SN nie wstrzymał wykonania wyroku wobec M.W. mimo kasacji obrońcy

Obrońca skazanego – adw. J.D.- wywiódł kasację od wyroku Sądu

Apelacyjnego w Katowicach z 30 stycznia 2025 r., sygn. akt II AKa 586/24.

W późniejszym piśmie skazanego, został sformułowany wniosek o

wstrzymanie wykonania wobec skazanego zaskarżonego kasacją orzeczenia.

Obrońca uzasadniając wniosek wskazał, na wagę zarzutów kasacyjnych i wysokie

prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji.

IV KK 330/25

2

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że suspensywność zaskarżonego

orzeczenia ma w postępowaniu kasacyjnym charakter ekstraordynaryjny. Skazany

zasadność złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia

motywuje oczywistą słusznością wywiedzionych zarzutów kasacyjnych. Odnosząc

się do tej przyczyny wskazać należy, że zgodnie z przyjęta linią orzeczniczą, aby

stanowić podstawę zastosowania instytucji wstrzymania wykonania orzeczenia

zarzuty kasacyjne muszą spełniać rygory określone w art. 523 § 1 k.p.k., a zatem

wskazywać na naruszenia prawa o charakterze rażącym i mogącym mieć istotny

wpływ na treść orzeczenia. Przy czym ów rażący stopień naruszenia oceniany być

musi in concreto. Na gruncie art. 532 § 1 k.p.k., a więc w ramach kontroli wstępnej,

podniesione naruszenia muszą być na tyle doniosłe i jednoznaczne, że już prima

facie przekonują o dużym prawdopodobieństwie uwzględnienia kasacji.

W ocenie Sądu Najwyższego, wstępna kontrola wniesionej kasacji nie daje

podstaw do jednoznacznego uznania przedstawionego zarzutu kasacyjnego za

oczywiście zasadny, a tym samym przyjęcia wysokiego prawdopodobieństwa

uwzględnienia kasacji.

Nie przesądzając zatem ostatecznego efektu wniesionej kasacji, Sąd

Najwyższy doszedł do przekonania, że nie zachodzą wystarczające podstawy do

zastosowania nadzwyczajnej instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. i dlatego

orzekł, jak na wstępie.

[WB]

[r.g.]