złożonego w oparciu o przepis art. 532 § 1 k.p.k.

nie stanowi swego rodzaju prejudykatu w postępowaniu kasacyjnym, dlatego też w

żaden sposób nie rzutuje ono na kierunek przyszłego rozstrzygnięcia odnośnie do

kasacji. Nie oznacza zatem, że procesowo niedopuszczalne jest w przyszłości

uznanie zarzutów podniesionych w kasacji za oczywiście zasadne.

Sąd Najwyższy nie neguje trudnej sytuacji rodzinnej i osobistej skazanego,

jednakże okoliczności te mogą być wzięte pod uwagę w razie skorzystania przez

niego z instytucji prawa karnego wykonawczego. Innymi słowy, tego rodzaju

sytuacja może być ewentualnie przesłanką do ubiegania się o odroczenie

wykonania kary bądź udzielenie przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności w

przypadku osadzenia w zakładzie karnym (art. 150 k.k.w. – art. 153 k.k.w.).

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.

[J.J.]

III KK 187/26

3

[r.g.]