Tokarz nie złamał zakazu konkurencji, bo nowy pracodawca nie robił narzędzi do poligrafii

Sąd Apelacyjny w Poznaniu uwzględnił apelację pozwanego M. M. i zmienił

wyrok Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z 21 grudnia 2021 r., IV P 17/20,

oddalając powództwo R. DBN sp. z o.o. w Ś. o zapłatę 100.000 zł kary umownej za

naruszenie zakazu konkurencji.

III PSKP 38/24

2

Sąd Apelacyjny podzielił zarzuty pozwanego odnoszące się do nieprawidłowej

oceny materiału dowodowego i naruszenia art. 233 § 1 k.p.c., a w konsekwencji

poczynienia błędnych ustaleń odnośnie do tego, że pozwany podejmując

zatrudnienie w M. C. sp. j. w R. wykonywał działalność konkurencyjną względem

powoda, co uzasadniało zasądzenie od niego na rzecz powoda kary umownej w

kwocie 30.000 zł (zmiarkowanej) z odsetkami za naruszenie zakazu konkurencji.

Analiza zebranego materiału dowodowego prowadzi do odmiennych

wniosków, aniżeli poczynione przez Sąd I instancji, a mianowicie do uznania, że

pozwany nie naruszył ustalonego umową stron zakazu konkurencji.

W umowie o zakazie konkurencji z 8 kwietnia 2016 r. zawartej między stronami

w § 1 ust. 1 zawarto m.in. następujące postanowienia: pracownik zobowiązuje się po

ustaniu stosunku pracy u pracodawcy nie prowadzić działalności konkurencyjnej w

stosunku do prowadzonej przez niego działalności, polegającej na produkcji narzędzi

dla poligrafii. Za działalność konkurencyjną uważane będą m.in. następujące

czynności: prowadzenie działalności gospodarczej, przedsiębiorstwa we własnym

imieniu przez pracownika lub za pośrednictwem osoby trzeciej; pozostawanie w

jakiejkolwiek zależności wobec spółki, przedsiębiorstwa lub innej formy działalności

gospodarczej prowadzącej zbliżoną działalność do działalności pracodawcy;

przyjmowanie i występowanie w charakterze pełnomocnika, agenta lub prokurenta

podmiotów gospodarczych konkurencyjnych wobec działalności pracodawcy.

Pracownik zobowiązuje się bezpośrednio lub pośrednio nie świadczyć pracy

zarówno w oparciu o umowę o pracę, umowę zlecenia, umowę o dzieło lub na innej

podstawie na rzecz jakiegokolwiek podmiotu prowadzącego działalność

konkurencyjną wobec pracodawcy (§ 1 ust. 2). Pracownik zobowiązuje się do

zachowania w tajemnicy wszelkich okoliczności i poufnych informacji w posiadanie

których wszedł w związku z powierzonymi mu obowiązkami pracownika, których

ujawnienie mogłoby narazić pracodawcę na szkodę (§ 2 ust. 1). Umowa definiowała

działalność konkurencyjną odwołując się do aktywności pracownika w podmiotach

działających w tej samej co pracodawca branży polegającej na produkcji narzędzi

dla poligrafii.

III PSKP 38/24

3

W analizowanym przypadku należało mieć na uwadze czynności, jakie

pozwany wykonywał będąc zatrudnionym u powoda, przez pryzmat oceny, czy miał

dostęp do szczególnie ważnych informacji.

Pozwany był zatrudniony u powoda na czas nieokreślony, w okresie od 25

stycznia 2016 r. do 31 maja 2020 r., w pełnym wymiarze czasu pracy, na stanowisku

tokarza CNC. Pozwany wykonywał u powoda pracę w dziale produkcyjnym przy

obsłudze tokarki. Istotne jest, że pozwany zajmował się jedynie fragmentem procesu

technologicznego, toczył osie do wałków magnetycznych wg dołączonego rysunku

technicznego dotyczącego tej części. Były to części narzędzi do poligrafii. Pozwany

otrzymywał rysunek techniczny dotyczący tylko części produktu, tj. osi do wałków

magnetycznych, a nie całego produktu (wałka magnetycznego), co wynika m.in. z

zeznań świadka A. K., który był zatrudniony u powoda na stanowisku tokarza.

Świadek A. K. wyjaśnił, że pozwany dostawał tylko rysunek danego elementu, tj. osi,

natomiast do każdego zamówienia były dwa rysunki z działu konstrukcyjnego - duży

rysunek całego wałka oraz rysunek osi, która mogła się powtarzać. Okoliczności te

znalazły potwierdzenie także w zeznaniach świadka B. R., zatrudnionego u powoda

jako brygadzista - lider frezerów, który wskazał, że pozwany jako tokarz wykonywał

osie do wałków magnetycznych i były to części do narzędzi do poligrafii. Świadek

nadto wskazał, że produkty wytwarzane u powoda były zindywidualizowane pod

konkretnego klienta. Powyższe zostało potwierdzone także w zeznaniach

pozwanego, który zwracał uwagę na to, że zajmował się głównie wytwarzaniem osi

do wałków magnetycznych (a sporadycznie kół zębatych) wg rysunku technicznego,

był to detal - część nazrzędzi do poligrafii. Części te były następnie frezowane,

hartowane i składane w montażowni w całość, zaś pozwany nie brał udziału w

pozostałych procesach.

Pozwany nie miał dostępu do informacji stanowiących tajemnicę

technologiczną narzędzi wytwarzanych u powoda, wykonywał proste, powtarzalne

czynności wg rysunku technicznego. Nie miał dostępu do tajemnic przedsiębiorstwa

powoda, nowatorskich technologii czy rozwiązań technicznych. Wykonywał jedynie

powtarzalne prace polegające na wytwarzaniu osi do wałków magnetycznych wg

rysunku technicznego zawierające dane techniczne tego elementu, natomiast nie

miał dostępu do rysunków technicznych całych elementów wykonywanych przez

III PSKP 38/24

4

dział konstrukcyjny. Nie miał dostępu do pełnej dokumentacji danych elementów, jak

również nie był informowany, czy na rysunek były później nanoszone poprawki, które

obejmowały informacje stanowiące technologię powoda. Pozwany wykorzystywał w

swojej pracy nie tylko zdobyte u powoda doświadczenie zawodowe, ale także wiedzę

zdobytą podczas nauki w technikum mechanicznym, gdzie nabył umiejętności z

zakresu obsługi maszyn CNC.

Podstawą zarzucanego pozwanemu naruszenia zakazu konkurencji był fakt

podjęcia przez niego zatrudnienia w spółce M. C. sp. jawna z siedzibą w R.

Wbrew ustaleniom Sądu Okręgowego - spółka ta nie prowadzi jednak

działalności konkurencyjnej względem powoda, tj. działalności polegającej na

produkcji narzędzi dla poligrafii. Spółka M. zajmuje się obróbką skrawaniem i jest

firmą usługową, wykonującą elementy i podzespoły dla firm z różnych branż, zgodnie

z zamówieniem i dokumentacją przedstawioną przez klienta, przy czym większość

klientów tej spółki stanowią klienci z sektora motoryzacyjnego. Sam pozwany w

swoich zeznaniach podkreślał, że będąc zatrudnionym u nowego pracodawcy nie

wykonywał części narzędzi do poligrafii, w szczególności nie wykonywał osi do

wałków magnetycznych.

Sąd Okręgowy w swoich ustaleniach wskazał, że klientem spółki M. była też

spółka S., która również zajmuje się działalnością poligraficzną. Świadek P. C. -

współwłaściciel spółki M. zeznał bowiem, że współpracował ze spółką S. Powyższe

nie jest jednak równoznaczne z przyjęciem, że pozwany zajmował się działalnością

konkurencyjną. Nie zostało bowiem wykazane, że pozwany wykonywał jakiekolwiek

zlecenia dla firmy S., tj. aby wykonywał części do narzędzi do poligrafii. Nie wiadomo

też, czy po zatrudnieniu pozwanego w M., spółka S. zlecała pracodawcy pozwanego

jakiekolwiek zlecenia. Firma S. nie była klientem powódki, w szczególności nie

zlecała powódce wykonywania jakichkolwiek czynności. Nie prowadzi też

działalności produkcyjnej. Na okoliczności te wskazywały m.in. zeznania świadka R.

R. – T., która jest prokurentem i pracownikiem spółki S. Polska sp. z o.o. Ma to

znaczenie o tyle, że produkty wytwarzane u powoda były zindywidualizowane pod

potrzeby konkretnego klienta, zaś spółka S. nie była klientem powoda.

Sąd Apelacyjny za uzasadniony uznał zatem zarzut pozwanego, że

zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż M. C. sp. jawna w R. nie

III PSKP 38/24

5

prowadzi działalności konkurencyjnej wobec powódki, w szczególności nie jest

producentem narzędzi do poligrafii. Taką działalność konkurencyjną wykonywała

spółka S., jednakże pozwany nigdy nie podjął w niej zatrudnienia, a także - jak

wskazywano powyżej - nie zostało wykazane, by pozwany wykonywał jakiekolwiek

zlecenia dla firmy S., czy też by po zatrudnieniu pozwanego w M., spółka S. zlecała

pracodawcy pozwanego jakiekolwiek zlecenia.

Sąd Apelacyjny za zasadne uznał zarzuty apelującego, że ograniczenie

pozwanemu możliwości zatrudnienia w M., która to spółka nie prowadzi działalności

konkurencyjnej względem powoda, stanowiłoby w istocie ograniczenie prawa do

swobodnego wyboru zatrudnienia zagwarantowanego w Konstytucji i ograniczenie

pozwanemu prawa do wykonywania zatrudnienia zgodnego z jego zawodem.

Pozwany nie miał zakazu zatrudnienia się w spółce zajmującej się obróbką

skrawaniem, a taką spółką była spółka M.

W konsekwencji Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do przyjęcia, że pozwany

prowadził działalność konkurencyjną wobec powoda, a tym samym wobec braku

spełnienia przesłanek z art. 1012 k.p., o których była mowa powyżej, powództwo

podlegało oddaleniu w całości.

Sąd Apelacyjny uznając apelację za uzasadnioną, na podstawie art. 386 § 1

k.p.c. zmienił zaskarżony wyrok w punkcie I i oddalił powództwo.

W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego -

art. 1012 § 1 w zw. z art. 1011 §1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks Pracy i w

zw. z § 1 pkt 1 tiret drugie umowy z dnia 8 kwietnia 2016 r. o zakazie konkurencji po

ustaniu stosunku pracy, poprzez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu, że:

a) działalność konkurencyjna w rozumieniu tego przepisu oznacza

wykonywanie przez pozwanego u nowego pracodawcy takich samych czynności,

które wykonywał u pracodawcy, z którym podpisał umowę o zakazie konkurencji po

ustaniu stosunku pracy;

b) wykonywanie prostych, powtarzalnych czynności według rysunku

technicznego nie stanowi dostępu do szczególnie ważnych informacji - tajemnic

przedsiębiorstwa, w sytuacji gdy potrzebne do wykonania tych czynności: rysunek

techniczny i dokumentacja, do której miał dostęp pracownik są wytworem

zindywidualizowanym pod potrzeby konkretnych klientów, sporządzonym przez dział

III PSKP 38/24

6

konstrukcyjny pracodawcy, a otrzymywana przez pracownika dokumentacja

zawierała m.in. precyzyjne dane elementu z uwzględnieniem procesu obróbki oraz

dane klienta, dla którego realizowane było zamówienie.

Skarżący wniósł o uchylenie wyroku i oddalenie apelacji pozwanego lub

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna z następujących przyczyn.

Skarga kasacyjna podlega rozpoznaniu w granicach jej podstaw oraz przy

związaniu ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego

orzeczenia (art. 39813 § 1 i 2 k.p.c.).

1. W zakresie pierwszej podstawy kasacyjnej (art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c.)

znaczenie ma naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub

niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia prawa to sytuacja odrębna od

niewłaściwego zastosowania prawa. W pierwszym przypadku znaczenie ma samo

prawo i jego prawidłowe rozumienie, co obejmuje też treść zobowiązania stron.

Natomiast niewłaściwe zastosowanie prawa, to wadliwa subsumcja prawa do

ustalonego stanu faktycznego.

Podkreśla się tę odrębność, gdyż skarga kasacyjna poprzestaje na materialnej

podstawie kasacyjnej i zarzucie naruszenia „art. 1012 § 1 w zw. z art. 1011 § 1 ustawy

z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks Pracy i w zw. z § 1 pkt 1 tiret drugie umowy z dnia

8 kwietnia 2016 r. o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy, poprzez błędną

jego wykładnię polegającą na uznaniu, że:

a) działalność konkurencyjna w rozumieniu tego przepisu oznacza

wykonywanie przez pozwanego u nowego pracodawcy takich samych czynności,

które wykonywał u pracodawcy, z którym podpisał umowę o zakazie konkurencji po

ustaniu stosunku pracy;

b) wykonywanie prostych, powtarzalnych czynności według rysunku

technicznego nie stanowi dostępu do szczególnie ważnych informacji - tajemnic

przedsiębiorstwa, w sytuacji gdy potrzebne do wykonania tych czynności: rysunek

techniczny i dokumentacja, do której miał dostęp pracownik są wytworem

III PSKP 38/24

7

zindywidualizowanym pod potrzeby konkretnych klientów, sporządzonym przez dział

konstrukcyjny pracodawcy, a otrzymywana przez pracownika dokumentacja

zawierała m.in. precyzyjne dane elementu z uwzględnieniem procesu obróbki oraz

dane klienta, dla którego realizowane było zamówienie”.

Treść zarzutu podstawy kasacyjnej nie prowadzi do uwzględnienia skargi

kasacyjnej. Skarga kasacyjna jest zasadna, gdy ma uzasadnioną podstawę (art.

39814 k.p.c. a contrario).

Skarżący w podstawie kasacyjnej poprzestaje na zarzucie błędnej wykładni

przepisów ustawy i umowy o zakazie konkurencji co nie jest wystarczające do

stwierdzenia, że skarga kasacyjna jest zasadna.

Skarżący nie zarzuca naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe

zastosowanie.

Rozróżnienie to nie jest obojętne w ocenie zasadności skargi kasacyjnej (z

wielu zob. choćby wyroki Sądu Najwyższego z 1 grudnia 2000 r., V CKN 138/00, z

27 kwietnia 2016 r., II CSK 456/15).

Zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię (art. 3983

§ 1 pkt 1 k.p.c.) ma znaczenie, gdy Sąd oparł rozstrzygnięcie na błędnej wykładni

prawa. Skarżący powinien wskazać i wykazać na czym polega błędna wykładnia

prawa. Dopiero w drugiej kolejności otwiera się ocena niewłaściwego zastosowania

prawa.

Skarga kasacyjna nie jest zatem zasadna, gdy sąd powszechny ustalił normę

prawidłową (a nie błędną) i podjęte rozstrzygnięcie ma oparcie w ustaleniach

faktycznych, pozwalających na podjęcie przez Sąd Apelacyjny orzeczenia

reformatoryjnego.

Skargę kasacyjną wynosi się od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej

instancji i uwzględnienie jej wniosków zależy od zasadnych zarzutów podstaw

kasacyjnych (art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.).

Zarzut podstawy kasacyjnej ujęty pod lit. a należy uznać za nietrafny.

Sąd Apelacyjny nie ustalił normy o treści podanej w zarzucie, czyli, że

działalność konkurencyjna w rozumieniu przepisu (powołanego w zarzucie) oznacza

wykonywanie przez pozwanego u nowego pracodawcy takich samych czynności,

które wykonywał u pracodawcy, z którym podpisał umowę o zakazie konkurencji po

III PSKP 38/24

8

ustaniu stosunku pracy. Innymi słowy zarzut błędnej wykładni nie jest zasadny, gdyż

Sąd Apelacyjny nie oparł rozstrzygnięcia na wskazanej normie, albowiem takiej nie

ustalił.

Sąd Apelacyjny nie stwierdził, że zakaz konkurencji spełnia się wtedy, gdy

pracownik wykonuje u nowego pracodawcy takie same czynności, które wykonywał

u pracodawcy, z którym zawarł umowę o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku

pracy.

Niezależnie od tej zasadniczej oceny zarzutu, przydatność takiej normy dla

rozstrzygnięcia sporu byłaby wątpliwa. Przede wszystkim dlatego, że taka norma

byłaby oderwana od przepisów ustawy i umowy o zakazie konkurencji (wskazanych

w zarzucie), ale także od ustaleń stanu faktycznego, na którym oparto zaskarżony

wyrok.

Wola stron to sfera stanu faktycznego, którą wyrażają zapisy zawarte w

umowie o zakazie konkurencji. Nie wynika z niej, że działalność konkurencyjna

oznacza wykonywanie przez pozwanego u nowego pracodawcy takich samych

czynności, które wykonywał u pracodawcy, z którym podpisał umowę o zakazie

konkurencji po ustaniu stosunku pracy. Taki zapis już sam w sobie byłby wątpliwy

systemowo, bo umowa o zakazie konkurencji byłaby w kolizji zasadą wolności

zatrudnienia u kolejnego pracodawcy (art. 11 k.p.). Negatywna ocena wskazanej

normy może łączyć się z możliwym nadużyciem swobody umów, która nawet na

gruncie prawa cywilnego nie jest nieograniczona (art. 3531 k.p.c.).

Zbyt szeroki zakres zakazu konkurencji („takich samych czynności”)

wprowadzany do umowy o zakazie konkurencji może prowadzić de facto do zakazu

pracy w zawodzie przez pracownika, który wykonuje zwykłe (wyuczone) czynności.

Pracownik nie powinien pozostawać wówczas bez pracy, skoro posiada zwykłe

kompetencje zawodowe i utrzymuje siebie (także rodzinę) z wynagrodzenia za pracę.

Taka sytuacja byłaby nieprawidłowa społecznie i ekonomicznie, zwłaszcza przy zbyt

ogólnym ujęciu zakazu konkurencji i określeniu odszkodowania za naruszenie

zakazu konkurencji na poziomie nieproporcjonalnie niższym niż przeciętne

wynagrodzenie pracownicze w danym zawodzie (fachu).

Umowa o zakazie konkurencji zawarta przez powódkę i pozwanego nie była

też oparta na tak wąskim zapisie („wykonywanie przez pozwanego u nowego

III PSKP 38/24

9

pracodawcy takich samych czynności, które wykonywał u pracodawcy”). Przeciwnie,

zgodnie z umową działalnością konkurencyjną było m.in. „pozostawanie w

jakiejkolwiek zależności wobec spółki, przedsiębiorstwa lub innej formy działalności

gospodarczej prowadzącej zbliżoną działalność do działalności pracodawcy” (§ 1 pkt

1 tiret drugie).

Sąd Apelacyjny ustalił, że pozwany wykonywał inne czynności u nowego

pracodawcy, a nie takie same jak u powódki, a ponadto, że nowy pracodawca nie

prowadził takiej samej działalności co skarżąca spółka.

Ta ostatnia kwestia nie składa się jednak na ocenę zarzutu materialnego

podstawy kasacyjnej (lit. a) i wykracza ponad potrzebę argumentacji, albowiem

skarga kasacyjna nie zarzuca niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, a

tylko błędną jego wykładnię (art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.).

Podobna ocena odnosi się do zarzutu ujętego pod lit. b. Zarzut nie jest

zasadny.

Lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie pozwala na potwierdzenie, że

został oparty na normie o treści – „wykonywanie prostych, powtarzalnych czynności

według rysunku technicznego nie stanowi dostępu do szczególnie ważnych

informacji - tajemnic przedsiębiorstwa, w sytuacji gdy potrzebne do wykonania tych

czynności: rysunek techniczny i dokumentacja, do której miał dostęp pracownik są

wytworem zindywidualizowanym pod potrzeby konkretnych klientów, sporządzonym

przez dział konstrukcyjny pracodawcy, a otrzymywana przez pracownika

dokumentacja zawierała m.in. precyzyjne dane elementu z uwzględnieniem procesu

obróbki oraz dane klienta, dla którego realizowane było zamówienie”.

Z tej już tylko przyczyny nieuprawniony jest zarzut naruszenia prawa

materialnego poprzez błędną jego wykładnię.

Zarzut potwierdza, że skarżąca niewłaściwe oddziela to co składa się na

wykładnię prawa i to co dotyczy zastosowania prawa do ustalonego w sprawie stanu

faktycznego.

Postępowanie kasacyjne nie jest kolejną powszechną (trzecią) instancją, jako

że skarga kasacyjna podlega rozpoznaniu tylko w granicach podstaw kasacyjnych

(art. 39813 § 1 k.p.c.).

III PSKP 38/24

10

Sąd Najwyższy nie rozpoznaje wszak sprawy jako kolejna (powszechna)

instancja, a tylko zarzuty podstaw kasacyjnych, zważając na ich treść. W tym

wypadku zarzut podstawy kasacyjnej dotyczy błędnej wykładni prawa („poprzez

błędną jego wykładnię...”), a nie jego niewłaściwego zastosowania (art. 3983 § 1 pkt

1 k.p.c. in fine).

Sąd Apelacyjny kilka razy odwołuje się w uzasadnieniu zaskarżonego wyrok

do „rysunku technicznego”, jednak nie w kontekście ustalenia normy prawnej

materialnej mającej zastosowanie w sprawie, a tylko w aspekcie oceny czy

czynności, które wykonywał pozwany mogły być uznane za naruszenie zakazu

konkurencji. Należy to do subsumcji prawa materialnego do ustalonego stanu

faktycznego, a na etapie kasacyjnym może być kontrolowane w ramach zarzutu

naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie.

Taki zarzut nie został sformułowany w podstawie kasacyjnej. Treść zarzutu

nie dotyczy naruszenia prawa przez jego niewłaściwe zastosowanie (jak wskazano

zarzut skargi poprzestaje na błędnej wykładni, natomiast nie zarzuca niewłaściwego

zastosowania prawa materialnego (art. 3983 § 1 pkt 1 k.p.c. w zw. z art. 39813 § 1

k.p.c.).

2. Gdyby można było odstąpić od wyżej wskazanej odrębności błędnej

wykładni prawa materialnego i jego niewłaściwego zastosowania (art. 3983 § 1 pkt 1

k.p.c.), to w dalszej analizie nie bez znaczenia byłyby wiążące ustalenia stanu

faktycznego, na których oparto zaskarżony wyrok (art. 39813 § 2 in fine k.p.c.).

Otóż skarżący odwołuje się do szeregu okoliczności, które wykraczają poza

ustalenia faktyczne Sądu Apelacyjnego w zaskarżonym wyroku (art. 382 k.p.c.), w

sytuacji, gdy granicę ustaleń stanu faktycznego stanowi dwuinstancyjne

postępowanie przed sądem powszechnym.

Podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów

lub oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.). Skargi kasacyjnej nie można budować na

nieustalonych faktach. Przykładowo nie ustalono, iż „zindywidualizowanie rysunków

technicznych pod konkretnego klienta...” składało się na naruszenie zakazu

konkurencji przez pozwanego.

Na etapie kasacyjnym nie ma miejsca na kontrolowanie ustaleń faktycznych,

ani na przyjmowanie założeń, które nie miały swojego ustalenia lub oceny przed

III PSKP 38/24

11

Sądem powszechnym. Przykładowo, że nowy pracodawca pozwanego mógł

posiadać wiedzę o parametrach konkretnych narzędzi od pozwanego. Zwłaszcza

gdy wykracza to poza ustalenia Sądu powszechnego i w skardze oparte jest na

pewnej hipotezie lub założeniu, co ilustruje zdanie „Taki przebieg zdarzeń jest w

zaistniałej sytuacji co najmniej potencjalnie możliwy, a to przesądza o tym, że

pozwany naruszył zakaz konkurencji wynikający z umowy zawartej z powódką” (str.

11/12 skargi kasacyjnej).

Powyższe motywy i negatywna ocena zarzutu skargi kasacyjnej zdecydowały

o jej oddaleniu (art. 39814 k.p.c.).

[a.ł]