Kasacja obrońcy w sprawie radiotelefonu pozostawiona bez rozpoznania

Wyrokiem z dnia 24 lipca 2024 r., sygn. akt IX Ka 1569/23, Sąd Okręgowy w

Kielcach zmienił zaskarżony apelacją obrońcy S.G. wyrok Sądu Rejonowego w

Kielcach z dnia 16 września 2022 r., sygn. akt IX K 47/18, w ten sposób, że uchylił

rozstrzygnięcia co do kary łącznej z pkt LXXX i LXXXI wyroku Sądu I instancji, dot.

orzeczenia kary łącznej pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej

wykonania oraz kary łącznej grzywny oraz uznał go za winnego w ramach czynu

III KK 652/25

2

zarzuconego oskarżonemu w pkt LXXV aktu oskarżenia tego, że w dniu bliżej

nieustalonym nie wcześniej niż 30 czerwca 2009 roku i nie później niż do dnia 8

grudnia 2009 roku w Kielcach przywłaszczył sobie radiotelefon M. nr fabryczny [...]

o wartości 899,48 zł działając na szkodę Komedy Miejskiej Policji w K., tj.

przestępstwa z art. 284 § 1 k.k. i na podstawie art. 284 § 1 k.k. wymierzył mu karę

czterech miesięcy pozbawienia wolności, orzekł następnie karę łączną roku i trzech

miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na

okres dwóch lat próby, karę łączną grzywny 110 stawek po 30 złotych każda.

Od prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach obrońca

skazanego złożył kasację, w której podniósł zarzuty rażącego naruszenia

przepisów prawa procesowego, mogącego mieć wpływ na treść zaskarżonego

orzeczenia, tj. 1) art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k.; 2) art. 201 k.p.k. w

zw. z art. 4 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 193 §

1 k.p.k.; 3) art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k., art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k.,

w zw. z art. 8 k.p.k., 4) art. 413 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k., w zw. z art. 4

k.p.k. i art. 7 k.p.k., 5) art. 6 k.p.k. w zw. z art. 45 Konstytucji oraz art. 6 Europejskiej

Konwencji Ochrony Praw Człowieka, a także rażące naruszenie prawa

materialnego mające wpływ na treść orzeczenia, tj. 1) art. 284 k.k.; 2) art. 18 § 2

k.k. w zw. z art. 231 k.k. i art. 266 k.k. Skarżący w konkluzji wniósł o uchylenie

zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi

Okręgowemu w Kielcach ewentualnie uchylenie orzeczeń sądów obu instancji i

przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Kielcach do ponownego rozpoznania.

Prokurator w złożonej odpowiedzi na kasację wniósł o uznanie kasacji za

oczywiście bezzasadną i jej oddalenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Na wstępie przypomnieć należy, że zgodnie z art. 523 § 2 k.p.k. kasację na

korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub

przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego

zawieszenia jej wykonania. Ograniczenie wynikające z cytowanego wyżej przepisu

nie dotyczy kasacji wniesionej z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k.

lub w wypadku określonym w art. 521 k.p.k. (art. 523 § 4 k.p.k.).

III KK 652/25

3

Wobec treści wydanego w niniejszej sprawie prawomocnego wyroku i

wymierzenia S.G. kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej

wykonania za przypisany czyn, wniesienie kasacji byłoby dopuszczalne wtedy tylko,

gdyby w kasacji podniesiono zarzut uchybienia stanowiącego bezwzględną

przyczynę odwoławczą wskazaną w art. 439 k.p.k. Takiego zarzutu jednak w

kasacji brak. Kasacja obrońcy skazanego jest zatem niedopuszczalna z mocy

ustawy, a prezes sądu odwoławczego lub upoważniony sędzia, powinien był

odmówić jej przyjęcia. Ponieważ tego nie uczynił, powinnością Sądu Najwyższego,

wynikającą z art. 531 § 1 k.p.k. było pozostawienie kasacji bez rozpoznania, jako

nieodpowiadającej przepisom wymienionym w art. 530 § 2 k.p.k.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd Najwyższy rozstrzygnął jak na

wstępie.

[WB]

[r.g.]