Sąd Najwyższy nie wstrzymał wykonania kary wobec N. R. przed rozpoznaniem kasacji

Sąd Okręgowy w Bielsku – Białej wyrokiem z dnia 27 października 2025 r.,

sygn. akt VII Ka 536/25, zmienił wobec N. R. wyrok Sądu Rejonowego w Cieszynie

z dnia 17 marca 2025 r., sygn. akt II K 1123/20, uznający go za winnego

popełnienia czynu z art. 183 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym na dzień 4 lipca

2019 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i wymierzył mu m.in. karę 2 lat pozbawienia wolności.

Kasację na korzyść skazanego wnieśli jego obrońcy. Adwokat Ł. W. ,

zaskarżając wyrok Sądu odwoławczego, podniósł zarzut rażącego naruszenia

prawa procesowego, m.in. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., art. 174

k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k. w zw. z art. 410

k.p.k., art. 167 w zw. z art. 410 w zw. z art. 6 k.p.k., art. 457 § 3 w zw. z art. 424 §

1 i 2 k.p.k. oraz błędu w ustaleniach faktycznych, wnosząc o uchylenie

IV KK 189/26

2

zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w

postępowaniu odwoławczym. Nadto obrońca wniósł o wstrzymanie wykonania

zaskarżonego orzeczenia z uwagi na istnienie prawdopodobieństwa uchylenia

wadliwego merytorycznie wyroku, którego wykonanie byłoby niesłuszne,

krzywdzące i zbędnie przedłużałoby dolegliwości skazanego i jego rodziny.

Adwokat Z. Ć. podniósł w kasacji zarzut obrazy art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art.

14 § 1 k.p.k. w zw. z art. 399 § 1 k.p.k., skutkujący bezwzględną przyczyną

odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.; art. 183 § 1 k.k. oraz art. 433 § 2 k.p.k. w zw.

z art. 457 § 3 k.p.k. Obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i

uniewinnienie skazanego ewentualnie umorzenie postępowania. Wniósł o

wstrzymanie wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności oraz kwoty

wydatków w wysokości 36.080 zł. W uzasadnieniu wniosku odwołał się do orzeczeń

Sądu Najwyższego, podnosząc, iż orzeczona wobec skazanego kara bezwzględna

pozbawienia wolności jest karą dolegliwą, biorąc pod uwagę jego uprzednią

niekaralność i przestrzeganie porządku prawnego, a nadto skazanie jest głęboko

niesprawiedliwe, a w sprawie zachodzą przesłanki prowadzące do stwierdzenia

wysokiego prawdopodobieństwa uznania zarzutów kasacji za trafne i rozpoznania

jej na korzyść skazanego N. R. Kolejny obrońca skazanego, adwokat Marek

Krupski, podniósł m.in. zarzuty rażącego naruszenia art. 433 § 2 k.p.k., art. 171 § 1

k.p.k. w zw. z art. 391 § 1 k.p.k. oraz zarzut błędu w ustaleniach faktycznych,

wnosząc o uchylenie wyroku Sądu odwoławczego i zmianę wyroku Sądu

Rejonowego poprzez uniewinnienie skazanego od popełnienia czynu z art. 183 § 1

k.k., ewentualnie o uchylenie orzeczenia Sądu II instancji w zaskarżonej części i

przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Wnosząc o

wstrzymania wykonania orzeczenia podniósł, iż w sprawie zaistniały szczególne

okoliczności powodujące, że wykonanie orzeczenia pociągałoby za sobą wyjątkowo

dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne skutki, a nadto zarzuty kasacyjne można

uznać za oczywiście zasadne. Obrońca odwołał się nadto do aktualnego stanu

zdrowia N. R. , który przeszedł zawał mózgu i jest w trakcie rehabilitacji (z tego

powodu Sąd Rejonowy zdecydował o wstrzymaniu wykonania kary pozbawienia

wolności).

IV KK 189/26

3

Odpowiadając pisemnie na wszystkie wniesione kasacje prokurator wniósł o

ich oddalenie jako oczywiście bezzasadnych.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.

Odnosząc się łącznie do wniesionych przez obrońców skazanego wniosków

o wstrzymanie wykonania orzeczenia, które w warstwie uzasadnienia odwołują się

do wagi podniesionych zarzutów kasacyjnych, stwierdzić należy, iż nie zasługują

one na uwzględnienie.

Niezmienność stanowiska Sądu Najwyższego sprowadza się do poglądu, że

przyczyną, dla której możliwe jest zastosowanie instytucji z art. 532 § 1 k.p.k. są

nieodwracalnie niekorzystne dla skazanego skutki, które mogą wystąpić w sytuacji,

gdy orzeczenie jest lub ma być wykonane. Samo zastosowanie instytucji

wstrzymania wykonania orzeczenia winno być uzasadnione szczególnymi i

jednoznacznymi w swej wymowie okolicznościami prowadzącymi do wniosku, że

wykonanie kary przed rozpoznaniem skargi kasacyjnej spowodowałoby dla

skazanego zbyt poważne, i w zasadzie nieodwracalne, następstwa (m.in.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 2003 r., IV KK 347/03, czy z

dnia 20 października 2022 r., II KK 473/22).

Mimo przekonania obrońców skazanego, że waga podniesionych we

wniesionych kasacjach zarzutów, w tym zarzutu obrazy art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw.

z art. 14 § 1 k.p.k. w zw. z art. 399 § 1 k.p.k., skutkującego bezwzględną przyczyną

odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k., prowadzi do istnieniem wysokiego

prawdopodobieństwa uchylenia zaskarżonego wyroku, Sąd Najwyższy dokonując

na obecnym etapie postępowania ich wstępnej kontroli, nie znalazł podstaw do

jednoznacznego uznania stawianych zarzutów za oczywiście zasadne.

Podnoszone przez autorów wniosków okoliczności nie mają w swojej wymowie na

tyle silnego i oczywistego charakteru, który jednoznacznie prowadziłby do wniosku,

iż wykonanie orzeczonej wobec skazanego N. R. kary rodziłoby nieodwracalne i

zbyt poważne dla niego następstwa. Stawiane we wszystkich kasacjach zarzuty, w

tym najdalej idący w skutkach zarzut bezwzględnej przyczyny odwoławczej, którego

IV KK 189/26

4

zaistnienie zawsze prowadzi do uchylenia wyroku, nie przekonuje, po ich pobieżnej

analizie, do wniosku o ich zasadności, a tym samym konieczności uchylenia

zaskarżonego nimi wyroku. Jednocześnie pamiętać należy, że przyjęte stanowisko

nie przesądza o kierunku ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy, bowiem musi być

ono poprzedzone pogłębioną analizą i oceną podniesionych zarzutów.

Z kolei okoliczności dotyczące stanu zdrowia skazanego N. R. podnoszone

przez obrońcę adw. M. K. (zawał mózgu jakiego doznał skazany, rehabilitacja (z

tego powodu Sąd Rejonowy zdecydował o wstrzymaniu wykonania kary

pozbawienia wolności), nie stanowią przesłanek do zastosowania instytucji

wstrzymania wykonania orzeczenia na etapie postępowania kasacyjnego.

Okoliczności te mogą okazać się przydatnymi w ewentualnym postępowaniu o

przerwę w wykonaniu kary w trybie art. 153 k.k.w. lub odroczenie jej wykonania na

podstawie art. 151 k.k.w., ewentualnie uzasadniać wstrzymanie wykonania

orzeczenia w postępowaniu wykonawczym, co miało miejsce, albowiem jak

wskazał obrońca, Sąd Rejonowy biorąc pod uwagę sytuację zdrowotną skazanego,

zdecydował o wstrzymaniu wykonania kary pozbawienia wolności.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.

[J.J.]

[a.ł]