Sąd Najwyższy oddalił kasację skazanego za jazdę po pijanemu

Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna w stopniu

oczywistym.

W pierwszym jej zarzucie wskazano na rażące naruszenie prawa

materialnego, tj. art. 178a k.k., które polegać miało na jego nieprawidłowym

zastosowaniu w sytuacji, gdy oskarżony nie miał świadomości pozostawania w

stanie nietrzeźwości w momencie prowadzenia pojazdu, podczas gdy przestępstwo

IV KK 161/26

2

z art. 178a k.k. może zostać popełnione wyłącznie umyślnie. Tak postawiony zarzut

nie mógł jednak okazać się zasadny. Sąd II instancji nie stosował prawa

materialnego, tj. nie dokonywał on samodzielnej subsumpcji zachowania

skazanego pod określoną normę prawną ani wykładni prawa, a co za tym idzie –

nie mógł go naruszyć. Jego orzeczenie ograniczyło się wszak do utrzymania w

mocy zaskarżonego wyroku.

Trudno ponadto uznać, by intencją skarżącego było zarzucenie Sądowi II

instancji naruszenia art. 433§2 k.p.k., poprzez dokonanie niewłaściwej kontroli

instancyjnej w tej przestrzeni (tożsamy zarzut postawiony został w apelacji), skoro

w uzasadnieniu kasacji jej autor nie odnosi się do ewentualnych uchybień Sądu

Okręgowego, ale powtarza niemal w całości argumentację przytoczoną uprzednio

w zwyczajnym środku odwoławczym.

Zupełnie na marginesie wypada zatem wskazać, że Sąd Odwoławczy

odniósł się do omawianej problematyki w sposób rzetelny i wyczerpujący. Jego

rozważania zasługują na pełną aprobatę. Nie tylko wykazał on, że argumentacja

dotycząca braku świadomości po stronie skazanego znajdowania się w stanie

nietrzeźwości jest nietrafiona, by nie rzec – naiwna, ale też poparł swoje

twierdzenia analizą zeznań jednego ze świadków zdarzenia, które pozwoliły uznać,

że skazany musiał mieć świadomość stanu, w jakim się znajdował i naganności

swojego postępowania, skoro po próbie zatrzymania go na miejscu zdarzenia

zdecydował się na ucieczkę.

Przechodząc do dwóch kolejnych zarzutów kasacyjnych na wstępie należy

zwrócić uwagę na fakt, że dotyczą one uchybień w przestrzeni procesowej,

a konkretnie naruszenia art. 117§2 k.p.k. „poprzez prowadzenie ostatniej rozprawy

przed Sądem I instancji bez udziału obrońcy skazanego (…)” oraz art. 410 k.p.k. w

zw. z art. 7 k.p.k. „poprzez dokonanie dowolnej, a zarazem wybiórczej, a nie

swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego (…)”.

Ponownie więc wskazać należy, że Sąd Odwoławczy nie mógł dopuścić się

naruszenia wskazanych przepisów. W treści pierwszego z zarzutów wprost

stwierdza się, że dotyczy on naruszenia, którego miał dopuścić się Sąd I instancji,

nie zaś Sąd Odwoławczy, natomiast co do drugiego z omawianych zarzutów

zauważyć należy, że Sąd ten nie dokonywał żadnych samodzielnych ocen

IV KK 161/26

3

materiału dowodowego. Oba zarzuty bezspornie skierowane są więc do orzeczenia

Sądu Rejonowego, nie zaś Sądu II instancji. Nie można też w tym przypadku

uznać, by intencją skarżącego było wykazanie nieprawidłowości w

przeprowadzonej kontroli odwoławczej, bowiem zbliżone w swej treści zarzuty nie

zostały sformułowane w wywiedzionej apelacji.

Oczekiwania skarżącego nie wskazują też na to, że w jego ocenie Sąd

Odwoławczy winien rozstrzygnąć sprawę poza granicami zarzutów podniesionych

w apelacji. Nie wynika to bowiem ani z treści uzasadnienia nadzwyczajnego środka

zaskarżenia, ani też nie postawiono w tej przestrzeni zarzutu naruszenia

art. 440 k.p.k., co nie pozwala Sądowi Najwyższemu na przedstawienie rozważań

w tym zakresie.

Zaznaczyć więc trzeba, że próba uczynienia z Sądu Najwyższego sądu III

instancji jest z oczywistych względów niedopuszczalna i nie znajduje żadnego

usprawiedliwienia w obowiązujących przepisach procesowych.

Podsumowując, wywiedzioną kasację należało uznać za bezzasadną w

stopniu oczywistym. Autor kasacji nie wykazał, by Sąd Odwoławczy dopuścił się

jakiegokolwiek uchybienia o charakterze rażącego naruszenia prawa, a tym

bardziej takiego, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia i które winno

skutkować orzeczeniem o charakterze kasatoryjnym.

Skazanego obciążono kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego,

nie znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia.

[WB]

[r.g.]