SN odmówił przyjęcia wniosku R.S. o wznowienie sprawy o narkotyki i zorganizowaną grupę

Sąd Apelacyjny w Katowicach, wyrokiem z 22 marca 2023 r., po rozpoznaniu

apelacji m.in. obrońcy R.S. zmienił odnośnie tego skazanego wyrok Sądu

Okręgowego w Gliwicach z 21 lipca 2022 r. i ostatecznie R.S. został skazany na

karę łączną 4 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności za popełnienie czynów z art.

258 § 2 k.k. i z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65

k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. Postanowieniem z 19 grudnia 2023 r. Sąd Najwyższy

oddalił jako oczywiście bezzasadną kasację m.in. obrońcy R.S. a postanowieniem z

IV KO 64/26

2

6 lutego 2026 r. odmówił w trybie art. 545 § 3 k.p.k. przyjęcia wniosku R.S. o

wznowienie postępowania w jego sprawie.

Na obecnym etapie postępowania skazany ponownie domagał się

wznowienia postępowania w jego sprawie argumentując wniosek tym, że zapadłe

orzeczenie skazujące jest niesprawiedliwe, albowiem oparte zostało na fałszywych

zeznaniach świadka.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 540 § 1 pkt 2a k.p.k., postępowanie zakończone

prawomocnym orzeczeniem wznawia się, jeżeli po wydaniu orzeczenia ujawnią się

nowe fakty lub dowody nieznane przedtem sądowi wskazujące na to, że skazany

nie popełnił czynu albo czyn jego nie stanowił przestępstwa lub nie podlegał karze.

W judykaturze utrwalony jest pogląd, że wznowienie postępowania propter nova

możliwe jest wyłącznie wtedy, gdy nowe fakty i dowody z bardzo wysokim stopniem

prawdopodobieństwa podważają ustalenia faktyczne dokonane w prawomocnie

zakończonym procesie i rysują perspektywę uniewinnienia skazanego w ponownym

postępowaniu albo skazania go za przestępstwo zagrożone karą łagodniejszą. Co

więcej, ich wartość dowodowa powinna być oceniana w ścisłym powiązaniu z

materiałem dowodowym będącym podstawą orzeczenia kwestionowanego w

postępowaniu wznowieniowym (por. post. SN: z 8 maja 2013r., V KO 21/13, z 16

lipca 2013r., III KO 19/13, z 21 listopada 2012r., IV KO 59/12). Ponadto to na

wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania istnienia podstaw wznowieniowych (por.

post. SN z 21 listopada 2012r., IV KO 62/12).

Wskazanych wymogów nie dopełnił R.S. w osobiście złożonym wniosku

wznowieniowym. Skazany nie wykazał żadnych okoliczności, które mogłyby być

choćby hipotetycznie rozważane jako podstawy wznowienia postępowania. Podane

przez wnioskodawcę uchybienie było próbą zakwestionowania prawidłowości

procedowania organów wymiaru sprawiedliwości i wyrażały niezadowolenie z

zapadłego rozstrzygnięcia. Podważenie przez wnioskodawcę faktu własnego

sprawstwa było już przedmiotem kontroli kasacyjnej oraz wstępnego badania

wniosku o wznowienie postępowania w sprawie IV KO 179/25 i żadna z

IV KO 64/26

3

przeprowadzonych przez Sąd Najwyższy procedur nie potwierdziła zasadności

twierdzeń skazanego. Sąd Okręgowy dokonał oceny bardzo szerokiego materiału

dowodowego zarówno osobowego jak i rzeczowego i ustalił, że R.S. dopuścił się

dwóch opisanych szczegółowo w wyroku przestępstw, a Sąd Apelacyjny w wyniku

kontroli instancyjnej, po dokonaniu nieznacznej korekty w wyroku skazującym, nie

potwierdził zarzutów apelacji w zakresie w jakim negowano sprawstwo R.S. w

przestępczym procederze polegającym na udziale w zorganizowanej grupie

przestępczej o charakterze zbrojnym i wprowadzaniu do obrotu znacznej ilości

narkotyków.

W związku ze stwierdzeniem oczywistej bezzasadności wniosku skazanego

odmówiono jego przyjęcia bez wzywania do usunięcia jego braków formalnych w

trybie art. 545 § 3 k.p.k.

Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.

[WB]

[a.ł]