Sąd Najwyższy nie wstrzymał części wyroku skazanemu J.G. do czasu rozpoznania wznowienia

Obecnie rozpoznawany wniosek z 10 lipca 2026 roku, który wpłynął do Sądu

Najwyższego w dniu 20 lipca 2026 roku, stanowi kolejną inicjatywę skazanego

mającą na celu częściowe (tj. w zakresie środka kompensacyjnego) wstrzymanie

wykonania orzeczenia objętego wnioskiem o wznowienie postępowania,

zakończonego prawomocnie wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 14

III KO 78/25

2

października 2024r., sygn. II AKa 238/23, utrzymującym w mocy wyrok Sądu

Okręgowego w Nowym Sączu z 30 marca 2023 r., sygn. II K 71/21.

Zbędnym jest więc rozbudowane argumentacyjnie przypominanie po raz

kolejny, że zgodnie z odpowiednio stosowanym w procedurze wznowieniowej art.

532 § 1 k.p.k., w razie wniesienia wniosku o wznowienie postępowania Sąd

Najwyższy może wstrzymać wykonanie zaskarżonego orzeczenia, jak i innego

orzeczenia, którego wykonanie zależy od rozstrzygnięcia rzeczonego wniosku, ale

norma ta nie wskazuje przesłanek, od spełnienia których zależy wstrzymanie

wykonalności zaskarżonego orzeczenia. Zastosowanie instytucji wstrzymania

wykonania orzeczenia winno być uzasadnione szczególnymi i jednoznacznymi w

swej wymowie okolicznościami prowadzącymi do wniosku, że wykonanie kary lub

środka karnego przed rozpoznaniem wniosku o wznowienie spowodowałoby dla

skazanego zbyt poważne, i w zasadzie nieodwracalne, następstwa. Tego rodzaju

następstwa mogą zaistnieć w szczególności wówczas, gdy już pobieżna analiza

wniosku o wznowienie wskazuje na jego zasadność. Wyjątkowy charakter instytucji

wznowienia postępowania i związane z tym procesowe skutki zastosowania

instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. skutkować muszą przyjęciem, że

wstrzymanie wykonania orzeczenia może nastąpić tylko wówczas, gdy możliwość

uwzględnienia złożonego wniosku jawi się jako nieomal pewna. Jedynie taka ocena

może uzasadniać odstępstwo od nakazu bezzwłocznego wykonania

prawomocnych orzeczeń.

Także jednak obecnie złożony wniosek o wstrzymanie – nie przesądzając

przy tym kierunku ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy – nie wskazuje na

zachodzenie tego rodzaju okoliczności. Załączony do aktualnie rozpoznawanego

wniosku kolejny wyrok, tak jak uprzednio rozpoznawane wnioski i dołączone do

nich dokumenty, wymagają pogłębionej analizy sytuacji prawnej skazanego w

kontekście następnego „nowego dowodu”. Brak jest więc podstaw do uznania, że

wznowienie postępowania jest nieomal pewne, co wyklucza potrzebę wstrzymania

wykonania choćby tylko części prawomocnego wyroku.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.

[WB]

[a.ł]

III KO 78/25

3