Wystąpienie o przekazanie sprawy z powodu przydziału sędziego odesłane do sądu

Sąd Rejonowy w składzie z udziałem sędziego X.Y. wystąpił do Sądu Najwyższego

o przekazanie zawisłej przed nim sprawy do rozpoznania innemu sądowi

równorzędnemu z uwagi na to, że - jak podnosi się w uzasadnieniu tej inicjatywy -

wskazany sędzia wbrew uchwale Krajowej Rady Sądownictwa i przepisowi art. 22a

§ 6 u.s.p. zarządzeniami kierownictwa Sądu Rejonowego w Rzeszowie

zobowiązywany jest do rozpoznawania spraw karnych i wykroczeniowych, w tym

przedmiotowej sprawy. Z uwagi na to, że sędzia ten stanął przed dylematem czy

powinien w tych realiach przystąpić do rozpoznawania przedmiotowej sprawy, w

jego ocenie należało zwrócić się do Sądu Najwyższego o jej przekazanie innemu

sądowi równorzędnemu.

Okoliczności, o których mowa w wystąpieniu związane są ściśle z osobą

konkretnego sędziego, a nie Sądem wyznaczonym zgodnie z właściwością do

III KO 226/25

2

rozpoznania tej sprawy. Nie jest to zatem wniosek w trybie art. 37 § 1 k.p.k. (art.

118 § 1 k.p.k.). Bezsprzecznie tryb, o jakim stanowi art. 37 § 1 k.p.k., dotyczy

przekazania sprawy innemu sądowi, a więc obrazowo rzecz ujmując „wyłączenia”

sądu jako takiego od rozpoznania danej sprawy, gdyż z uwagi na dobro wymiaru

sprawiedliwości tenże sąd nie powinien jej rozpoznawać. Nie służy on zaś

rozwiązywaniu zaistniałych problemów organizacyjnych poprzez „zwalnianie”

sędziego od orzekania. Kwestie, o jakich mowa w przedmiotowym wystąpieniu, to

bowiem zagadnienia o charakterze wewnątrzorganizacyjnym.

Sumując, jako że w wystąpieniu tym nie wskazano na jakiekolwiek

okoliczności związane z Sądem właściwym, lecz wyłącznie z osobą sędziego, a

tryb przewidziany w art. 37 § 1 k.p.k. nie służy do wyłączania sędziego od

rozpoznawania sprawy, do domagania czego sprowadza się przedmiotowa

inicjatywa, należało zarządzić jak na wstępie.

[WB]

[a.ł]