Skazany za zabójstwo chciał wznowienia, powołując się na niewinność. SN odmówił przyjęcia wniosku

Do Sądu Najwyższego wpłynął osobiście sporządzony przez W. S. wniosek

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu

Apelacyjnego w Katowicach z 28 kwietnia 2017 r. Mocą tego orzeczenia, w wyniku

rozpoznania apelacji obrońcy, utrzymano wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach

Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku z 25 listopada 2016 r. skazujący wnioskodawcę

za popełnienie przestępstwa z art. 148 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. na karę 25

lat pozbawienia wolności. W sprawie obrońca wywiódł kasację i Sąd Najwyższy

postanowieniem z 11 kwietnia 2018 r. oddalił ją jako oczywiście bezzasadną.

Aktualnie wnioskodawca upatrywał konieczność wznowienia postępowania z

uwagi na zaistnienie bezwzględnej przesłanki odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 9

k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k. uznając, że jest niewinny.

IV KO 203/25

2

Zacząć trzeba od tego, że skoro wznowienie procesu z powodu uchybień, o

których mowa w art. 439 § 1 k.p.k., możliwe jest wyłącznie z urzędu (art. 542 § 3

k.p.k.), informacja skazanego mogłaby zostać potraktowana jako sygnalizacja o

potrzebie podjęcia czynności z urzędu (art. 9 § 2 k.p.k.). Sama deklaracja w tej

kwestii nie wiązała jednak Sądu Najwyższego. Analiza zgłoszonego postulatu

wskazywała jasno, iż wnioskodawca instrumentalnie powołał bezwzględną

przyczynę odwoławczą, w rzeczywistości zmierzając do zmiany ustaleń

faktycznych i uznania go niewinnym. Tylko dla porządku, odnosząc się do

rzekomego uchybienia o charakterze bezwzględnym, trzeba postawić sprawę

jasno i uznać, że ustalenia faktyczne poczynione w przedmiotowej sprawie były

drobiazgowo badane na dwóch etapach procedowania tj. pierwszoinstancyjnym

oraz odwoławczym poddanym kontroli kasacyjnej, która nie potwierdziła zarzutów

nadzwyczajnego środka zaskarżenia, albowiem nie ujawniono żadnych rażących

naruszeń prawa materialnego ani proceduralnego pozwalających na wyciągnięcie

wniosku, że za zabójstwo skazano niewinnego człowieka. Deklaracje

wnioskodawcy jakoby jego skazanie było bezpodstawne i oparte wyłącznie na

informacji o uprzedniej karalności są czczym argumentem, który nie znosi krytyki

wobec silnych dowodów, bynajmniej nie poszlakowych, wskazujących na jego

sprawstwo: B. D. była naocznym świadkiem zdarzenia. Zbieranie danych o

karalności, zgodnie z art. 213 k.p.k. przeprowadza się na etapie także sądowym po

to, aby w ramach procesu osobowo poznawczego poznać sytuację prawną

oskarżonego. W tej kwestii dość powiedzieć, że stwierdzenie, iż W. S. był

wcześniej karany połączonymi w wyrok łączny dwoma orzeczeniami skazującymi

za popełnienie w ramach recydywy zwykłej czynów zabronionych przeciwko życiu i

zdrowiu z art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. było

konieczne, choćby po to, aby stwierdzić, że sprawca przedmiotowej zbrodni działał

w ramach wielokrotnego powrotu do przestępstwa, co dopełniło kwalifikacji

prawnej czynu o przepis art. 64 § 2 k.k.

Powyższy wywód ostatecznie zamykał dyskusję odnośnie sytuacji prawnej

W. S. . O oczywistej bezzasadności wniosku świadczyło to, że skazany w gruncie

rzeczy zmierzał do zakwestionowania ustaleń faktycznych w sprawie, twierdząc, że

nie dopuścił się przypisanego mu przestępstwa. Na poparcie swojej tezy nie

przedstawił jednak żadnego argumentu powiązanego z art. 540 § 1 k.p.k., który

uprawdopodobniłby choćby w najmniejszym stopniu zasadność żądania

wznowienia postępowania.

Mając na względzie, że okoliczności wskazane przez wnioskodawcę nie

mogły nawet hipotetycznie stanowić podstawy do wszczęcia postępowania na

podstawie art. 540 § 1 pkt 2 lit. a k.p.k., Sąd Najwyższy, bez wzywania strony do

uzupełnienia braków formalnych, odmówił przyjęcia wniosku w trybie art. 545 § 3

k.p.k.

IV KO 203/25

3

[J.J.]

[a.ł]