Skazany twierdził, że został wrobiony przez policję, SN odmówił wznowienia sprawy

Sąd Okręgowy w Rybniku wyrokiem z dnia 19 grudnia 2024 r. w sprawie III K

73/24, uznał J.B. za winnego popełnienia czynu:

1. z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i art. 216 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i

przy zastosowaniu art. 64 § 1 k.k. (w brzmieniu obowiązującym do 30 września

2023 r.) w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na mocy art. 190 § 1 k.k. w brzmieniu

obowiązującym do 30 września 2023 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. przy zastosowaniu art.

IV KO 194/25

2

11 § 3 k.k. i przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k. skazał go na karę 10 miesięcy

pozbawienia wolności,

2. z art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na mocy art. 280 § 2 k.k. skazał

go na karę 4 lat pozbawienia wolności,

3. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. i za to na mocy

art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. skazał go na karę roku i 2 miesięcy

pozbawienia wolności.

Sąd Okręgowy połączył orzeczone kary jednostkowe pozbawienia wolności i orzekł

karę łączną w wymiarze 5 lat pozbawienia wolności.

Po rozpoznaniu wniesionej przez obrońcę apelacji, Sąd Apelacyjny w

Katowicach wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2025 r. w sprawie II AKa 116/25, zmienił

zaskarżone orzeczenie, m.in. w ten sposób, że obniżył skazanemu karę za czyn z

pkt 2 do 3 lat i jednego miesiąca pozbawienia wolności, obniżył karę za czyn z pkt 3

do roku i jednego miesiąca pozbawienia wolności oraz orzekł wobec J.B. karę

łączną 3 lat i 9 miesięcy pozbawienia wolności.

Pismem datowanym na 2 października 2025 r., skazany J.B. wniósł o

wznowienie postępowania albowiem jest niewinny i nie dokonał „napadu” na

pokrzywdzonego, a nadto podniósł, że Policja wraz z poszkodowanym i

prokuratorem go „wrobili”, a przed Sądem chciałby udowodnić, że zaszła pomyłka.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Z treści osobistego wniosku skazanego o wznowienie postępowania nie

wynika żadna okoliczność, która mogłaby został uznana za ustawową przesłankę

wznowienia postępowania (okolicznością taką nie jest przekonanie skazanego, iż

został „wrobiony” przez poszkodowanego wraz z Policją i prokuratorem, że nie

dokonał napadu na pokrzywdzonego i że nie miał wtedy noża (kwestia ta była

podnoszona w apelacji przez obrońcę skazanego). Dlatego też, wobec oczywistej

bezzasadności złożonego wniosku, należało odmówić jego przyjęcia, bez

konieczności wzywania do usunięcia jego braków, zgodnie art. 545 § 3 k.p.k.

IV KO 194/25

3

Wskazać należy, że oczywista bezzasadność wniosku o wznowienie

postępowania to taka, która nie wymaga szczególnego badania, jest widoczna na

pierwszy rzut oka, jest niewątpliwa i wniosek obiektywnie nie może doprowadzić do

wzruszenia orzeczenia (m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 września

2015 r., II KO 49/15). Taka sytuacja zachodzi w rozpoznawanej sprawie. W

osobistym wniosku skazany nie przedstawił żadnych okoliczności, które

uzasadniałyby wznowienie postępowania. W szczególności skazany nie powołuje

się na żadne nowe fakty i dowody w rozumieniu art. 540 § 1 pkt 2 k.p.k., zaś

sugestia, że do skazania doszło w wyniku przestępstwa popełnionego przez organy

ścigania i pokrzywdzonego, nie dość, że jest w swej treści zupełnie gołosłowna, to

nadto – stosownie do art. 541 § 1 k.p.k. – wymaga wykazania zaistnienia czynu

zabronionego prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że orzeczenie takie nie

może zapaść z powodu przyczyn wymienionych w art. 17 § 1 pkt 3 – 11 k.p.k. lub w

art. 22 k.p.k., na co skazany się jednak nie powołuje.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy uznał, że z treści wniosku

wynika jego oczywista bezzasadność i odmówił jego przyjęcia.

[WB]

[r.g.]