Oskarżony cofnął zarzut obsady sądu. SN oddalił kasację jako bezzasadną

III KK 600/25

2

Sąd Okręgowy w Tarnowie wyrokiem z dnia 7 lutego 2025 r., sygn. akt II K

41/24, oskarżonego D. Ś. uznał za winnego, tego że „w dniu 21 kwietnia 2024 r. w

W. powiatu b., województwa [...], działając w bezpośrednim zamiarze wyrządzenia

ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, bezpośrednio zmierzał do spowodowania u

pokrzywdzonego S. Ś. ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w postaci choroby realnie

zagrażającej życiu oraz innego ciężkiego kalectwa, które jednak nie nastąpiło, a

które to zachowanie polegało na przewróceniu S. Ś. na betonowe podłoże przez

odepchnięcie, a następnie zadawanie nieprzytomnemu pokrzywdzonemu

wielokrotnych ciosów pięściami w głowę, wielokrotne kopanie go w głowę oraz

wielokrotne kopanie go bezpośrednio w krocze, a następnie podjęcie próby

wrzucenia go do kubła na śmieci, które to zachowania jednocześnie spowodowały

u pokrzywdzonego obrażenia w postaci licznych złamań kości czaszki i

twarzoczaszki, w tym złamania nosowo-oczodołowego lewego z masywna

przepukliną i uciskiem krawędzi złamania na mięsień prosty oczodołu, a także

złamania i ubytku części zęba 11 oraz rany tłuczonej powieki górnej oka lewego i

jako takie stanowiły naruszenie czynności narządu ciała na okres powyżej 7 dni”, tj.

przestępstwa z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. i art. 157 § 1 k.k. w zw.

z art. 11 § 2 k.k. i za czyn ten na mocy art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k.

w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 6 lat pozbawienia wolności,

II. na mocy art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył

oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 24

kwietnia 2024 r. godz. 19:05 do dnia 7 luty 2025 r.,

III. na mocy art. 41a § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego zakaz zbliżania się do

oskarżyciela posiłkowego S. Ś. na odległość mniejszą niż 30 metrów przez okres 2

lat,

IV. na mocy art. 46 § 1 k.k. zasądził od oskarżonego D. Ś. na rzecz oskarżyciela

posiłkowego S. Ś. 5.000 zł tytułem częściowego zadośćuczynienia za doznaną

krzywdę.

Zaskarżając apelacją wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, obrońca

oskarżonego zarzucił:

III KK 600/25

3

„I. Rażące naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, a

polegające na:

1. naruszeniu art. 201 k.p.k. w związku z art. 7 k.p.k. i art. 4 oraz 6 k.p.k., poprzez

pominięcie dowodu z opinii innego zespołu biegłych psychiatrów oraz biegłego

psychologa, celem ustalenia, czy w dacie popełnienia zarzucanego mu czynu

oskarżony zachował poczytalność, czy też znajdował się w stanie poczytalności

ograniczonej lub wręcz niepoczytalności, jak również czy stwierdzona u

oskarżonego osobowość nieprawidłowa czy psychopatia o której w swojej opinii

ustnej zeznał biegły sądowy H. B. mogły mieć wpływ na należyte rozpoznanie przez

oskarżonego jego czynów i pokierowanie jego postępowaniem, w szczególności,

czy miał możliwość oceny skutków swojego zachowania i co najmniej ich

przewidzenia, w sytuacji gdy opinia zasadnicza, uzupełniająca pisemna i

uzupełniająca opinia ustna złożone przez biegłych powołanych w tej sprawie rodzą

uzasadnione wątpliwości co do ich zupełności i jasności zwłaszcza poprzez

jednoznaczne wskazanie, że zaburzenia osobowości nie powodują

niepoczytalności, w sytuacji gdy zarówno najnowsze badania psychiatryczne jak i

orzecznictwo sądowe wskazuje, że zaburzenia osobowości, zwłaszcza

psychopatie, mogą stanowić czynnik ograniczający lub wyłączający poczytalność,

2. naruszeniu art. 185b k.p.k. w związku z art. 185a k.p.k. i art. 6 k.p.k. poprzez

oddalenie wniosku obrońcy oskarżonego o ponowne przesłuchanie L. Ś., w sytuacji

gdy wprawdzie w czynności jej przesłuchania na etapie postępowania

przygotowawczego uczestniczył wyznaczony z urzędu obrońca oskarżonego,

jednak nie skontaktował się on przed tą czynnością ze swoim klientem, nie ustalił

treści pytań, których zadanie było niezbędne dla prawidłowego ustalenia stanu

faktycznego sprawy, a nadto podczas czynności przesłuchania pozostawał bierny,

nie zadając świadkowi żadnych pytań, podczas gdy to świadek L. Ś. miała

największą wiedzę o zachowaniu pokrzywdzonego względem oskarżonego,

prowokowaniu oskarżonego przez pokrzywdzonego, zachowań pokrzywdzonego

względem córki (świadka), a zatem wyjaśnienie pewnych okoliczności, które nie

zostały poruszone w trakcie przesłuchania L. Ś. w trybie art. 185b w związku z art.

185a k.p.k. było niezbędne dla zagwarantowania oskarżonemu prawa do obrony i

kompleksowego wyjaśnienia okoliczności istotnych w niniejszej sprawie,

III KK 600/25

4

3. naruszenie art. 170 § 1 punkt 2 k.p.k. w związku z art. 6 k.p.k., poprzez

pominięcie wniosku dowodowego o dopuszczenie dowodu z zapisanych w telefonie

komórkowym, należącym do oskarżonego rozmów prowadzonych przez niego za

pośrednictwem aplikacji […] z L. Ś., w sytuacji gdy jak od samego początku

wskazywał oskarżony, ich treść wskazuje na daleko bardziej posuniętą prowokację

ze strony S. Ś. niż to ustalił Sąd, co z kolei - biorąc pod uwagę, że właśnie ów fakt

(prowokacji) został przez Sąd I instancji uznany za okoliczność łagodzącą,

wpływająca na niższy wymiar kary w stosunku do oskarżonego, miało znaczenie

dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż nie pozwoliło na należyte uwzględnienie

przesłanki złagodzenia orzeczonej kary,

4. art. 410 k.p.k. w związku z art. 7 k.p.k., poprzez pominięcie przy dokonywaniu

rekonstrukcji stanu faktycznego zeznań złożonych przez R. J. na etapie

postępowania przygotowawczego, z których wynika, że pokrzywdzony proponował

świadkowi, aby pobił oskarżonego, którym to zeznaniom zaprzeczył z kolei będąc

przesłuchiwanym na rozprawie; Sąd jednocześnie nie rozstrzygnął owych

rozbieżności, uznając jedynie, że depozycje omawianego świadka nie miały

znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy,

5. art. 7 k.p.k., poprzez błędną ocenę wyjaśnień oskarżonego i uznanie ich za

niewiarygodne w części, w jakiej podaje, że działał w amoku, nie planował pobicia

S. Ś. , a jego reakcja została wywołana słowami pokrzywdzonego skierowanymi do

córki, iż „D. będzie mieć […] ryj" wypowiedzianymi niedługo potem, gdy obaj

mężczyźni pogodzili się, jak również w części, w jakiej oskarżony wyjaśniał

przyczynę kopnięcia pokrzywdzonego w okolice krocza.

II. sprzeczność istotnych ustaleń faktycznych z zebranym w sprawie materiałem

dowodowym, polegającą na:

1. dowolnym przyjęciu, że w chwili popełnienia czynu oskarżony miał w pełni

zachowaną zdolność należytego rozpoznania swojego czynu i pokierowania swoim

postępowaniem, w sytuacji gdy z uwagi na okoliczności zdarzenia, a to długotrwałe,

prowokacyjne zachowanie pokrzywdzonego względem D. Ś., jego niewłaściwe

zachowanie względem najbliższych oraz cechy osobowości nieprawidłowej

zdiagnozowane u oskarżonego, jego poczytalność w momencie popełnienia

zarzuconego mu czynu byłą co najmniej ograniczona,

III KK 600/25

5

2. dowolnym przyjęciu, że zamiarem oskarżonego było spowodowanie ciężkiego

uszczerbku na zdrowiu pokrzywdzonego lub trwałego kalectwa, podczas gdy z

powodów opisanych wyżej można przyjąć, że jego zachowanie wymknęło się spod

kontroli, podczas gdy swoją wolą oskarżony obejmował ewentualne wywołanie

skutków faktycznie zaistniałych u pokrzywdzonego,

3. dowolnym przyjęciu, że zachowania pokrzywdzonego względem bliskich, a to

córki, byłej żony i ojca nie mają znaczenia dla oceny prawnokarnej czynu

zarzucanego oskarżonemu, a tym bardziej na wymiar orzeczonej względem niego

kary, w sytuacji gdy bliska relacja D. Ś. z L. Ś., znajomość z J. J. i fakt

przekazywania oskarżonemu informacji o nagannym zachowaniu S. Ś. względem

wymienionych, miały realny i znaczący wpływ na postawę oskarżonego oraz przede

wszystkim na jego stan psychiczny w dacie popełnienia zarzuconego mu czynu”.

Nadto, z ostrożności procesowej obrońca zarzucił również „rażącą

niewspółmierność orzeczonej kary, wynikającą po pierwsze z nieuwzględnienia w

dostatecznym stopniu faktu długotrwałej prowokacji ze strony pokrzywdzonego, z

którego to zachowania wynikła inkryminowana sytuacja po drugie nieuwzględnienia

w dostatecznym stopniu informacji o cechach osobowości oskarżonego, które miały

znaczący wpływ na jego reakcję na prowokacje ze strony S. Ś. i przebieg owych

reakcji”.

W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji celem

uzupełnienia postępowania dowodowego o dowody pomięte przy pierwszym

rozpoznaniu sprawy, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez

wyeliminowanie z opisu zarzucanego oskarżonemu czynu usiłowania popełnienia

przez niego przestępstwa przewidzianego w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.k., a z

ostrożności procesowej o zmianę wyroku w części dotyczącej kary i wymierzenie

oskarżonemu kary pozbawiania wolności w wysokości odpowiadającej

minimalnemu ustawowemu zagrożeniu, to jest kary 3 lat pozbawienia wolności.

Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, wyrokiem z dnia 18

czerwca 2025 r., sygn. akt II AKa 119/25, Sąd Apelacyjny w Krakowie utrzymał w

mocy zaskarżone orzeczenie, uznając podniesione w apelacji zarzuty za

niezasadne.

III KK 600/25

6

Wyrok Sądu odwoławczego została zaskarżony w całości kasacją obrońcy

skazanego, w której zarzucono:

„1. Rażące naruszenie przepisów art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. w związku z art. 433 § 1

k.p.k., poprzez nieuwzględnienie zaistnienia bezwzględnej przesłanki odwoławczej

w postaci nienależytego obsadzenia składu sędziowskiego orzekającego w tej

sprawie w postępowaniu w I instancji, w którym to składzie funkcję

Przewodniczącego pełnił Sędzia powołany na stanowisko sędziego Sądu

Okręgowego w Tarnowie, który tę nominację uzyskał w oparciu o rekomendację

Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej na mocy ustawy z dnia 8 grudnia 2017

r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw

(Dz. U. z 2018 r. poz. 3), co skutkowało błędnym rozstrzygnięciem i utrzymaniem w

mocy zaskarżonego wyroku,

2. Rażące naruszenie art. 45 ust. 1 Konstytucji, art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie

Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, poprzez nienależyte obsadzenie składu

sądu, polegające na orzekaniu w niniejszej sprawie przez sędziego który powołanie

na stanowisko sędziego Sądu Apelacyjnego w Krakowie uzyskał w oparciu o

rekomendację Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej na mocy ustawy z dnia

8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych

innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 3), co stanowi bezwzględną przyczynę

odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.,

3. Rażące naruszenie art. 2 § 2 k.p.k., art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k., w związku z art.

167 k.p.k. art. 410 k.p.k., poprzez istotną obrazę generalnych zasad procesu

karnego nakazujących dążenie do ustalenia prawdy materialnej - w szczególności

zamiaru towarzyszącego skazanemu w momencie popełnienia zarzuconego mu

czynu w oparciu o ujawnione w toku postępowania dowody ocenione zgodnie z

zasadami obiektywizmu, z zachowaniem domniemania niewinności oskarżonego, z

zachowaniem zasady swobodnej oceny dowodów bez niedopuszczalnego

preferowania jakichkolwiek z nich w zakresie czynienia ustaleń w ramach inicjatywy

dowodowej,

4. Rażące naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. poprzez niewłaściwe odczytanie treści i

intencji poszczególnych zarzutów apelacyjnych i w konsekwencji nie rozpoznanie

III KK 600/25

7

ich co do istotny, co z kolei miało wpływ na treść zapadłego orzeczenia i uznanie

zarzutów za nieuzasadnione”.

Obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie

sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi II instancji,

Odpowiadając pisemnie na kasację, prokurator wniósł o jej oddalenie jako

oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Mimo wagi podniesionych w pkt 1 i 2 zarzutów, kasację obrońcy skazanego

uznać należało za oczywiście bezzasadną (na marginesie zauważyć należy

oczywistą niekonsekwencję skarżącego przy formułowaniu wniosku kasacyjnego, w

którym domaga się uchylenia jedynie wyroku Sądu odwoławczego, chociaż podnosi

zarzuty zaistnienia bezwzględnych przyczyn uchylenia orzeczenia z art. 439 § 1 pkt

2 k.p.k. związane z rzekomą nienależytą obsadą Sądów obu instancji).

Oprócz ogólnych stwierdzeń, że zarówno Przewodniczący składu

orzekającego w Sądzie pierwszej instancji, jak i sędzia zasiadający w składzie

Sądu Apelacyjnego w Krakowie, zostali powołani na swój urząd po uzyskaniu

rekomendacji Krajowej Rady Sądownictwa (dalej KRS) ukształtowanej na mocy

ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa

oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 3), obrońca skazanego nie

podnosi żadnych okoliczności, które mogłyby mieć wpływ na brak bezstronności

obu składów orzekających w rozpoznawanej sprawie, czy osłabiać zaufanie co do

sędziego Sądu Okręgowego w Tarnowie – Przewodniczącego składu

orzekającego, czy też Sądu Apelacyjnego w Krakowie. Za okoliczność taką nie

może być bowiem uznane ani bezpodstawne twierdzenie obrońcy, jakoby „osoba

trzecia, związana w polityką, pochodząca z tej samej co D. Ś., miejscowości, z

którą skazany ma zatarg”, miała wpływ na wynik sprawy, albowiem to ta osoba

kierowała zachowaniem S. Ś., nastawiając go przeciwko skazanemu i

wykorzystując jego cechy charakterologiczne, do tego, by pokrzywdzony

prowokował skazanego” (k – 6 kasacji), ani też sposób procedowania przez Sąd I

instancji, „który pominął większość zgłoszonych przez skazanego i jego obrońcę

wniosków dowodowych o kluczowym dla sprawy znaczeniu, (…)” (k – 6 kasacji).

Okolicznością taką nie będzie również, jak twierdzi obrońca, iż „Zdaniem

III KK 600/25

8

skazanego, na wpływ tej osoby na wynik postępowania wskazuje również sposób,

w jaki Sąd II instancji obszedł się z wyartykułowanym na rozprawie apelacyjnej

zarzutem nieważności postępowania, całkowicie go pomijając w zapadłym

orzeczeniu, co nasuwa wniosek, że w ogóle nie został on przez Sądu II instancji

rozpoznany. W ocenie skazanego zatem spełnione zostały warunki przyjęcia

nienależytej obsady Sądu i naruszenia praw skazanego do rozpoznania jego

sprawy przez niezależny i niezawisły Sąd” (k – 6 kasacji) – argument ten razi wręcz

– najdelikatniej rzeczy ujmując – niekonsekwencją – skoro w uzasadnieniu kasacji

jej autor przyznaje, że w toku postępowania odwoławczego skazany oświadczył, że

„cofa zarzut niewłaściwej obsady Sądu I instancji”.

W kontekście tych zarzutów powtórzyć trzeba, że „Nienależyta obsada sądu

w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. albo sprzeczność składu sądu z przepisami

prawa w rozumieniu art. 379 pkt 4 k.p.c. zachodzi także wtedy, gdy w składzie sądu

bierze udział osoba powołana na urząd sędziego w sądzie powszechnym albo

wojskowym na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie

określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o

Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz.

3), jeżeli wadliwość procesu powoływania prowadzi, w konkretnych

okolicznościach, do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w

rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw

Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw

człowieka i podstawowych wolności” (teza 2 uchwały pełnego składu Sądu

Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r., BSA I-4110-1/20). W uzasadnieniu

uchwały Sąd Najwyższy stwierdził – „Oceniając zasadność wątpliwości co do

bezstronności sędziego, sąd bierze pod uwagę wszelkie okoliczności, które mogą

mieć wpływ na jej zachowanie. Mogą one obejmować powiązanie sędziego ze

stronami sporu, okoliczności świadczące o uzależnieniu sędziego od określonych

podmiotów zewnętrznych, w tym innych organów państwa czy partii politycznych.

Znaczenie może mieć przy tym sposób uzyskania określonych profitów lub

awansów przez sędziego”.

Przyjęte na gruncie tej uchwały orzecznictwo potwierdza, że nie jest

wystarczające wskazanie, iż dana osoba została powołana na stanowisko sędziego

III KK 600/25

9

na wniosek „zreformowanej” po 2018 r. KRS, bowiem konieczne jest także

wskazanie na dodatkowe okoliczności, które świadczą o naruszeniu standardów

niezawisłości i bezstronności w konkretnej sprawie, co dopiero może prowadzić do

stwierdzenia wystąpienia przesłanki z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. (m.in. postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 17 lutego 2021 r., IV KK 17/21, czy z dnia 18 listopada

2020 r., IV KK 290/20).

Z kolei w uchwale siedmiu sędziów Sądu Najwyższego Izby Karnej z dnia 2

czerwca 2022 r., I KZP 2/22, przyjęto, że: „brak podstaw do przyjęcia a priori, że

każdy sędzia sądu powszechnego, który uzyskał nominację w następstwie brania

udziału w konkursie przed Krajową Radą Sądownictwa po 17 stycznia 2018 r., nie

spełnia minimalnego standardu bezstronności i każdorazowo sąd z jego udziałem

jest nienależycie obsadzony w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.”.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy

podkreślić, że sam fakt, iż wydający wyrok w pierwszej instancji sędzia Sądu

Okręgowego w Tarnowie X. Y. został powołany uchwałą tzw. neo - KRS na

stanowisko sędziego tego Sądu, nie stanowi automatycznie o zaistnieniu przesłanki

z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Tym bardziej nie może być mowy o zaistnieniu

bezwzględnej przesłanki odwoławczej określonej w tym przepisie, skoro obrońca

nie przedstawił żadnych konkretnych przyczyn mogących wpłynąć na ocenę

bezstronności sędziego (za takie nie mogą być bowiem uznane żadne z

zacytowanych powyżej okoliczności).

Dokonana powyższej ocena zasadności podnoszonego zarzutu niezmienna

pozostaje także w zakresie zarzutu braku bezstronności Sądu Apelacyjnego w

Krakowie. Także w tym przypadku obrońca nie podniósł żadnych okoliczności,

które dostarczyłyby przekonujących argumentów za przyjęciem, że orzekający w

składzie Sądu Apelacyjnego sędziowie nie powinni brać udziału w omawianej

sprawie ze względu na wątpliwości co do ich bezstronności (w zarzucie z pkt 2

obrońca wskazuje ogólnie na „sędziego” Sądu Apelacyjnego w Krakowie).

Niezasadne są także kolejne z podniesionych w kasacji zarzutów, tj.

rażącego naruszenia art. 2 § 2 k.p.k., art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. w zw. z art. 167

k.p.k., art. 410 k.p.k. z pkt 3 oraz zarzut z pkt 4 - rażącego naruszenia art. 433 § 2

k.p.k. Uważna lektura ich uzasadnienia nieodparcie prowadzi do wniosku, iż w

III KK 600/25

10

istocie zmierzają one do podważenia oceny dowodów dokonanej przez Sąd

Okręgowy w Tarnowie, a w pełni zaaprobowanej przez Sąd Apelacyjny w Krakowie

i sprowadzają się do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, który to zarzut jest

niedopuszczalny jako podstawa kasacji. Podniesione w zwykłym środku

odwoławczym zarzuty zostały przez Sąd odwoławczy rozpoznane, a swoje

stanowisko w tym przedmiocie Sąd wyczerpująco uzasadnił, dokonując prawidłowej

kontroli odwoławczej i realizując obowiązki wynikające z art. 457 § 3 k.p.k. Uwagi

powyższe odnoszą się w szczególności do pierwszego z przytoczonych zarzutów.

Jest przecież oczywiste, że Sąd Apelacyjny nie oceniał na nowo dowodów i nie

ustalał faktów, w tym zamiaru skazanego, zatem kasacja w tym zakresie odnosi się

w rzeczywistości do orzeczenia Sądu pierwszej instancji i dotyczy sfery faktów, a

nie prawa. Zarzut obrazy art. 433 § 2 k.p.k. ma wprawdzie charakter kasacyjny,

jednak skarżący nie wskazuje w nim zarzutów apelacyjnych, nienależycie

rozpoznanych przez Sąd odwoławczy. Rozważania w tej mierze zaczynają się od

strony 7 uzasadnienia kasacji, jednak ich sens sprowadza się w istocie do polemiki

ze stanowiskiem Sądu Apelacyjnego. W ocenie skarżącego Sąd ten niewłaściwie

odczytał „treść i intencje poszczególnych zarzutów”, co pozostaje w oczywistej

sprzeczności z zawartością uzasadnienia zaskarżonego kasacją wyroku.

Argumentacja Sądu odwoławczego wyklucza możliwość racjonalnego stawiania

zarzutu rażącej obrazy prawa procesowego i to takiej, która mogła mieć istotny

wpływ na treść orzeczenia, skoro Sąd Apelacyjny rozpoznał wniesiony środek

odwoławczy w zgodzie z wymaganiami wynikającymi z art. 433 § 2 k.p.k., a wydane

orzeczenie uzasadnił tak, jak wymaga tego przepis art. 457 § 3 k.p.k.

Mając powyższe na uwadze, kasację obrońcy skazanego uznać należało za

oczywiście bezzasadną i oddalić ją na posiedzeniu w trybie przepisu art. 535 § 3

k.p.k.

[J.J.]

[r.g.]

III KK 600/25

11