Kasacja w sprawie przywłaszczenia 7580 zł z konta J.W. oddalona

IV KK 332/25

2

W sprawie złożonej podmiotowo, wyrokiem Sądu Rejonowego w Gliwicach z

dnia 6 lutego 2024 r., sygn. akt IX K 13/23, T.S. został uznany za winnego tego, że

w okresie od 23 grudnia 2019 roku do 2 marca 2021 roku w G., działając wspólnie i

w porozumieniu z W.S., w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry

powziętego zamiaru, przywłaszczył sobie pieniądze w kwocie nie mniejszej niż 7

580 złotych należące do J.W.,

tj. występku z art. 284 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym w

dniu 30 września 2023 r., za który – na mocy art. 284 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k.

– wymierzono oskarżonemu karę roku pozbawienia wolności. Ponadto, na mocy art.

46 § 1 k.k. orzeczono wobec oskarżonych obowiązek zapłaty solidarnie na rzecz

pokrzywdzonej J.W. kwoty 7 580 złotych tytułem naprawienia szkody wyrządzonej

przestępstwem.

Wyrok sądu I instancji został zaskarżony apelacją przez obrońcę

oskarżonego, który podnosząc zarzuty obrazy bliżej nieskonkretyzowanej obrazy

przepisów postępowania, wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie

oskarżonego od zarzucanego mu czynu, ewentualnie jego uchylenie i przekazanie

sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

Od wyroku sądu I instancji osobistą apelację wniósł również oskarżony,

podnosząc zarzuty bliżej nieskonkretyzowanych przepisów prawa materialnego, a

także naruszenia prawa procesowego (art. 5 § 2 k.p.k., art. 17 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k.)

oraz podnosząc zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, mającego wpływ na treść

zaskarżonego orzeczenia. Wniósł o uniewinnienie, ewentualnie przekazanie sprawy

Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy w Gliwicach wyrokiem z dnia 31 stycznia 2025 r., sygn. akt VI

Ka 421/24, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.

Wyrok Sądu II instancji został zaskarżony przez obrońcę z urzędu

skazanego, który we wniesionej kasacji podniósł następujące zarzuty:

1. rażące naruszenie prawa karnego procesowego, mające istotny wpływ na

jego treść, a mianowicie bezzasadnym przyjęciu, że oskarżony T.S. wspólnie i w

IV KK 332/25

3

porozumieniu z W.S. od 23 grudnia 2019 roku do dnia 2 marca 2021. r. dokonał

przywłaszczenia pieniędzy na szkodę J.W., podczas gdy zgodnie z zeznaniami

pokrzywdzonej J.W. złożonymi na rozprawie w dniu 26 stycznia 2024 r. W.S. miała

narzekać w dniu śmierci swojego ojca D.W. tj. […] 2020 r., że pokrzywdzona

ściągnęła jej upoważnienia do konta, wobec czego po tej dacie ani W.S., ani

oskarżony S. nie mieli dostępu do rachunku bankowego pokrzywdzonej, co

implikuje fakt, iż nie mogli pobrać pieniędzy należących do J.W.,

2. obraza przepisów postępowania poprzez bezzasadne przyjęcie przez sąd,

że oskarżony T.S. dopuścił się zarzucanego mu czynu, podczas gdy z wyciągu z

rachunku bankowego nie wynika, kto i w jakim celu pobierał środki finansowe z

rachunku bankowego pokrzywdzonej,

3. rażące naruszenie prawa karnego procesowego, mające istotny wpływ na

jego treść, a mianowicie bezzasadnym przyjęciu, że oskarżony T.S. wspólnie i w

porozumieniu z W.S. przywłaszczył pieniądze J.W. mając dostęp do karty

bankomatowej uprawniającej do podjęcia pieniędzy z rachunku bankowego

pokrzywdzonej, podczas gdy zgodnie z zeznaniami W.S. pokrzywdzona mogła

prosić inne osoby w tym A.W. lub W.P. o wybranie pieniędzy z bankomatu.

Na podstawie tak sformułowanych zarzutów autor kasacji wniósł o uchylenie

zaskarżonego wyroku w całości i uniewinnienie skazanego T.S., ewentualnie

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Prokurator w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej oddalenie jako oczywiście

bezzasadnej.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.

Kasacja jest oczywiście bezzasadna, co uprawniało do jej oddalenia na

posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.

Na wstępie wypada przypomnieć ugruntowane od wielu lat stanowisko Sądu

Najwyższego, zgodnie z którym „postępowanie kasacyjne nie może stanowić

powtórzenia postępowania apelacyjnego i nie jest swego rodzaju trzecią instancją

odwoławczą, mającą służyć kolejnemu weryfikowaniu poprawności zapadłych

IV KK 332/25

4

orzeczeń w sądach pierwszej i drugiej instancji. Z istoty samej kasacji wynika, że w

tym postępowaniu niedopuszczalne jest dokonywanie przez Sąd Najwyższy

ponownej oceny dowodów, czy też poprawności dokonanych ustaleń faktycznych.

Sąd kasacyjny może tylko zbadać, czy sądy obydwu instancji dokonując tych

ustaleń, nie dopuściły się rażącego naruszenia reguł procedowania, co mogłoby

mieć wpływ na ustalenia faktyczne, a w konsekwencji na treść wyroku. Zatem

kontroli w trybie kasacji podlegają nie same ustalenia faktyczne, ale sposób ich

dokonania” (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 lipca 2018 r., V KK 174/18,

LEX nr 2515964). „Kasacja nie jest środkiem mającym powtarzać kontrolę

instancyjną. Weryfikacja prawidłowości przeprowadzonej przez sąd pierwszej

instancji oceny dowodów i trafności dokonanych ustaleń faktycznych leży w

wyłącznej kompetencji sądu odwoławczego” (postanowienie Sądu Najwyższego z

dnia 7 października 2020 r., IV KK 341/20, LEX nr 3076387). „Można w kasacji

podnosić zarzuty dotyczące orzeczenia sądu pierwszej instancji, ale wówczas

(stosowną argumentacją i przywołaniem naruszonych przez sąd odwoławczy

przepisów) należy wykazać "przeniknięcie" owych uchybień do wyroku tegoż sądu”

(postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2021 r., V KK 550/20, LEX nr

3149357).

Przechodząc na grunt realiów procesowych niniejszej sprawy należy

stwierdzić, że porównanie apelacji obrońcy skazanego z wniesioną przez niego

kasacją wykazuje, iż rozpoznawany nadzwyczajny środek zaskarżenia stanowi w

istocie powtórzenie apelacji. Co więcej, pomimo formalnego podniesienia zarzutów

rażącej obrazy przepisów postępowania, autor kasacji ani w redakcji zarzutów, ani

w ich uzasadnieniu, nie wskazał choćby jednego przepisu prawa karnego

materialnego bądź procesowego, zaś całość wywodu niemal w całości

powtórzonego za treścią apelacji sprowadza się do kwestionowania ustaleń

faktycznych, co z oczywistych względów, które powinny być znane pełnomocnikowi

procesowemu wykonującemu zawód adwokata, jest niedopuszczalne w

postępowaniu kasacyjnym. Próżno też szukać jakiegokolwiek odniesienia się do

postępowania apelacyjnego i sposobu procedowania Sądu odwoławczego, a

przecież to orzeczenie Sądu II instancji podlegało zaskarżeniu.

IV KK 332/25

5

Wobec takiej jakości kasacji brak jest pola do czynienia szczegółowych

rozważań merytorycznych. Wolno jedynie zauważyć, że lektura uzasadnieniu

wyroku Sądu ad quem nie daje podstaw do stwierdzenia rażącego naruszenie

standardów kontroli odwoławczej wyznaczanych przez art. 433 § 2 k.p.k., a także

art. 457 § 3 k.p.k.

Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd Najwyższy orzekł jak w

postanowieniu, na podstawie art. 624 k.p.k. zwalniając skazanego od ponoszenia

kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. Biorąc pod uwagę sam fakt

wniesienia kasacji przez wyznaczonego z urzędu obrońcę w osobie adwokata, Sąd

Najwyższy miał obowiązek zasądzić na jego rzecz wynagrodzenie w minimalnej

stawce określonej w § 17 ust. 3 pkt 1 w wz. z § 4 ust. 1 i 3 Rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb

Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy

prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2024.763).

[WB]

[r.g.]