Apelację rozpoznawali sędziowie powołani z udziałem nowej KRS. SN oddalił kasację obrony

W kasacji od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 17 kwietnia

2025 r., sygn. IV Ka 1056/24 utrzymującego (co do dalej wskazanych skazanych)

w mocy wyrok Sądu Rejonowego Szczecin – Centrum w Szczecinie z dnia 7 lutego

III KK 580/25

2

2024 r., sygn. IV K 903/22, obrońca K.J. oraz M.S. zarzucił mającą istotny wpływ na

treść orzeczenia, rażącą obrazę przepisów postępowania, a mianowicie art. 439 § 1

pkt 2 k.p.k., albowiem w wydaniu przez Sąd Okręgowy w Szczecinie wyroku brali

udział sędziowie SO X. Y. oraz X.1 Y.1, nieuprawnieni do orzekania, przez co Sąd

ów był nienależycie obsadzony, które to naruszenie stanowi bezwzględną

przyczynę odwoławczą. Skarżący odwołał się przy tym do stanowisk wyrażonych

chociażby w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r., BSA 1-4110-

1/20, mającej moc zasady prawnej oraz w treści postanowienia Sądu Najwyższego

z 16 września 2021 r., I KZ 29/21, z których wynika, że procedowanie przez

sędziego, powołanego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, ukształtowanej w

trybie określonym przepisami ustawy z 8 grudnia 2017 o zmianie ustawy o Krajowej

Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., póz. 3) stanowi

bezwzględną przyczynę odwoławczą, o której mowa w art. 439 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k.

Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie w całości

zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy właściwemu Sądowi

odwoławczemu do ponownego rozpoznania.

W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako

oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym, co umożliwiało

oddalenie jej na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.).

Na wstępie rozważań potwierdzić należało, że wskazani w kasacji

członkowie składu Sądu Okręgowego w Szczecinie rozpoznającego apelację

wniesioną w imieniu K.J. oraz M.S. – sędzia SO X. Y. (sprawozdawca) oraz sędzia

SO X.1 Y.1, zostali powołani przez Prezydenta RP do pełnienia urzędu sędziego

Sądu Okręgowego w Szczecinie w następstwie, odpowiednio:

– uchwały nr [...] Krajowej Rady Sądownictwa z dnia [...] 2022 r. w przedmiocie

przedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego

sądu okręgowego w Sądzie Okręgowym w Szczecinie, ogłoszonym w Monitorze

Polskim z 2021 r., poz. [...];

III KK 580/25

3

– uchwały nr [...] Krajowej Rady Sądownictwa z dnia [...] 2020 r. w przedmiocie

przedstawienia wniosku o powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego

sądu okręgowego w Sądzie Okręgowym w Szczecinie, ogłoszonym w Monitorze

Polskim z 2019 r., poz. [...].

Prawdą jest również, że w świetle poglądu wyrażonego w uchwale trzech

połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu

Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r., BSA I-4110-1/20 (OSNK 2020, z. 2 poz. 7)

- nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. (...) zachodzi także

wtedy, gdy w składzie sądu bierze udział osoba powołana na urząd sędziego w

sądzie powszechnym albo wojskowym na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa

ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o

zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.

U. z 2018 r. poz. 3).

W przedmiotowej uchwale zastrzeżono jednak, że w odniesieniu do sędziów

sądów powszechnych opisany skutek wchodzi w rachubę dopiero wówczas, „jeżeli

wadliwość procesu powoływania prowadzi, w konkretnych okolicznościach, do

naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii

Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i

podstawowych wolności”.

Sąd Najwyższy w niniejszym składzie pogląd ten w pełni podziela, uznając,

że przywołana uchwała - stosownie do treści art. 87 ust. 1 ustawy o Sądzie

Najwyższym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 622 - dalej: ustawa o SN) - z chwilą jej

podjęcia uzyskała moc zasady prawnej i wiąże każdy skład Sądu Najwyższego

dotąd, dopóty nie nastąpi uregulowane w art. 88 ust. 2 ustawy o SN odstąpienie od

uchwały. Do dnia wydania niniejszego orzeczenia taka sytuacja nie wystąpiła, a

więc przedmiotowa zasada prawna zachowuje moc wiążącą.

Związanie to nie zostało w żaden sposób zniesione wyrokiem Trybunału

Konstytucyjnego z dnia 20 kwietnia 2020 r., U 2/20 (OTK-A 2020, poz. 61), co

wyjaśniono obszernie w orzecznictwie Sądu Najwyższego (szerzej por.m.in.;

uchwałę składu siedmiu sędziów SN z dnia 2 czerwca 2022 r., I KZP 2/22, OSNK

2002, z. 6, poz. 22; uchwałę z dnia 5 kwietnia 2022 r., III PZP 1/22, OSNP 2022 Nr

III KK 580/25

4

10, poz. 95; wyroki: z dnia 26 września 2023 r., II KK 288/23; z dnia 14 czerwca

2023 r., II KK 489/21; z dnia 7 czerwca 2023 r., III KK 109/23; z dnia 17 maja 2023

r., V KK 17/12, post. SN: z dnia 23 listopada 2022 r., I KO 79/21 i I KO 80/21; z dnia

18 stycznia 2022 r., I KZ 61/21; z dnia 16 września 2021 r., I KZ 29/21, OSNK 2021

Nr 10, poz. 41; z dnia 29 września 2021 r., V KZ 47/21).

W postępowaniu karnym zakres stosowania uchwały połączonych Izb SN

został szerzej omówiony w uchwale składu siedmiu sędziów SN z dnia 2 czerwca

2022 r., I KZP 2/22 (OSNK 2002, z. 6, poz. 22). Zasadnie stwierdzono tam, że

najistotniejszym skutkiem dopuszczenia do funkcjonowania, w przestrzeni

obejmującej swoim zasięgiem proces nominacyjny sędziego, organu powołanego w

sposób sprzeczny z Konstytucją RP, jest obalenie funkcjonującego dotąd in gremio

i a priori domniemania niezawisłości tak powołanego sędziego. Nie istnieje ono już

w stosunku do kandydatów, którzy przystąpili do konkursów sędziowskich po dniu

17 stycznia 2018 r. Nie oznacza to samo w sobie stwierdzenia ich stronniczości,

lecz nie ma, wobec opisanego wyżej «skażenia» procesu nominacyjnego,

możliwości prostego odwołania się do tego domniemania". Oznacza to, że brak

bezstronności i niezawisłości sądu, w składzie którego zasiadał sędzia sądu

powszechnego, który uzyskał nominację w wadliwym procesie przed Krajową Radą

Sądownictwa od dnia 17 stycznia 2018 r., należy ustalić in concreto.

Z dotychczasowego orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, że

przeprowadzając test niezależności i bezstronności sądu w kontekście

ewentualnego zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2

k.p.k., należy mieć na względzie szereg okoliczności. Oprócz wadliwości samego

procesu nominacyjnego sędziego, istotną rolę w tej ocenie powinny odgrywać m.in.:

równoczesność (lub zbliżony czas) uruchomienia drogi awansowej z objęciem

ważnego stanowiska w administracji sądowej w drodze arbitralnej decyzji Ministra

Sprawiedliwości, utajnienie obrad KRS w zakresie danej kandydatury,

jednoznacznie negatywna opinia zgromadzenia ogólnego sędziów, porównanie

osiągnięć zawodowych kandydata z doświadczeniem zawodowym i poparciem

środowiska dla kontrkandydatów, fakt uzyskania nominacji na stanowiska funkcyjne

pozostające w dyskrecjonalnej kompetencji władzy politycznej, udział w pracach

gremiów powiązanych z władzą polityczną, wykonywanie określonych zadań lub

III KK 580/25

5

funkcji na podstawie arbitralnych decyzji władzy politycznej, co obejmuje również

tzw. delegacje ministerialne, dodatkowe zatrudnienie w jednostkach bezpośrednio

podporządkowanych władzy politycznej, charakter sprawy, do której rozstrzygnięcia

ukształtowano dany skład sądu, a także działalność publiczna i wypowiedzi danego

sędziego, wykraczające poza gwarantowane przez Konstytucję RP ramy udziału w

debacie publicznej, a wskazujące na zaangażowanie w realizację określonych

celów politycznych władzy wykonawczej (zob. wyroki SN: z 19 października 2022 r.,

II KS 32/21; z 30 maja 2023 r., II KK 23/22; z 14 czerwca 2023 r., II KK 489/21; z

12.12.2023, II KK 74/22; z 22 marca 2024 r., III KK 490/23).

Kryteria powyższe podlegają – jak zresztą każdy inny dowód i ustalenie w

postępowaniu karnym – analizie w swym wzajemnym powiązaniu, nie zaś w

płaszczyźnie jednostkowej (w oderwaniu od siebie), jak również z uwzględnieniem

okoliczności samej sprawy.

Konkretyzując te spostrzeżenia na tle zaprezentowanych w kasacji

argumentów wspólnych, odnoszących się do obojga wskazanych na wstępie

sędziów Sądu Okręgowego w Szczecinie, to jakkolwiek wobec sędziów biorących

udział w procedurze nominacyjnej przez KRS w składzie ustalonym ustawą z

2017 r. zachodzi domniemanie braku instytucjonalnej bezstronności, to jest to

jedynie wstępny warunek, inicjujący wymóg zbadania tego kryterium przez Sąd

kasacyjny. Źródłem podstaw uchylenia prawomocnego wyroku nie mogą stanowić

wyłącznie domniemania, czy spełnienie warunku brzegowego, stanowiącego - w

odniesieniu do sędziów sądów powszechnych - wyłącznie „punkt wyjścia” do

wdrożenia badania w trybie art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Wniosek przeciwstawny nie

tylko nie rysuje się wyraźnie na podstawie judykatów trybunałów

międzynarodowych, ale został czytelnie, wielokrotnie zaakcentowany w

orzecznictwie Sądu Najwyższego, w tym zwłaszcza najbardziej doniosłych

uchwałach dotyczących przedmiotowego zagadnienia, a przywołanych powyżej

(zob. postanowienie SN z 21.01.2025 r., IV KK 514/24).

Oczywiście, wzięcie udziału w procedurze nominacyjnej z udziałem

niekonstytucyjnego organu, może wskazywać na brak pewnej refleksji po stronie

takich sędziów, oraz niedokonanie szerszej, wieloaspektowej oceny takiego

III KK 580/25

6

postąpienia na tle standardów służby sędziowskiej w demokratycznym państwie

prawnym. Rolą Sądu Najwyższego - obligowanego do tego zarówno z urzędu (art.

536 k.p.k.), jak i w płaszczyźnie zarzutu kasacji - kontrolującego zaskarżony wyrok

przez pryzmat bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., nie

jest jednak ocena moralna postąpienia sędziego biorącego udział w procedurze

przed niekonstytucyjną Krajową Radą Sądownictwa, ale jednoznaczne

przesądzenie, czy taka obsada sądu z udziałem takiego sędziego zapewniała

stronom realizację prawa do sądu w znaczeniu konwencyjnym i konstytucyjnym

(zob. postanowienie SN z 23.09.2025 r., III KK 507/25).

W odniesieniu do osoby sędzi SO X. Y. w zasadzie wyłącznym argumentem

mogącym mieć znaczenie z punktu widzenia nakreślonych w orzecznictwie SN

„kryteriów testowych” był brak kontrkandydata w procedurze nominacyjnej. Jednak

– zdaniem Sądu Najwyższego rozpoznającego niniejszą kasację – jest to

niewystarczająca przesłanka do przyjęcia, że przedmiotowy konkurs był w

jakikolwiek sposób ukierunkowany. Kandydatka pozostaje niemal całe swoje „życie

zawodowe” powiązana z wymiarem sprawiedliwości (ukończyła aplikację sądową,

była asystentem sędziego, a następnie asesorem sądowym), przed konkursem

pełniła służbę sędziego Sądu Rejonowego w Goleniowie orzekając w II Wydziale

Karnym. Od 1 października 2017 r. pełniła funkcję zastępcy Przewodniczącego

tego Wydziału, a od 10 maja 2019 r. pełniła jednocześnie funkcję Wiceprezesa

Sądu Rejonowego w Goleniowie.

Ocenę kwalifikacji Pani X. Y. sporządziła sędzia SO w Szczecinie X.2 Y.2

(której prawidłowość powołania nie budzi żadnej wątpliwości). W ocenie opiniującej

„kandydatka prezentuje wysoką kulturę urzędowania, obejmującą kulturę osobistą i

poszanowanie praw stron. Zdaniem opiniującej, badania aktowe i wyniki

statystyczne pozwalają na stwierdzenie, że Pani X. Y. prezentuje właściwą

organizację pracy w decernacie, jest systematyczna, rzetelnie wykonuje obowiązki.

Postępowania prowadzi bardzo sprawnie, jest przygotowana do rozprawy, zna

dobrze materiał dowodowy. Pani sędzia prawidłowo gromadzi materiał dowodowy,

wykazuje się aktywnością w zbieraniu dowodów, posiada umiejętność uchwycenia

wydźwięku poszczególnych dowodów, wzajemnego ich powiązania, nadania

każdemu z nich właściwej rangi procesowej i spojrzenia przez ich pryzmat na istotę

III KK 580/25

7

zarzucanego oskarżonemu czynu. Redakcja orzeczeń i uzasadnień nie budzi

zastrzeżeń. Orzeczenia zawierają podstawę prawną ich wydania. Postanowienia i

wyroki pisane są w sposób prawidłowy i transparentny. Poziom orzecznictwa pod

względem merytorycznym należy ocenić pozytywnie, mimo odsetka wyroków

uchylonych i przekazanych spraw do ponownego rozpoznania oraz zmienionych. W

ocenie opiniującej, Pani X. Y. spełnia kryteria do powołania do pełnienia urzędu na

stanowisku sędziego sądu okręgowego”. Wnioski wynikające z tej oceny nie były

kwestionowane przez autora kasacji, podstaw do ich podważenia nie znajduje

również Sąd Najwyższy z urzędu.

Zupełnie chybionym jest argument odnoszący się do ok. 2,5-letniej przerwy

czasowej pomiędzy uchwałą Krajowej Rady Sądownictwa rekomendującą

kandydaturę sędzi X. Y. (styczeń 2022 roku) a faktycznym aktem powołania przez

Prezydenta RP (czerwiec 2024 roku). Nie tylko sam skarżący wskazuje, że

przyczyny tej zwłoki nie są wyjaśnione w dostępnych mu materiałach, to fakt jej

wystąpienia może przemawiać wyłącznie przeciwko jakiemukolwiek przychylnemu

traktowaniu przez ówczesną władzę polityczną. Praktyka orzecznicza Sądu

Najwyższego wypracowana na kanwie innych spraw, gdzie badane jest wystąpienie

bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. na tle uchwały

połączonych Izb SN z 23.01.2020 r. wskazuje, że awanse osób, których

powiązania z władzą wykonawczą są niekwestionowane, przebiegają niezwykle

szybko, wręcz rażąco odbiegając od utrwalonych standardów w tym zakresie, co

może być traktowane jako świadczące o preferencyjnym traktowaniu określonych

sędziów poprzez dynamizację przebiegu ich kariery zawodowej. W odniesieniu do

SSO X. Y. żadna ujawniona okoliczność, a w szczególności wspomniany odstęp

czasowy między opiniowaniem przez KRS a aktem powołania do służby, nie

wskazuje na podejmowanie względem niej, czy też z jej udziałem wyżej

omówionych zabiegów, mogących rzutować na brak jej instytucjonalnej

niezależności.

Zbliżony charakter ma przebieg drogi zawodowej drugiego z sędziów, w

odniesieniu do których – zdaniem skarżącego – miałyby się aktualizować

następstwa wynikające z uchwały wspomnianej uchwały połączonych Izb SN z

23.01.2020 r., tj. SSO X.1 Y.1 Także ten sędzia pokonywał kolejne etapy służby w

III KK 580/25

8

sposób niebudzący wątpliwości. W sądzie, w którym orzekał bezpośrednio przed

powołaniem, tj. w Sądzie Rejonowym w Stargardzie, VII Zamiejscowym Wydziale

Karnym z/s w Pyrzycach, gdzie od 1 stycznia 2018 r. do 21 kwietnia 2018 r. pełnił

obowiązki Przewodniczącego. W 2015 r. oraz w 2017 r. orzekał kilkukrotnie, na

podstawie jednorazowych delegacji, w Sądzie Okręgowym w Szczecinie w IV

Wydziale Odwoławczym. Od 1 maja 2019 r. był delegowany do orzekania w IV

Wydziale Karnym Odwoławczym Sądu Okręgowego w Szczecinie.

Ocenę kwalifikacji tego kandydata również sporządziła sędzia SO w

Szczecinie X.2 Y.2 odnotowując w szczególności, że „kandydat posiada wiedzę z

zakresu prawa karnego materialnego i procesowego na bardzo dobrym poziomie.

Dysponuje znacznym doświadczeniem zawodowym. Podejmuje trafne decyzje,

poziom merytoryczny jego orzecznictwa jest wysoki. Rozważania faktyczne i

prawne są zrozumiałe, logicznie wykazują znakomitą znajomość materiału

dowodowego i bardzo dobrą znajomość prawa materialnego i procesowego. Pan

sędzia bardzo często powołuje się na stanowisko sądów apelacyjnych, Sądu

Najwyższego, a także poglądy doktryny. Na uznanie zasługuje styl, język pism i

orzeczeń oraz uzasadnień kandydata. Sprawność procedowania kandydata nie

budzi żadnych zastrzeżeń. W zakresie stabilności orzecznictwa wyniki Pana

sędziego są również bardzo dobre. W IV Wydziale Karnym Odwoławczym Sądu

Okręgowego w Szczecinie w żadnej ze spraw z referatu sędziego nie wywiedziono

kasacji. W stosunku do liczby wydanych wyroków zaskarżalność jest niewielka.

Zatem na podstawie analizy danych statystycznych obrazujących wyniki pracy

kandydata, badaniu akt spraw, jakości orzecznictwa, szczególnie jego stabilności

sędzia wizytator stwierdziła, że Pan X.1 Y.1 bardzo dobrze spełnia kryteria do

powołania na stanowisko sędziego sądu okręgowego”.

Rację ma skarżący wskazując, że uchwałą nr […] Zgromadzenia Ogólnego

Sędziów Apelacji Szczecińskiej z dnia 13 grudnia 2019 r. organ ten, mając na

względzie bezpieczeństwo prawne obywateli, odroczył opiniowanie kandydatów na

wolne stanowiska do czasu wyłonienia Krajowej Rady Sądownictwa spełniającej

warunki niezależności od władzy wykonawczej i ustawodawczej. Co więcej, tego

samego dnia wydano również uchwałę nr […], gdzie Zgromadzenie ogólne sędziów

apelacji szczecińskiej, mając na uwadze treść orzeczenia Trybunału

III KK 580/25

9

Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 listopada 2019r. wydanego w

połączonych sprawach C-585/18, C-624/18 i C-625/18 oraz wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie III Po 7/18, apelowało do

kandydatów na wolne stanowiska sędziowskie w sądach apelacji szczecińskiej, jak

i w kraju, by w poczuciu odpowiedzialności i powagi urzędu o jaki się ubiegają

zrezygnowali z udziału w procesie nominacyjnym w przypadku rozpatrywania ich

kandydatur przez organ pełniący aktualnie rolę Krajowej Rady Sądownictwa.

Rzecz jednak w tym, że wobec uchylenia z dniem 14 lutego 2020 r. przepisu

§ 2 art. 58 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (t.j.

Dz. U. z 2024 r. poz. 334 z późn. zm.), co nastąpiło ustawą z dnia 20 grudnia

2019 r. o zmianie ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych, ustawy o Sądzie

Najwyższym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 190 z późn. zm.),

brak opinii zgromadzenia ogólnego sędziów apelacji (okręgu) nie stanowi obecnie

przeszkody formalnej w przebiegu procesu nominacyjnego. Wzięcie udziału w

konkursie pomimo wyraźnego sygnału sprzeciwu ze strony samorządu

sędziowskiego, podobnie jak i przy udziale niekonstytucyjnej KRS, jest wyłącznie

świadectwem sumienia i nastawienia danego kandydata, jednak jest to – jak już

wspomniano – ocena dotykająca sfery moralnej, nie zaś prawnej.

Także nie mógł zyskać aprobaty Sądu Najwyższego argument skarżącego,

że sędzia X.1 Y.1 nie miał w konkursie żadnego kontrkandydata, skoro sam

skarżący przyznaje – i znajduje to potwierdzenie w treści uchwały KRS nr [...] – że

druga uczestniczka przedmiotowego postępowania nominacyjnego wycofała swoją

kandydaturę. Trudno więc, niezależnie od przyczyn takiego stanu rzeczy,

postąpieniem kontrkandydatki w jakimkolwiek stopniu obciążać samego sędziego

X.1 Y.1

Przebieg kariery zawodowej obojga wskazanych w kasacji sędziów Sadu

Okręgowego w Szczecinie, jak również nieujawnienie się – zarówno na podstawie

informacji przekazanych przez skarżącego, jak i dostępnych Sądowi Najwyższemu

z urzędu – okoliczności podważających przynależne sędzi SO X. Y. i sędziemu SO

X.1 Y.1 walory niezawisłości i bezstronności, w tym wskazujących na czynne

zaangażowanie w działania destrukcyjne dla wymiaru sprawiedliwości, jak również

brak pełnienia funkcji zależnych od dyskrecjonalnej władzy Ministra

III KK 580/25

10

Sprawiedliwości przy braku ku temu podstaw merytorycznych, nie dają podstaw do

przyjęcia, by skład Sądu odwoławczego z udziałem wyżej wymienionych sędziów

był sądem nienależycie obsadzonym w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. – ze

względu na wadliwość procesu powołania tych sędziów, oraz nie świadczy o

naruszeniu standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii

Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i

podstawowych wolności i nie odbierało stronom postępowania gwarancji dostępu

do „sądu ustanowionego ustawą”.

Sąd Najwyższy nie pominął przy tej ocenie faktu pełnienia przez sędzię X. Y.

od 2019 r. także funkcji wiceprezesa Sądu Rejonowego w Goleniowie, jednak uznał,

że powierzenie jej takiego stanowiska, tym bardziej w mniejszym Sądzie, było

uzasadnione posiadanymi kompetencjami, skoro pełniła wcześniej (od 2017 r.)

funkcję przewodniczącej wydziału. Jest to więc awans powszechnie spotykany w

strukturze wymiaru sprawiedliwości i nie świadczy o tym, by stanowił formę

bezpodstawnego uprzywilejowania sędzi przez władzę wykonawczą.

Uwzględniając powyżej przedstawioną argumentację, wobec niestwierdzenia

jakichkolwiek podstaw do uwzględnienia kasacji, podlegała ona oddaleniu jako

oczywiście bezzasadna.

Jednocześnie, na podstawie art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k.

kosztami postępowania kasacyjnego obciążono skazanych w częściach na nich

przypadających, nie znajdując podstaw do zwolnienia ich z tego obowiązku.

Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy orzekł jak w części

dyspozytywnej postanowienia.

[WB]

[r.g.]

III KK 580/25

11