Sąd Najwyższy oddalił kasację skazanego za oszustwo i udział w grupie przestępczej

Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna w stopniu

oczywistym.

Wbrew twierdzeniom skarżącego, zawartym w zarzucie pierwszym kasacji,

dotyczącym naruszenia przez Sąd II instancji art. 433§2 k.p.k. w zw. z art. 457§3

k.p.k., należy uznać, że Sąd ten rozważył wszystkie zarzuty apelacji, czyniąc to

IV KK 281/26

2

w sposób właściwy i pełny. Sąd co prawda nie omówił każdej najdrobniejszej

wątpliwości wskazywanej w apelacji, ale odniósł się do sedna poruszonej

problematyki. Uwzględnił okoliczność, że wyjaśnienia współoskarżonych miały

charakter pomówień, jednak wskazał okoliczności, które świadczyły o tym, że D. C.

nie został li tylko niesłusznie posądzony przez M. P. o przypisane mu ostatecznie

czyny, a także odniósł się do materiału dowodowego, w którym twierdzenia

współoskarżonego znajdowały potwierdzenie. Sąd miał na uwadze w tym zakresie

także twierdzenia apelującego dotyczące motywacji procesowej współoskarżonych,

jednakże ich nie podzielił.

Zauważenia wymaga też, że na sprawstwo skazanego jednoznacznie

wskazują także materiały niejawne uzyskane w wyniku kontroli operacyjnej.

Przypomnienia w tym miejscu wymaga, że dokonując oceny prawidłowości

przeprowadzenia kontroli instancyjnej należy mieć na względzie, że sposób

wykonania obowiązku z art. 457§3 k.p.k. w odniesieniu do zarzutów i wniosków

apelacji (art. 433§2 k.p.k.) jest pochodną, z jednej strony, jakości i kompletności

wywodu zawartego w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji, a z drugiej strony,

treści zarzutów apelacji oraz argumentacji, która ma wspierać te zarzuty. Jeżeli Sąd

I instancji w swoim uzasadnieniu dokona wszechstronnej i kompleksowej oceny

wszystkich istotnych okoliczności, tak w zakresie ustaleń faktycznych, będących

konsekwencją szczegółowo wykazanej oceny materiału dowodowego, jak i w

sposób pełny przedstawi argumentację prawną, to oparcie zarzutów apelacji na

tych elementach, które były już wszechstronnie i kompleksowo rozważone przez

Sąd I instancji, co wynika z uzasadnienia wyroku, uprawnia Sąd Odwoławczy do

ograniczenia swojego uzasadnienia w znacznym zakresie do odesłania do tej

argumentacji (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 kwietnia 2018r., sygn. akt

V KK 384/17).

W niniejszej sprawie Sąd Odwoławczy nie ograniczył się do prostego

odwołania do ocen dokonanych przez Sąd Okręgowy, ale poczynił samodzielne

rozważania, co świadczy o tym, że przeanalizował on sprawę, w szczególności zaś

zgromadzony materiał dowodowy. Przypomnienia także wymaga, że stosownie do

treści art. 457§3 k.p.k. sąd odwoławczy obowiązany jest podać w uzasadnieniu,

czym kierował się wydając wyrok oraz dlaczego zarzuty i wnioski apelacji uznał za

IV KK 281/26

3

zasadne albo niezasadne. Przepis ten nie nakazuje zatem zawarcia w motywach

pisemnych orzeczenia sądu II instancji niezależnej od poczynionej przez sąd I

instancji oceny materiału dowodowego. Brak jest podstaw do zaaprobowania

stanowiska skarżącego, jakoby przeprowadzona w sprawie kontrola odwoławcza

była pozorna.

I nawet, gdyby uznać, że Sąd Odwoławczy powinien odnieść się bardziej

szczegółowo do podniesionych w apelacji wątpliwości, to postępowania Sądu,

wobec aktualnego brzmienia art. 537a k.p.k., nie można uznać za uchybienie, które

mogło skutkować, samo w sobie, wzruszeniem orzeczenia.

W drugim zarzucie kasacji skarżący wskazał na rażącą obrazę przepisów

postępowania mającą istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 405 k.p.k. w zw.

z art. 6 k.p.k. Zarzut ten jednak bezspornie odnosi się do procedowania przez Sąd I

instancji, co zresztą wprost wynika z dalszej jego treści, a mianowicie stwierdzenia,

że owo uchybienie miało polegać na „przeprowadzeniu postępowania dowodowego

przed sądem pierwszej instancji w sposób naruszający prawo oskarżonego do

obrony”. Taki zabieg jest jednak w postępowaniu kasacyjnym niedopuszczalny.

Nie sposób także uznać, by intencją skarżącego było postawienie zarzutu

przeprowadzenia w powyższej przestrzeni nieprawidłowej kontroli odwoławczej

przez Sąd Apelacyjny, bowiem zarzutu o zbliżonej treści nie postawiono w apelacji.

Tym samym Sąd Odwoławczy nie miał obowiązku się do niej odnosić.

Jednocześnie nie podstawiono zarzutu naruszenia art. 440 k.p.k., co sugerowałoby,

że oczekiwaniem obrony było rozstrzygnięcie przez Sąd II instancji sprawy w tej

przestrzeni poza granicami zarzutów podniesionych w apelacji. To zaś nie pozwala

Sądowi Najwyższemu na przedstawienie rozważań w tej płaszczyźnie.

Powyższe uwagi należy odnieść także do zarzutu z pkt IV kasacji,

dotyczącego naruszenia prawa materialnego, tj. art. 258§1 k.k. Rozstrzygnięcie

Sądu Apelacyjnego ograniczyło się do utrzymania w mocy orzeczenia wydanego w

I instancji. Sąd ten nie czynił samodzielnie ustaleń faktycznych ani też nie stosował

samodzielnie prawa materialnego. Zarzut postawiony w tej przestrzeni należało tym

samym uznać za oczywiście bezzasadny.

IV KK 281/26

4

Ostatni z zarzutów (pkt III), jako dotyczący niewspółmierności wymierzonej

skazanemu kary, jest z kolei w świetle dyspozycji art. 523§1 k.p.k., w postępowaniu

kasacyjnym, niedopuszczalny.

Jedynie na marginesie można wskazać, że problematyka związana

z wymierzoną skazanemu karą została przez Sąd Apelacyjny omówiona w ostatnim

akapicie na str. 4 uzasadnienia orzeczenia, a poczynione przez Sąd rozważania w

tej przestrzeni należało podzielić.

Podsumowując, autor kasacji nie wykazał, by Sąd Odwoławczy dopuścił się

jakiegokolwiek uchybienia o charakterze rażącego naruszenia prawa, a tym

bardziej takiego, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia i które winno

skutkować orzeczeniem o charakterze kasatoryjnym.

Z tych wszystkich przyczyn wywiedzioną kasację należało uznać za

bezzasadną w stopniu oczywistym.

Skazanego obciążono kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego,

nie znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia.

[J.J.]

[r.g.]