Skazani z art. 158 § 3 k.k. nie dostaną wstrzymania wyroku Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie

W dniu 23 maja 2025 r. do Sądu Najwyższego wpłynęły kasacje obrońców

skazanych D. C., R. K., S. G., C. W., M. N. oraz H. K. od wyroku Sądu

Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 20 maja 2024 r. w sprawie o sygn. akt II AKa

136/23, zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Tarnobrzegu z dnia 8 listopada

2019 r. w sprawie o sygn. akt II K 42/18.

III KK 313/25

2

W pierwszej z nich, wywiedzionej przez adw. A. M. (obrońcę skazanych D.

C., R. K., oraz S. G.), podniesione zostały zarzuty rażącego naruszenia przepisów

prawa procesowego, tj. art. 433 § 1 in fine k.p.k. w zw. z art. 455 k.p.k. i 440 k.p.k.,

art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. oraz art. 170 § 1 pkt 2 i 5 k.p.k. w zw. z

art. 170 § 1a k.p.k. Jednocześnie autor kasacji zamieścił w jej treści postulat

wstrzymania wykonania zaskarżonego wyroku.

Druga kasacja, wniesiona przez adw. G. F. (obrońcę skazanego D. C.),

oparta została na zarzutach obrazy przepisów art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. oraz art. 433

§ 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k.,

art. 366 § 1 k.p.k., art. 410 k.p.k., art. 424 k.p.k.

W trzeciej zaś kasacji, sporządzonej przez adw. J. Ł. (obrońcę skazanych C.

W., M. N. oraz H. K.), sformułowane zostały zarzuty z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., a

także art. 433 § 2 k.p.k., art. 457 § 3 k.p.k., art. 366 k.p.k., art. 410 k.p.k. w zw. z art.

457 § 3 k.p.k. oraz art. 167 k.p.k., art. 170 § 1 pkt. 2 i 5 k.p.k., art. 366 k.p.k. w zw. z

art. 433 § 2 k.p.k.

W dniu 1 sierpnia 2025 r. do Sądu Najwyższego wpłynęło pismo od obrońcy

D. C., adw. G. F., który wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wnioski nie zasługiwały na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 532 § 1 k.p.k., w razie wniesienia kasacji Sąd Najwyższy

może wstrzymać wykonanie zaskarżonego orzeczenia, jak i innego orzeczenia,

którego wykonanie zależy od rozstrzygnięcia kasacji. Wprawdzie norma ta nie

wskazuje przesłanek, od spełnienia których zależy wstrzymanie wykonalności

zaskarżonego orzeczenia, niemniej jednak nie budzi wątpliwości, że winna ona

mieć zastosowanie do sytuacji wyjątkowych, uzasadnionych szczególnymi i

jednoznacznymi w swej wymowie okolicznościami (zob. postanowienie SN z dnia 6

marca 2025 r., III KK 619/24 wraz z przywołanym tam orzecznictwem). Powyższe

rozwiązanie stanowi bowiem odstępstwo od zasady niezwłocznej wykonalności

orzeczeń (vide art. 9 k.k.w.). W orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowany jest

przy tym pogląd, zgodnie z którym zastosowanie wskazanej instytucji wymaga

kumulatywnego zmaterializowania się dwóch warunków. Pierwszym z nich jest

III KK 313/25

3

wystąpienie oczywistej zasadności zarzutów podniesionych w nadzwyczajnym

środku odwoławczym. Z kolei drugim będzie wykazanie przez wnioskodawcę, iż

dalsze wykonywanie orzeczenia mogłoby wywołać wyjątkowo dolegliwe i

nieodwracalne dla skazanego skutki (zob. postanowienie SN z dnia 14 czerwca

2023 r., I KK 101/23 i przywołane tam judykaty).

Wstępna analiza wszystkich kasacji i pism procesowych składanych po ich

wywiedzeniu nie wskazuje na zaistnienie tego rodzaju okoliczności. Podniesione

przez obrońców skazanych argumenty nie pozwalają na uznanie ewidentnej,

niejako „rzucającej się w oczy” wadliwości rozstrzygnięcia Sądu Apelacyjnego

Rzeszowie. Wprawdzie skarżący wskazują na zaistnienie bezwzględnej przyczyny

odwoławczej związanej z nienależytą obsadą sądu ad quem, niemniej jednak

awizowane uchybienie nie skutkuje w świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego

automatycznie zaistnieniem przesłanki z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Również pozostałe

zarzuty – dotyczące naruszenia standardów rzetelnej kontroli odwoławczej oraz

oddalenia wniosków dowodowych – nie są na tyle oczywiste, aby na tym etapie

przesądzać o ich zasadności.

Z tych też względów Sąd Najwyższy postanowił jak na wstępie.

[J.J.]

[a.ł]