Kasacja obrońcy w sprawie grzywny pozostawiona bez rozpoznania

Wyrokiem z 9 czerwca 2025 roku, sygn. akt II K 152/22, Sąd Rejonowy w

Jędrzejowie uznał oskarżonego K. K. za winnego popełnienia dwóch przestępstw z

art. 288 § 1 k.k. i wymierzył mu karę łączną grzywny w wysokości 200 stawek

dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50zł. Sąd nałożył

również obowiązek naprawienia szkody oraz orzekł o kosztach procesu.

Wyrok ten został zaskarżony przez obrońcę oskarżonego K. K.. Rozpoznając

apelację Sąd Okręgowy w Kielcach wyrokiem z 19 grudnia 2025 r., sygn. akt IX Ka

1262/25, zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.

Kasację od powyższego wyroku sądu II instancji wniósł obrońca skazanego,

który zaskarżył wyrok w całości. Obrońca zarzucił obrazę szeregu przepisów

III KK 341/26

2

postępowania oraz prawa karnego materialnego, w tym art. 433 § 1 k.p.k. oraz art.

457 § 3 k.p.k., a także art. 288 § 1 k.k.

Prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako

oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniesiona w niniejszej sprawie kasacja jest niedopuszczalna z mocy ustawy, a

ponieważ została przez Sąd odwoławczy błędnie przyjęta, konieczne było

pozostawienie jej bez rozpoznania, stosownie do dyspozycji art. 531 § 1 k.p.k. w zw.

z art. 530 § 2 k.p.k. i art. 429 § 1 in fine k.p.k. w zw. z art. 523 § 2 k.p.k.

Zgodnie z treścią art. 523 § 2 k.p.k. kasację na korzyść można wnieść jedynie

w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę

pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Ograniczenie

to nie dotyczy jedynie kasacji wniesionej przez stronę z powodu uchybień

wymienionych w art. 439 k.p.k. (art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.) oraz kasacji jednego z

podmiotów wymienionych w art. 521 k.p.k. (art. 523 § 4 pkt 2 k.p.k.)

Zapadłym w tej sprawie wyrokiem Sądu Rejonowego w Jędrzejowie

wymierzono jedynie kary grzywny, w tym majątkową karę łaczną. Nie został zatem

spełniony warunek ustawowy w postaci wymierzenia oskarżonemu kary

pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, co

uprawniałoby obrońcę do wniesienia ndzwyczajnego srodka zaskarżenia. W

przytoczonych w skardze kasacyjnej zarzutach, jak również z części motywacyjnej,

nie wskazano natomiast na żadne z uchybień określonych w art. 439 k.p.k. Tak

zredagowana kasacja strony w świetle jednoznacznej treści art. 523 § 2 k.p.k. jest

niedopuszczalna ex lege. W związku z tym konieczne było orzeczenie przez Sąd

Najwyższy o pozostawieniu jej bez rozpoznania w oparciu o przepis art. 531 § 1

k.p.k., ponieważ przyjęta kasacja nie odpowiada warunkom formalnym (por.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 października 2013 r., IV KZ 55/13).

Mając na uwadze powyższe, postanowiono jak w części dyspozytywnej,

rozstrzygając także o kosztach sądowych postępowania kasacyjnego.

III KK 341/26

3

[JJ.]

[r.g.]