Sąd Najwyższy nie wstrzymał wykonania kary wobec skazanych T.F. i L.S.

Obrońcy skazanych sformułowali wnioski o wstrzymanie wykonania wyroku

Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 30 czerwca 2025 r., sygn. akt II AKa 26/25,

zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu z dnia 12 maca 2024 r.,

sygn. akt II K 43/23, powołując się na wysokie prawdopodobieństwo zasadności

podniesionych zarzutów oraz wskazując na znaczne i nieodwracalne konsekwencje

wynikające z wykonania prawomocnego wyroku, którym wobec skazanych

orzeczono karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej

wykonania.

III KK 304/26

2

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.

Wnioski o wstrzymanie wykonania wyroku nie zasługują na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 532 § 1 k.p.k., w razie wniesienia kasacji Sąd Najwyższy

może wstrzymać wykonanie zaskarżonego orzeczenia, jak i innego orzeczenia,

którego wykonanie zależy od rozstrzygnięcia kasacji. Jak wskazuje się w

orzecznictwie, wstrzymanie wykonania orzeczenia w związku z wniesieniem kasacji

wchodzi w grę wyjątkowo, w razie zaistnienia szczególnych okolicznościach, a to z

tego względu, że kontrola kasacyjna dotyczy prawomocnego wyroku sądu

odwoławczego, a więc wyroku objętego domniemaniem trafności zawartych w nim

rozstrzygnięć, który podlegają bezzwłocznemu wykonaniu. Do owych szczególnych

okoliczności należy zaliczyć rangę zarzutów podniesionych w kasacji i ich widoczną

zasadność, a w związku z tym wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji

(postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 sierpnia 2014 r., V KK 145/14, LEX nr

1566739; zob. też np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia: 14 czerwca 2018 r.,

II KK 178/18, LEX nr 2506098; 4 października 2012 r., II KK 56/12, LEX nr 1220820,

z dnia 25 stycznia 2006 r., V KK 476/05, OSNwSK 2006/1/196, z dnia 8 września

2004, V KK 214/04, OSNwSK 2004/1/1513). Ponadto należy mieć na względzie to,

czy wykonywanie orzeczenia nie narazi skazanego na poważne i w zasadzie

niepowetowane dolegliwości, co w pierwszej kolejności odnosi się do odbywania

kary pozbawienia wolności i może zaistnieć zwłaszcza w wypadku, gdy realnie

rysuje się perspektywa uniewinnienia skazanego, względnie umorzenia wobec

niego postępowania (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 lutego 2018 r., II

KK 23/18, LEX nr 2449778).

W świetle zaprezentowanych poglądów judykatury, nie przesądzając kwestii

trafności zarzutów podniesionych w kasacjach obrońców skazanych, należy uznać,

że na obecnym, wstępnym etapie postępowania ich zasadność nie jawi się jako

oczywista bądź w wysokim stopniu prawdopodobna, lecz wymaga szczegółowej

analizy, co nastąpi na rozprawie. Trzeba zauważyć, że również wskazywana przez

obrońców okoliczność, o której mowa w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., a która miałaby

wystąpić w niniejszej sprawie w związku z sygnalizowaną wadliwością składu Sądu

III KK 304/26

3

odwoławczego, wymaga zbadania na gruncie realiów niniejszej sprawy i nie może

być w tym zakresie automatyzmu.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.

[WB]

[r.g.]