Sąd Najwyższy pozostawił bez rozpoznania wniosek skazanego o wznowienie postępowania kasacyjnego

W dniu 8 czerwca 2026 r. (prezentata) do Sądu Najwyższego wpłynęło

pismo skazanego C. J. z dnia 29 maja 2026 r. zatytułowane „wniosek”, w którym

skazany zwrócił się z prośbą o „wyznaczenie adwokata z urzędu celem wniesienia

skargi nadzwyczajnej od wyroku o sygn. akt III 73/26”. Wniosek ten został

zarejestrowany w repertorium „KO” jako „wniosek o wznowienie postępowania wraz

z wnioskiem o wyznaczenie obrońcy z urzędu”. Skazany wystąpił z wnioskiem o

III KO 141/26

2

wyznaczenie obrońcy z urzędu celem „wniesienia skargi nadzwyczajnej od wyroku

o sygn. akt III 73/26”, co zostało zinterpretowane jako "wniosek o wznowienie

postępowania (wniosek o wyznaczenie obrońcy z urzędu)". Z uwagi na fakt, iż

wniosek skazanego traktuje o postępowaniu kasacyjnym (III KK 73/26), Sąd

Najwyższy przyjął, że jest to wniosek o wznowienie postępowania kasacyjnego

wraz z wnioskiem o wyznaczenie obrońcy z urzędu i wnioskiem o wstrzymanie

wykonania orzeczenia wydanego w sprawie III KK 73/26 (art. 532 § 1 k.p.k.).

Wniosek o wznowienie postępowania kasacyjnego skazanego C. J. należało

jednak pozostawić bez rozpoznania jako niedopuszczalny z mocy ustawy.

Wniosek o wznowienie postępowania kasacyjnego skazanego C. J. należało

pozostawić bez rozpoznania jako niedopuszczalny z mocy ustawy.

Zgodnie z treścią art. 540 § 1 k.p.k. wznowić można wyłącznie postępowanie

sądowe zakończone prawomocnym orzeczeniem. W postępowaniu, którego

dotyczy przedmiotowy wniosek, postanowienie o oddaleniu kasacji jako oczywiście

bezzasadnej nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie w rozumieniu art. 544

§ 2 k.p.k. w zw. z art. 540 § 1 in princ. k.p.k. W takim bowiem układzie procesowym

nie dochodzi do naruszenia prawomocności orzeczenia, które zostało kasacją

zaskarżone. Wznowienie postępowania, dopuszczalne w świetle w art. 544 § 2

k.p.k., dotyczy tylko takiego postępowania zakończonego orzeczeniem Sądu

Najwyższego, które co do meritum zakończyło się przed Sądem Najwyższym.

Takim orzeczeniem nie jest postanowienie Sądu Najwyższego oddalające kasację

(por. postanowienia SN: z 25 listopada 2010 r., V KO 87/10, OSNwSK

2010/1/2369, LEX nr 844186; z 5 lipca 2007 r., V KO 15/07, OSNwSK 2007/1/1564,

LEX nr 460027; z 12 kwietnia 2001 r., III KO 53/99, OSNKW 2001, z. 7-8, poz. 87; z

27 czerwca 2001 r., III KO 115/00, OSNKW 2001, z. 9-10, poz. 83, z dnia 5 lipca

2007 r., V KO 15/07, R-OSNKW 2007, poz. 1564). Wobec powyższego, niezależnie

od podstawy wznowienia, postanowienie Sądu Najwyższego o oddaleniu kasacji,

nie podlega procedurze wznowieniowej. Dlatego podnoszone przez skazanego

argumenty, również w kolejnym piśmie z dnia 7 czerwca 2026 r. (k. 8 akt SN),

odnośnie do podstawy wznowienia z art. 540 § 1 pkt 2 k.p.k., nie mogły zostać

uwzględnione. Marginesowo jedynie zauważyć należy, że mogłyby one stanowić

przedmiot zarzutu wznowieniowego w stosunku do wyroku Sądu Okręgowego w

III KO 141/26

3

Szczecinie z dnia 14 lipca 2025 r., sygn. IV Ka 427/25, jednak wniosek o

wznowienie ww. postępowania powinien zostać złożony do właściwego Sądu

Apelacyjnego.

W tej sytuacji ⎯ w świetle jednoznacznej treści dyspozycji art. 540 § 1 k.p.k.

⎯ wniosek o wznowienie postępowania kasacyjnego zakończonego wydaniem

przez Sąd Najwyższy w dniu 22 kwietnia 2026 r. postanowienia o oddaleniu kasacji

jako oczywiście bezzasadnej, nie mógł zostać rozpoznany jako niedopuszczalny,

co, w efekcie, musiało skutkować jego pozostawieniem bez rozpoznania w oparciu

o przepisy art. 545 § 1 k.p.k. w zw. z art. 430 § 1 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k.

Mając powyższe na uwadze, postanowiono jak w części dyspozytywnej (pkt

1), obciążając jednocześnie ⎯ na zasadzie art. 639 k.p.k. ⎯ kosztami

postępowania o wznowienie skazanego (pkt 2).

Treść postanowienia czyniła zbędnym wypowiadanie się w przedmiocie

postulowanego przez skazanego wyznaczenia obrońcy z urzędu oraz wstrzymania

wykonania orzeczenia wydanego w sprawie (art. 532 § 1 k.p.k.).

[J.J.]

[a.ł]