Problemy organizacyjne w Rzeszowie nie uzasadniają przekazania sprawy innemu sądowi

Sąd Rejonowy w Rzeszowie zwrócił się do Sądu Najwyższego o przekazanie innemu sądowi

równorzędnemu, w ramach art. 37 k.p.k., sprawy J. B. oskarżonego z art. 157 § 1 k.k. i innych. W

uzasadnieniu swojego wystąpienia wskazał, że dobro wymiaru sprawiedliwości wymaga, aby

sprawę rozpoznał sąd spoza apelacji rzeszowskiej. Przyczyną tego są problemy organizacyjne

zaistniałe w Sądzie Rejonowym w Rzeszowie wynikające z braku respektowania przez Prezesa tego

Sądu uchwały wydanej przez KRS.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Inicjatywa Sądu Rejonowego w Rzeszowie nie zasługiwała na uwzględnienie. Możliwość

skorzystania z tak zwanej właściwości z delegacji określonej w art.

III KO 17/26

2

37 k.p.k. możliwa jest tylko w razie zaistnienia okoliczności dających podstawę do racjonalnego

twierdzenia, że w odbiorze powszechnym powstaną wątpliwości, co do zdolności sądu właściwego

do rozpoznania sprawy w sposób bezstronny. Przedmiotowa sprawa nie należała do kręgu spraw, w

których uzasadnione było procedowanie na podstawie art. 37 k.p.k. Przepis ten nie może być

traktowany jako sposób rozwiązywania bieżących problemów organizacyjnych sądów, których

rozwiązanie nie jest zadaniem Sądu Najwyższego lecz kierownictwa sądu, a w szczególności jego

prezesa, który dysponuje odpowiednimi instrumentami ustawowymi (art. 47a, art. 47b, art. 77 § 9

ustawy z 27 lipca 2001 r. ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych).

W tej sytuacji - zważywszy na przytoczoną przez wnioskujący Sąd wyłącznie argumentację -

brak jest podstaw do zastosowania tej wszak szczególnej i wyjątkowej uregulowanej w art. 37 k.p.k.

instytucji.

Uwzględniając całokształt przeprowadzonych wyżej rozważań, postanowiono jak na

wstępie.

[J.J.]

[a.ł]