Sędzia SN wyłączony z rozpoznania wniosku skazanego o wznowienie postępowania

Pismem datowanym 19 grudnia 2025 r. skazany R.K. zwrócił się do Sądu

Apelacyjnego w Katowicach o „wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem

z dnia 28.02.2022 r., sygn. akt II AKa 488/22, uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego

II Wydział Karny w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez

sąd należycie obsadzony”. Jednocześnie wniósł o wstrzymanie wykonania

zaskarżonego wyroku i ustanowienie pełnomocnika z urzędu do prowadzenia

sprawy. Konieczności wznowienia postępowania skazany upatrywał w zaistnieniu

bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., polegającej na

nienależytej obsadzie orzekającego w jego sprawie Sądu Apelacyjnego w

Katowicach, bowiem członkowie składu orzekającego zostali powołani na urząd

sędziego „z udziałem tzw. nowej Krajowej Rady Sądownictwa (KRS), której

IV KO 2/26

2

niezależność i legalność została zakwestionowana przez orzecznictwo Trybunału

Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz Europejskiego Trybunału Praw Człowieka”.

Według skazanego to powoduje, że „zachodzi podstawa do wznowienie

postępowania zgodnie z art. 540 § 3 k.p.k., art. 401 k.p.c. w zw. z art. 379 pkt 4”.

Dodatkowo R. K. twierdził, że cyt. „w toku postępowania zostałem pozbawiony

możliwości obrony moich praw”.

Pismo skazanego zostało przesłane do Sądu Najwyższego, gdzie sprawę

zarejestrowano pod sygnaturą IV KO 2/26 i przydzielono sędziemu SN S.S.

Zawiadomiony o tym R.K., powołując art. 41 § 1 i art. 42 § 1 k.p.k., złożył wniosek o

wyłączenie tego sędziego od udziału w sprawie i „przekazanie sprawy sędziemu

legalnie powołanemu na stanowisko sędziego Sądu Najwyższego”. Motywował to

istnieniem okoliczności mogących wywołać uzasadnioną wątpliwość co do

bezstronności sędziego S.S., w szczególności faktem, że wymieniony sędzia do

pełnienia urzędu został powołany w wadliwej procedurze, wobec czego jego udział

w przedmiotowej sprawie „narusza prawa strony do rozpoznania sprawy przez

niezależny i bezstronny sąd”. Skazany zwrócił też uwagę, że orzekanie w sprawie

sędziego S.S. skutkowałoby zaistnieniem uchybienia wymienionego w art. 439 § 1

pkt 2 k.p.k.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Jest faktem, że sędzia S.S. do

pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu Najwyższego został powołany na

wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym

przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie

Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 3). Powodem, dla

którego skazany R.K. ubiega się o wznowienie postępowania w swojej sprawie, jest

orzekanie w tej sprawie sędziów powołanych do pełnienia urzędu również na

wniosek tak samo ukształtowanej Krajowej Rady Sądownictwa. W tym stanie

rzeczy nie można zbagatelizować obawy skazanego, że jego sprawa w Sądzie

Najwyższym nie byłaby rozpoznana w sposób całkowicie bezstronny, gdyby wziął w

niej udział sędzia S.S. Nasuwa się bowiem przypuszczenie, że oceniając

zasadność wystąpienia skazanego, sędzia ten nie byłby w stanie zachować

obiektywizmu, jako że miałby w polu widzenia również własny status zawodowy

IV KO 2/26

3

(sytuacja bardzo zbliżona do ujętej słowami iudex in causa sua), który podałby w

wątpliwość, gdyby podzielił argumentację skazanego.

Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak na wstępie.

[WB]

[r.g.]