Pożar parowozowni w P. SN uchylił wyrok przez udział kwestionowanego sędziego

Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2023 r., sygn. akt II K 374/19, Sąd Rejonowy w

Przemyślu uznał oskarżonego J.H. za winnego tego, że:

I. w okresie od bliżej nieustalonego dnia 2014 r. do dnia 29 grudnia 2015 r. w P.

działając nieumyślnie, prowadząc działalność gospodarczą i będąc najemcą hali [...]

znajdującej się w budynku przy ulicy [...] w P., oddanej mu w najem na podstawie

umowy z dnia 28 stycznia 2011 r. o nr [...] i mocą której w § 6 pkt 4 przyjął na siebie

obowiązek przestrzegania prawa budowlanego oraz przepisów przeciwpożarowych,

naruszył ciążące na nim obowiązki wynikające z art. 4 ust. 1a w zw. z art. 4 ust. 1

ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz.U. z 2022 r., poz.

2057) oraz § 4 ust. 1 pkt 2 i § 34 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw

Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony

przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. z

2023 r., poz. 822), poprzez utrzymywanie nieprawidłowego stanu urządzeń

grzewczo-kominowych, pieca olejowego połączonego prowizorycznie z beczką-

trociakiem oraz nieprawidłowego odprowadzenia spalin z pieca olejowego, jak

również jako pracodawca nie przeprowadził szczegółowego, sformalizowanego

szkolenia pracowników i osób zatrudnionych na podstawie umów zlecenia, tj. G.K.,

R.C., M.J. i E.C. z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy oraz ochrony

przeciwpożarowej, nie wydał szczegółowych wskazówek i instrukcji z zakresu

bezpieczeństwa i higieny pracy oraz dopuścił do użytkowania ww. prowizorycznie

zamontowanego pieca olejowego, w wyniku czego w godzinach wieczornych 29

grudnia 2015 r. doszło do zapalenia się sadzy i jej wydobywania się przez

nieszczelności w ciągu odprowadzającym spaliny z pieca olejowego, co

doprowadziło do zdarzenia w postaci pożaru byłej parowozowni przy ulicy [...] ujętej

w wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków, na skutek którego: P. S.A. Oddział w

K. poniosła szkodę w kwocie 2 853 900 zł, M.M. poniósł szkodę w kwocie nie

mniejszej niż 600 000 zł, D.C. poniósł szkodę w kwocie nie mniejszej niż 20 000 zł,

D.P. poniósł szkodę w kwocie nie mniejszej niż 20 000 zł, Z.S. poniósł szkodę w

kwocie nie mniejszej niż 44 300 zł, S.P. poniósł szkodę w kwocie nie mniejszej niż

III KK 314/25

3

16 500 zł, D.L. poniósł szkodę w kwocie nie mniejszej niż 40 000 zł, małżonkowie

V.M. i J.M. ponieśli szkodę w majątku wspólnym w kwocie 19 000 zł, E.R. poniosła

szkodę w kwocie nie mniejszej niż 17 000 zł, M. Sp. jawna J.K. i wspólnicy poniosła

szkodę w kwocie 557 295 zł, L.B. poniósł szkodę w kwocie nie mniejszej niż 19 800

zł, W.O. poniósł szkodę w kwocie nie mniejszej niż 20 000 zł, T. Sp. z o.o. poniosła

szkodę w kwocie nie mniejszej niż 40 000 zł, A.M. poniosła skodę w kwocie nie

mniejszej niż 57 040 zł, P.W. poniósł szkodę w kwocie nie mniejszej niż 13 000 zł,

S.Ł. poniósł szkodę w kwocie nie mniejszej niż 12 000 zł, G.Ż. i J.Ż. ponieśli szkodę

we współwłasności w kwocie nie mniejszej niż 2 500 zł, R.S. poniósł szkodę w kwocie

nie mniejszej niż 31 500 zł, M.K. poniósł szkodę w kwocie 11 284,52 zł, E.C. poniosła

szkodę w kwocie 5 691,06 zł, M.K. poniósł szkodę w kwocie 14 500 zł, H.K. poniósł

szkodę w kwocie nie mniejszej niż 4000 zł, M.S. poniósł szkodę w kwocie nie

mniejszej niż 11 000 zł, A.N. i R.V. ponieśli szkodę we współwłasności w kwocie nie

mniejszej niż 2 250 zł - to jest przestępstwa z art. 163 § 1 pkt 1 k.k. w zw. z art. 163

§ 2 k.k. i art. 108 ust. 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece

nad zabytkami (Dz.U. z 2022 r., poz. 840) w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to wymierzył

oskarżonemu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie na

podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. oraz art. 70 § 1 k.k. warunkowo zawiesił na okres próby

jednego roku, zobowiązując go do informowania sądu o przebiegu okresu próby w

formie pisemnej jeden raz na pół roku. Na mocy art. 46 § 2 k.k. orzekł wobec

oskarżonego środki kompensacyjne w postaci nawiązek poprzez zapłatę na rzecz

M.M. - 30 000 zł, D.C. - 10 000 zł, D.P. - 10 000 zł, Z.S.- 22 150 zł, S.P. - 7 700 zł,

D.L. - 19 250 zł, małżonków V.M. i J.M. - 19 000 zł, E.R. - 17 000 zł, L.B. - 9000 zł,

W.O. - 9850 zł, T. Sp. z o.o. - 20 000 zł, A.M. - 35 000 zł, P.W. - 12 530 zł, S.Ł. - 11

500 zł, G.Ż. - 1250 zł, J.Ż. - 850 zł, R.S. - 31 500 zł, M.K. - 10 971, 52 zł, E.C. - 5691,

06 zł, H.K. - 3850 zł, M.S. - 10 500 zł, A.N. - 1125 zł, R.V. - 1125 zł.

Wyrok ten zaskarżyli apelacją: obrońca oskarżonego, prokurator oraz

pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego P..

Prokurator w swojej apelacji wniesionej na niekorzyść oskarżonego

zaskarżając powyższy wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia o środkach

kompensacyjnych, zarzucił: obrazę przepisów prawa materialnego w innym wypadku

III KK 314/25

4

niż kwalifikacja prawna czynu, tj. art. 46 § 1 i 2 k.k., poprzez nieorzeczenie

obligatoryjnego środka kompensacyjnego w postaci obowiązku naprawienia szkody

na rzecz pokrzywdzonych, których szkoda nie została naprawiona w całości, tj. P.

S.A., M.M., D.C., D.P., Z.S., S.P., D.L., V. i J.M., E.R., M. Sp. jawna, L.B., W.O., T.

Sp. z o.o., A.M., P.W., S.L., G.Ż. i J.Ż., R.S., M.K., E.C., H.K., M.S., A.W. i R.V., w

sytuacji złożenia przez prokuratora wniosku o orzeczenie takiego środka w trybie art.

49a k.p.k. i orzeczenie na rzecz pokrzywdzonych: M.M., D.C., D.P., Z.S., S.P., D.L.,

V. i J.M., E.R., L.B., W.O., T. Sp. z o.o., A.M., P.W., S.Ł., G.Ż. i J.Ż., R.S., M.K., E.C.,

H.K., M.S., A.W. i R.V. nawiązek na zasadzie art. 46 § 2 k.k., w sytuacji, kiedy

orzeczenie obowiązku naprawienia szkody nie było znacznie utrudnione, jak też

orzeczenie na rzecz pokrzywdzonego M.M. nawiązki w kwocie 300 000 zł, podczas,

gdy zgodnie z art. 46 § 2 k.k. sąd może orzec nawiązkę w wysokości do 200 000 zł -

co powoduje, iż orzeczenie nie odpowiada prawu.

Natomiast pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego P. S.A. w W. Oddział w K.

w apelacji wniesionej na niekorzyść oskarżonego, zaskarżając wyrok w zakresie nie

orzeczenia obowiązku naprawienia szkody na rzecz tego pokrzywdzonego zarzuciła

m.in. obrazę prawa materialnego art. 46 § 1 k.k. oraz art. 49a k.p.k., poprzez

pominięcie obligatoryjnego orzeczenia o obowiązku naprawienia szkody na rzecz

pokrzywdzonego pomimo złożenia przez pokrzywdzonego wniosku o naprawienie

szkody.

Natomiast obrońca oskarżonego podniósł w swojej apelacji 18 zarzutów, które

dotyczyły: obrazy przepisów postępowania mającej wpływ na treść wyroku, a to art.

413 § 2 pkt 1 k.p.k., obrazy prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu

przypisanego oskarżonemu, obrazy takich przepisów postępowania jak art. 7 k.p.k.

w zw. z art. 201 k.p.k.; art. 7 k.p.k. w zw. z art. 196 § 3 k.p.k. i art. 201 k.p.k., błędu

w ustaleniach faktycznych, obrazy art. 65 k.p.k. w zw. z art. 170 § 1, § 1a, § 2 k.p.k.

w zw. z art. 201 k.p.k. i 169 § 2 k.p.k., obrazy art. 5 § 2 k.p.k., obrazy art. 413 § 2 pkt

1 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 k.p.k., obrazy art. 4 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k., obrazy art.

46 § 2 k.p.k., a także rażącej niewspółmierności kary.

Apelacje te rozpoznał w dniu 21 listopada 2024 r. Sąd Okręgowy w Przemyślu.

Wyrokiem z dnia 5 grudnia 2024 r. wydanym w sprawie II Ka 133/24:

III KK 314/25

5

I. zmienił zaskarżony wyrok w pkt IV lit a w ten sposób, że na podstawie art. 46 § 2

k.k. orzekł wobec oskarżonego środek kompensacyjny w postaci nawiązki poprzez

zapłatę na rzecz pokrzywdzonego M.M. kwoty 200 000 zł;

II. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że dodał do niego pkt X w brzmieniu: "na

podstawie art. 415 § 1 k.p.k. nie orzeka obowiązku naprawienia szkody na rzecz

oskarżyciela posiłkowego P. S.A. w W. Oddział w K., w związku z toczącym się innym

postępowaniem o to samo roszczenie";

III. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.

Kasacje od tego wyroku Sądu Okręgowego wnieśli obrońca skazanego oraz

Prokurator Generalny.

Obrońca zaskarżył to orzeczenie w całości zarzucając mu:

- nienależytą obsadę Sądu Odwoławczego z uwagi na fakt brania udziału w składzie

orzekającym Sądu Okręgowego w Przemyślu sędziego, powołanego na stanowisko

sędziego Sądu Okręgowego w Przemyślu, na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa,

ukształtowanej w trybie przepisów ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy

o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r.,

poz.3) - co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą w myśl art. 439 § 1 pkt 2

k.p.k. i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Przemyślu.

Natomiast Prokurator Generalny zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego w

zakresie rozstrzygnięć zawartych w pkt II i III części dyspozytywnej tego wyroku, na

niekorzyść skazanego zarzucając:

- rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa karnego

procesowego, a mianowicie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art.

424 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. oraz art. 415 § 1 zd. 2 k.p.k.,

polegające na przeprowadzeniu nienależytej kontroli odwoławczej oraz zaniechaniu

należytego rozważenia i ustosunkowania się do zarzutu podniesionego w apelacji

oskarżyciela posiłkowego, jak i do zarzutów podniesionych w apelacji pełnomocnika

oskarżyciela posiłkowego w zakresie obowiązku naprawienia szkody w oparciu o

III KK 314/25

6

przepis art. 46 § 1 k.k. na rzecz oskarżyciela posiłkowego P. S.A. w W. Oddział w K.

i wydaniu orzeczenia reformatoryjnego w tej części, w oparciu o wskazany przepis

art. 415 § 1 zd. 2 k.p.k., wskutek niezasadnego uznania, że nie zostały spełnione

warunki do orzekania o tym obowiązku wobec toczącego się postępowania o to samo

roszczenie przed Sądem Okręgowym w Rzeszowie w sprawie o sygn. akt VI GC

58/19 w sytuacji, gdy roszczenie wynikające z przestępstwa popełnionego na szkodę

oskarżyciela posiłkowego nie było przedmiotem wskazanego postępowania

cywilnego i wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części oraz przekazanie sprawy

Sądowi Okręgowemu w Przemyślu do ponownego rozpoznania w postępowaniu

odwoławczym.

W pisemnych odpowiedziach na kasację obrońcy prokurator oraz

pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego M.K. wnieśli o jej oddalenie jako oczywiście

bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja obrońcy skazanego – wobec zaistniałych zaszłości przemawiających

za trafnością podniesionego w niej zarzutu – jest zasadna.

Nie ulega wątpliwości, że za taką oceną zarzutu tej kasacji przemawia przede

wszystkim potrzeba zapewnienia stronie postępowania karnego dostępu do

niezależnego i bezstronnego sądu, ustanowionego ustawą, tym bardziej w sytuacji,

gdy ona – tak jak to ma miejsce in concreto - tę potrzebę tak jednoznacznie

sygnalizuje.

Przede wszystkim należy zauważyć, że Sąd Najwyższy, na podstawie art. 87

ust. 1 ustawy o Sądzie Najwyższym, pozostaje związany uchwałą trzech

połączonych Izb Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r., BSA I-4110-1/2020

(OSNK 2020, z. 2, poz. 7), gdzie kategorycznie stwierdzono, że: „nienależyta obsada

sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. […] zachodzi także wtedy, gdy w składzie

sądu bierze udział osoba powołana na urząd sędziego Sądu Najwyższego na

wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami

ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa

oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 3)”. Cytowana uchwała ma moc

zasady prawnej, co oznacza, że jest nią związany każdy skład Sądu Najwyższego.

III KK 314/25

7

Wynikającego z uchwały trzech Izb stanu rzeczy nie zmieniło orzeczenie Trybunału

Konstytucyjnego z dnia 20 kwietnia 2020 r. (sygn. akt U 2/20, OTK-A 2020, poz. 61;

Dz. U. 2020, poz. 376). Argumenty na rzecz tej tezy zostały obszernie zreferowane

m.in.: w postanowieniach Sądu Najwyższego: z dnia 23 listopada 2022 r., I KO 79/21

i I KO 80/21; z dnia 18 stycznia 2023 r., IV KZ 59/21; z dnia 6 lipca 2023 r., IV KO

14/23, czy w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 17 maja 2023 r., V KK 17/23, a Sąd

Najwyższy orzekający w tej sprawie je podziela.

Stanowisko zawarte w uchwale trzech Izb Sądu Najwyższego zostało

następnie potwierdzone w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z

dnia 2 czerwca 2022 r., I KZP 2/22 (OSNK 2022, z. 6, poz. 22), gdzie wskazano m.in.,

że „brak podstaw do przyjęcia a priori, że każdy sędzia sądu powszechnego, który

uzyskał nominację w następstwie brania udziału w konkursie przed Krajową Radą

Sądownictwa po 17 stycznia 2018 r., nie spełnia minimalnego standardu

bezstronności i każdorazowo sąd z jego udziałem jest nienależycie obsadzony w

rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Taka sytuacja zachodzi jedynie w stosunku do

sędziów Sądu Najwyższego, którzy otrzymali nominacje w takich warunkach”. Jest

ono także aprobowane w kolejnych orzeczeniach (por. m.in. uchwała Sądu

Najwyższego z dnia 5 kwietnia 2022 r., III PZP 1/22, OSNP 2022, z. 10, poz. 95;

postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 13 października 2021 r., II KO 30/21; z

dnia 19 stycznia 2023 r., I KK 240/22; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego

2024 r., II KK 627/23).

Ponadto, zgodnie z wyrokiem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (dalej:

„ETPCz”) z dnia 22 lipca 2021 r. w sprawie Reczkowicz przeciwko Polsce (skarga nr

43447/19), interpretującym standard „niezależnego i bezstronnego sądu

ustanowionego ustawą” w rozumieniu art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw

człowieka i podstawowych wolności (dalej: „EKPC”, „Konwencja”), udział w procesie

powoływania sędziów Krajowej Rady Sądownictwa w składzie ukształtowanym w ww.

trybie (w efekcie czego organ ten nie był niezależny od władzy wykonawczej i

ustawodawczej) powoduje, że sąd z udziałem tak powołanego sędziego nie stanowi

w konkretnej sprawie niezależnego i bezstronnego sądu ustanowionego ustawą w

rozumieniu art. 6 ust. 1 EKPC (pkt 284 – szerzej w tym zakresie m.in. postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2021 r., I KZ 29/21; stanowisko potwierdzone

III KK 314/25

8

także w wyroku ETPCz z dnia 8 listopada 2021 r., Dolińska-Ficek i Ozimek przeciwko

Polsce, skargi nr 49868/19 i 57511/19, wyroku ETPCz z dnia 3 lutego 2022 r.,

Advance Pharma Sp. z o.o. przeciwko Polsce, skarga nr 1469/20 oraz wyroku

pilotażowym ETPCz z dnia 23 listopada 2023 r., Wałęsa przeciwko Polsce, skarga

nr 50849/21).

W rozpoznawanej sprawie obrońca w jedynym zarzucie kasacji wskazał i

zarzucił zaskarżonemu nią wyrokowi to, że jest dotknięty taką właśnie bezwzględną

przyczyną odwoławczą przewidzianą w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., wobec zasiadania w

składzie orzekającym Sądu Okręgowego w Przemyślu, który wydał ten wyrok

sędziego „powołanego na stanowisko sędziego tego Sądu na wniosek Krajowej Rady

Sądownictwa, ukształtowanej w trybie przepisów ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o

zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa i niektórych innych ustaw”. W

szczególności zarzut ten dotyczył sędziego SO X. Y. Sędzia ten dotychczas był

poddawany czterokrotnie testowaniu przez Sąd Najwyższy według kryteriów

wskazanych w przywołanej uchwale trzech połączonych izb Sądu Najwyższego i za

każdym razem ze skutkiem dla niego negatywnym. Stało się tak w sprawach: III KK

189/24, III KK 281/24, III KK 621/24, III KK 190/25.

Sąd Najwyższy rozpoznający niniejszą sprawę nie znajduje podstaw do

podważania zasadności argumentacji wyrażonej w uzasadnieniach wyroków

wydanych w przywołanych sprawach.

W szczególności są w niej eksponowane następujące zaszłości:

1. Sędzia X. Y. został powołany na stanowisko sędziego Sądu Rejonowego w

Jarosławiu z dniem 30 października 2003 r. W październiku 2018 r. nie uzyskał

pozytywnej opinii Kolegium Sądu Okręgowego w Przemyślu na delegowanie

do orzekania w Sądzie Okręgowym w Przemyślu (uzyskał tylko jeden głos za,

przy 4 przeciw i 2 wstrzymujących się).

2. Sędzia X. Y., gdy podpisał listę poparcia w 2018 r. dla sędziów G. F. oraz R.

P., którzy kandydowali do KRS w 2018 r., stanął do konkursu na wolne

stanowisko sędziego Sądu Okręgowego w Przemyślu obwieszczone w

Monitorze Polskim z 2019 r., poz. 179. Z opinii sędziego wizytatora wynikało,

że sędzia X. Y. dysponuje odpowiednią wiedzą prawniczą oraz

doświadczeniem zawodowym i spełnia wszelkie wymogi (formalne i

III KK 314/25

9

merytoryczne) do przedstawienia jego kandydatury na stanowisko sędziego

Sądu Okręgowego w Przemyślu. Do jednego wolnego kandydował także

sędzia Sądu Rejonowego w Przemyślu – X.1 Y.1 Jak stwierdził Sąd

Najwyższy w uzasadnieniu wyroku zapadłego w sprawie III KK 189/24: „Obaj

kandydaci uzyskali takie same wyniki w czasie głosowania zespołu

opiniującego w KRS i dostali obaj rekomendację (…). Z protokołu posiedzenia

plenarnego KRS wynika, że sędzia X.1 Y.1 był także delegowany do orzekania

w Sądzie Okręgowym w Przemyślu, a członek zespołu opiniującego

poinformował członków KRS, iż zespół nie znalazł pomiędzy nimi jakiejkolwiek

różnicy, która pozwalałby na stwierdzenie, który jest lepszy. Pomimo tego, w

głosowaniu tajnym X. Y. uzyskał 11 głosów „za”, 0 „przeciw” oraz 3

„wstrzymujące”, a X.1 Y.1 (mający już delegacje do SO) tylko 1 głos „za”. (…)

Nie sposób wykluczyć, że to tylko fakt złożenia podpisu na listach poparcia

dwóch kandydatów do KRS w 2018 r. zdecydował o przedstawieniu

kandydatury X. Y. i tak dużej różnicy w głosowaniu nad tymi kandydaturami,

zwłaszcza, przy tożsamych opiniach i wynikach (pomijając już fakt, że sędzia

Y.1 był na delegacji w SO)”.

3. Sędzia Y. nie tylko podpisał listy poparcia wspomnianym kandydatom do KRS

w 2018 r., ale uczynił to wobec tych samych kandydatów w roku 2022, a więc

wówczas gdy musiał być już świadomy charakteru i celu podejmowanych

wobec sędziów przez władzę wykonawczą destrukcyjnych działań oraz

rzeczywistej w nich roli KRS. W tej sytuacji, należy podzielić jako słuszny

pogląd, że decydując się na takie zachowania sprzeniewierzył się zasadom

dbania o niezawisłość sędziowską i niezależność władzy sądowniczej.

W tych wszystkich okolicznościach stwierdzić należy, że postronny,

obiektywny obywatel obserwując i analizując taką postawę sędziego X. Y. miał

pełne prawo do poddania w wątpliwość (ujętą obiektywnie) bezstronności i

niezależności tego sędziego. To powoduje brak możliwości odparcia

postawionego w kasacji zarzutu i uznania, że skład orzeczniczy z jego

udziałem, który wydał zaskarżony nią wyrok był w pełni sądem niezależnym i

bezstronnym.

III KK 314/25

10

Skutkowało to koniecznością uznania zasadności tej kasacji i uchylenia

zaskarżonego nią wyroku oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania

Sądowi Okręgowemu w Przemyślu w postępowaniu odwoławczym. Takie

rozstrzygnięcie zapadłe w oparciu o charakter stwierdzonego i opisanego w kasacji

obrońcy uchybienia o charakterze bezwzględnej przyczyny odwoławczej czyniło też

zasadnych odstąpienie, na podstawie art. 436 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k., od

rozpoznania kasacji Prokuratora Generalnego. Stało się to bowiem w zaistniałej

sytuacji procesowej, co najmniej przedwczesne.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji wyroku.

Małgorzata Gierszon Michał Laskowski Marek Pietruszyński

[WB]

[r.g.]