Spóźniona skarga na wyrok uchylający nie trafi do rozpoznania, SN utrzymał odmowę

Zarządzeniem z dnia 30 lipca 2026 r. sygn. akt IV WSU 5/26, Przewodnicząca

IV Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w Szczecinie odmówiła

przyjęcia skargi na wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 19 sierpnia 2025

r., sygn. akt IV Ka 1042/25, uchylający wyrok Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum

w Szczecinie z dnia 3 kwietnia 2025 r., sygn. akt IV K 17/24 i przekazujący sprawę

P.P. Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

III KZ 24/26

2

Zarządzenie to zostało zaskarżone zażaleniem przez oskarżonego i jego

obrońcę, którzy podnieśli następujące zarzuty obrazy przepisów postępowania:

1. art. 100 § 8 k.p.k. w zw. z art. 16 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 539b § 1 k.p.k.,

polegającej na pominięciu procesowych skutków niewykonania wobec

oskarżonego obowiązku pouczenia i błędnym przyjęciu, że doręczenie mu w

dniu 16 września 2025 r. wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 19

sierpnia 2025 r. wraz z uzasadnieniem spowodowało rozpoczęcie biegu

siedmiodniowego terminu do wniesienia skargi do Sądu Najwyższego, mimo

że oskarżony nie był obecny przy ogłoszeniu wyroku, a przy doręczeniu nie

został pouczony o prawie, terminie i sposobie wniesienia skargi, wskutek

czego brak pouczenia nie mógł wywołać wobec niego ujemnego skutku

procesowego w postaci rozpoczęcia i upływu tego terminu;

2. art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. i art. 539f k.p.k. oraz art. 539b §

1 k.p.k., polegającej na niewłaściwym zastosowaniu art. 530 § 2 k.p.k. i

odmowie przyjęcia skargi do Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 2026 r. jako

wniesionej po upływie terminu, mimo że wobec nieudzielenia oskarżonemu

wymaganego pouczenia termin do wniesienia skargi nie rozpoczął biegu, a

zatem nie zachodziła wskazana w zaskarżonym zarządzeniu przesłanka

odmowy jej przyjęcia.

Na podstawie tak sformułowanych zarzutów wnieśli o uchylenie zaskarżonego

zarządzenia i przekazanie skargi Sądowi Okręgowemu w Szczecinie w celu

podjęcia czynności zmierzających do nadania jej biegu.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.

Zażalenie nie jest zasadne.

Pomijając kwestie wadliwej konstrukcji zarzutów w rozpoznawanym zażaleniu

(zarzut nr 2 dotyczy uchybienia wtórnego względem sygnalizowanej obrazy

przepisów postępowania, wskazanej w zarzucie nr 1) należy przede wszystkim

podkreślić, że przedmiotem niniejszego postępowania jest jedynie kontrola

formalna i merytoryczna samego zarządzenia o odmowie przyjęcia skargi na

wyrok uchylający. Zarówno podczas wydawania zaskarżonej decyzji procesowej,

jak i na niniejszym etapie postępowania zażaleniowego poza zakresem kognicji

III KZ 24/26

3

lokuje się zagadnienie braku bądź mylnego pouczenia strony o przysługujących

jej uprawieniach procesowych. Do zbadania tego rodzaju okoliczności służy

odrębna procedura przywrócenia terminu zawitego na dokonanie czynności

procesowej (art. 126 k.p.k.). Jak wynika z akt sprawy postanowieniem z dnia 16

czerwca 2026 r., sygn. akt WSU 5/26, Sąd Okręgowy w Szczecinie odmówił

przywrócenia terminu do wniesienia skargi.

Odnosząc się do meritum sprawy z zażalenia oskarżonego i jego obrońcy

należy przypomnieć, że zgodnie z art. 539b § 1 k.p.k., skargę na wyrok uchylający

wnosi się w terminie 7 dni od daty doręczenia wyroku z uzasadnieniem.

Oskarżony odebrał odpis wyroku Sądu II instancji z uzasadnieniem w dniu 19

września 2025 r. (k. 600, t. III akt IV K 829/25), zaś skarga na wyrok uchylający

została sporządzona w dniu 8 czerwca 2026 r. i wpłynęła do Sądu Okręgowego

w dniu 9 czerwca 2026 r. (k. 1 akt WSI 5/26). Nie może być więc wątpliwości, że

skarga na wyrok uchylający w sprawie IV Ka 1042/25 (IV K 17/24) została

wniesiona po terminie, co implikowało konieczność wydania zarządzenia o

odmowie jej przyjęcia.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.

[WB]

[r.g.]