Zbiórka używanej odzieży jako wersja przy kradzieży z włamaniem. SN oddalił kasację

Treść orzeczenia około 7 minut czytania

III KK 690/25

POSTANOWIENIE

Dnia 11 lutego 2026 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Paweł Wiliński

na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 11 lutego 2026 r.

sprawy D.K.

skazanego za czyn z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.

z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego,

od wyroku Sądu Okręgowego w Nowym Sączu

z dnia 13 czerwca 2025 r., sygn. akt II Ka 181/25,

utrzymującego w mocy

wyrok Sądu Rejonowego w Nowym Targu

z dnia 14 stycznia 2025 r., sygn. akt II K 434/24,

p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. zwolnić D.K. z kosztów sądowych postępowania

kasacyjnego, obciążając nimi Skarb Państwa;

3. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. R.K., Kancelaria

Adwokacka w N., kwotę 885,60 zł (osiemset osiemdziesiąt pięć

złotych 60/100 groszy), w tym 23% VAT, tytułem zwrotu kosztów

nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu skazanemu

w postaci sporządzenia i wniesienia kasacji.

[WB]

III KK 690/25

2

Wyrokiem Sądu Rejonowego w Nowym Targu z dnia 14 stycznia 2025 r.,

sygn. akt II K 434/24, uznano oskarżonego D.K. za winnego czynu z art. 279 § 1

k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., za który wymierzono karę roku i 6 miesięcy

pozbawienia wolności oraz zasądzono obowiązek naprawienia szkody na rzecz

pokrzywdzonego w kwocie 2.500 zł.

Po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego, wyrokiem Sądu

Okręgowego w Nowym Sączu z dnia 13 czerwca 2025 r., sygn. akt II Ka 181/25,

utrzymano w mocy zaskarżony wyrok.

Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego,

zaskarżając wyrok w całości i zarzucając rażące naruszenie prawa, które miało

istotny wpływ na treść orzeczenia:

„1) art. 433 § 2 KPK w zw. z art. 457 § 3 KPK, art. 366 KPK w zw. z art. 5 § 2

KPK, poprzez nienależyte rozważenie zarzutu wywiedzionego w środku

odwoławczym, (odbiegające od wymogu rzetelnej oceny zarzutu odwoławczego),

w tym podzielenia stanowiska Sadu I instancji, które polegało na przyjęciu, że

zasada z art. 5 § 2 KPK nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, a wątpliwości

nigdy nie powstały, gdy tymczasem znajdujący się w aktach materiał dowodowy

z uwzględnieniem wszelkich okoliczności, pozwalał na powzięcie wątpliwości

(brak dowodów: wchodzenia do konkretnego pokoju i sposobu włamania —

otwierania sejfu/kasetki, zaboru konkretnych środków pieniężnych, ich

wynoszenia, wydawania, jak również brak śladów kryminalistycznych należących

do oskarżonego i penetracji pokoju, oraz brak zlokalizowania pieniędzy), a

pomimo tego najpierw Sąd Rejonowy a potem Sąd Odwoławczy ustalił

okoliczności w sposób mniej korzystny dla oskarżonego niż okoliczności

wynikające z równie możliwej i wynikającej z dowodów zgromadzonych w

sprawie wersji, że D.K. w ogóle nie dokonał kradzieży z włamaniem (pytał tylko o

używaną odzież - zbiórkę rzeczy i z tego powodu wchodził na posesję) i w

konsekwencji uchybienie to miało istotny wpływ na treść orzeczenia, jako

III KK 690/25

3

ocenione w sposób nienależyty, co skutkowało uznaniem, że D.K. jest winny

zarzucanego mu czynu, a przez to utrzymaniem w mocy zaskarżonego wyroku

Sadu I Instancji, poprzez efekt przeniesienia (wydania orzeczenia nadal

obarczonego tymi uchybieniami, które przeniknęły do postępowania

odwoławczego);

a także alternatywnie:

2) art. 433 § 2 KPK w zw. z art. 457 § 3 KPK, art. 366 KPK w zw. art. 7 KPK,

poprzez nienależyte rozważenie zarzutu wywiedzionego w środku odwoławczym,

(odbiegające od wymogu rzetelnej oceny zarzutu odwoławczego) w zakresie

całkowicie dowolnej a nie swobodnej oceny materiału dowodowego dokonanego

przez Sąd I instancji, (a następnie zaakceptowanego przez Sąd Odwoławczy),

które polegało na sprzecznej, z zasadami prawidłowego (logicznego)

rozumowania, wiedzy oraz doświadczenia życiowego, jak również przede

wszystkim wbrew całokształtowej ocenie, podczas gdy z dowodów

zgromadzonych w sprawie wynika, że D.K. w ogóle nie dokonał kradzieży z

włamaniem - pytał tylko o używaną odzież - zbiórka rzeczy i z tego powodu

wchodził na posesję (w tym brak jest dowodów: wchodzenia do konkretnego

pokoju i sposobu włamania - otwierania sejfu/kasetki, zaboru konkretnych

środków pieniężnych, czy też ich wynoszenia, wydawania, jak również brak

śladów kryminalistycznych należących do oskarżonego i penetracji pokoju, brak

zlokalizowania pieniędzy - a konsekwencji tegoż brak jest także łańcucha

poszlakowego) i w konsekwencji uchybienia to miało istotny wpływ na treść

orzeczenia, bowiem skutkowało uznaniem, że D.K. jest winny zarzucanego mu

czynu, a przez to utrzymaniem w mocy zaskarżonego wyroku Sadu I Instancji,

poprzez efekt przeniesienia (wydania orzeczenia nadal obarczonego tymi

uchybieniami, które przeniknęły do postępowania odwoławczego)”.

W oparciu o wyżej wskazane zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie

zaskarżonego wyroku, poprzedzającego go wyroku Sądu I instancji i uniewinnienie

oskarżonego, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu odwoławczego i

przekazanie mu sprawy do ponownego rozpoznania. Nadto, wniósł o przyznanie na

jego rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu

III KK 690/25

4

w postępowaniu kasacyjnym według norm prawem przepisanych, oświadczając, że

nie zostały uiszczone w całości ani w części.

W odpowiedzi na kasację Zastępca Prokuratora Rejonowego wniósł o jej

oddalenie jako bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna.

Przypomnieć należy, że kasacja nie stanowi trzeciej instancji

rozpoznawania spraw karnych, lecz jest nadzwyczajnym środkiem odwoławczym, a

zarazem i środkiem kontroli prawomocnych orzeczeń sądowych. To sprawia, że

postępowanie kasacyjne prowadzi tylko do oceny kasacji w aspekcie rażącego

naruszenia przepisów prawa przez sąd odwoławczy, które mogło mieć istotny

wpływ na treść orzeczenia, a nie zaś do merytorycznego rozpoznania sprawy, w

której kasacja została wniesiona (por. postanowienie SN z 25 lutego 2014 r., IV KK

6/14). Takich wad o rażącym charakterze po stronie Sądu odwoławczego we

wniesionej kasacji nie wykazano.

Pierwszy zarzut kasacji, sformułowany jako rażące naruszenie art. 433 § 2

k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., art. 366 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 k.p.k., poprzez

nienależyte rozważenie zarzutu wywiedzionego w środku odwoławczym i

podzielenie stanowiska Sądu I instancji o braku podstaw do przyjęcia zasady z art.

5 § 2 k.p.k., okazał się być w realiach tej sprawy chybiony. Do wskazywanego

zarzutu apelacji Sąd Okręgowy odniósł się na s. 4-5 uzasadnienia swojego wyroku,

trafnie wskazując, że ustalenia faktyczne Sądu I instancji znajdują potwierdzenie w

kilku przekonujących dowodach, których obrońca nie podważył alternatywną,

wiarygodną wersją zdarzenia, w sprawie nie zidentyfikowano także innych,

potencjalnych sprawców kradzieży z włamaniem. Zgodnie ze zweryfikowanymi

przez Sąd II instancji ustaleniami faktycznymi dokonanymi na podstawie m.in.

monitoringu sąsiadów, zeznań sąsiadów, D.K. wszedł do domu pokrzywdzonych na

kilkanaście minut podczas ich nieobecności, co nie jest kompatybilne z

prezentowaną linią obrony w postaci rzekomego prowadzenia przez skazanego

zbiórki ubrań. Do wątpliwych w ocenie skarżącego zagadnień dotyczących

przełamania zabezpieczenia sejfu, braku śladów na miejscu zdarzenia, jak też

III KK 690/25

5

wysokości skradzionej kwoty, Sąd odwoławczy rzetelnie się ustosunkował,

konstatując, że nie ma wątpliwości, że w sprawie doszło do kradzieży z włamaniem

w sposób opisany przez Sąd I instancji.

Drugi zarzut kasacji, sformułowany alternatywnie jako rażące naruszenie

art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., art. 366 k.p.k. w zw. art. 7 k.p.k.,

poprzez nienależyte rozważenie zarzutu wywiedzionego w środku odwoławczym w

zakresie całkowicie dowolnej oceny materiału dowodowego dokonanego przez Sąd

I instancji, również okazał się oczywiście bezzasadny. Sąd odwoławczy, jak już

wyżej wskazano, rzetelnie odniósł się do oceny dowodów w sprawie i wskazywanej

przez skarżącego linii obrony, nie dostrzegając żadnych skutecznych argumentów

mogących prowadzić do podważenia analizy dokonanej przez Sąd Rejonowy, która

znajdowała się pod ochroną art. 7 k.p.k. Sąd II instancji, po zweryfikowaniu

materiału dowodowego, który legł u podstaw wydanego wyroku skazującego,

podzielił stanowisko Sądu I instancji co do oceny poszczególnych dowodów, a w

konsekwencji o braku wątpliwości w zakresie ustalonego sprawstwa oskarżonego.

Z powyższych względów, nie dopatrując się w przedmiotowej sprawie

zaistnienia bezwzględnych przyczyn odwoławczych, ani też innej rażącej obrazy

prawa, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 535 § 3 k.p.k., zdecydował o oddaleniu

kasacji obrońcy skazanego jako oczywiście bezzasadnej.

O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego orzeczono na zasadzie

wyjątku od ogólnej reguły, zwalniając skazanego z ich ponoszenia z uwagi na jego

sytuację materialną skutkującą przyznaniem obrońcy z urzędu na potrzeby

postępowania kasacyjnego, a także z uwagi na jego pobyt w izolacji penitencjarnej.

Uwzględnieniu podlegał również zgłoszony w kasacji wniosek obrońcy z

urzędu o zasądzenie na jego rzecz wynagrodzenia, którego wysokość ustalono

według § 17 ust. 3 pkt 1 w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości

z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki

samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez

adwokata z urzędu.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.

[WB]

III KK 690/25

6

[r.g.]