Odmowa wznowienia uchylona, bo wydał ją skład z sędzią powołanym z udziałem KRS

Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 25 lipca 2025 r., sygn. akt IV KO

31/25, w osobie SSN Stanisława Stankiewicza, odmówił przyjęcia wniosku

skazanego Ł. B. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym

wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 15 czerwca 2023 r., sygn. akt II

AKa 50/23, zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 19 stycznia

2023 r., sygn. akt II K 110/22, wobec jego oczywistej bezzasadności.

IV KZ 29/25

2

Na to postanowienie zażalenie wniósł skazany, podnosząc kwestię

nienależycie obsadzonego składu orzekającego Sądu Okręgowego w Olsztynie w

rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. z uwagi na zasiadanie w nim sędziów X. Y. i X.1

Y.1, powołanych w procedurze przed upolitycznioną Krajową Radą Sądownictwa.

Wniósł o pozytywne rozpatrzenie jego zażalenia.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.

Wniesione zażalenie skutkowało uchyleniem zaskarżonego postanowienia i

przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania, gdyż zostało wydane ono przez

sąd nienależycie obsadzony w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.

Zaskarżone postanowienie zostało bowiem wydane przez Sąd Najwyższy

w składzie jednoosobowym, w którym zasiadał SSN Stanisław Stankiewicz,

powołany na stanowisko sędziego Sądu Najwyższego w Izbie Karnej na skutek

rekomendacji Krajowej Rady Sądownictwa (dalej: KRS), której kształt został

określony ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 3). Sąd Najwyższy

w składzie obecnym nie ma wątpliwości, że uchwała połączonych Izb Sądu

Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r. obowiązuje i wiąże wszystkie składy Sądu

Najwyższego, w świetle przedstawionej tam wykładni, podzielonej również w

uchwale 7 sędziów SN z dnia 2 czerwca 2022 r., sygn. akt I KZP 2/22. Skoro zatem

zaskarżone postanowienie o odmowie przyjęcia wniosku Ł. B. o wznowienie

postępowania zostało wydane przez Sąd Najwyższy w składzie, w którym zasiadał

SSN Stanisław Stankiewicz, to stosownie do uchwały trzech Izb SN, jak również

uwzględniając argumentację wyrażoną przez Europejski Trybunał Praw Człowieka

w uzasadnieniu wyroku z dnia 22 lipca 2021 r. w sprawie Reczkowicz przeciwko

Polsce (skarga nr 43447/19), w wyroku z dnia 18 listopada 2021 r. w sprawie

Dolińska-Ficek i Ozimek przeciwko Polsce (połączone skargi nr 49868/19 i

57511/19) oraz w wyroku z dnia 3 lutego 2022 r. w sprawie Advance Pharma sp. z

o.o. przeciwko Polsce (skarga nr 1469/20), uznać należało, że orzeczenie to jest

obarczone wadą w postaci nienależytej obsady sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt

2 k.p.k. (zob. postanowienie SN z dnia 12 kwietnia 2022 r., sygn. akt V KZ 64/21,

postanowienie SN z dnia 23 listopada 2022 r., sygn. akt II KZ 39/22).

Zauważyć ponadto należy, że już w treści wniosku o wznowienie

postępowania wnioskodawca wyraźnie wskazywał, że sędziowie wyznaczeni do

IV KZ 29/25

3

prowadzenia jego sprawy byli wadliwie powołani i nie byli w związku z tym

uprawnieni do orzekania. Sąd Najwyższy, w składzie którego zasiadał SSN

Stanisław Stankiewicz, całkowicie zignorował tę argumentację (wyraźnie

zaznaczonej również w zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału, k. 13 akt SN),

przystępując do rozpoznania wniosku o wznowienie postępowanie i rozstrzygając w

ten sposób niejako we własnej sprawie. Sąd ten ponadto w ogóle nie ustosunkował

się w pisemnych motywach rozstrzygnięcia do tej ważkiej części rozpoznawanego

wniosku dotyczącej zagadnienia bewzględnej przyczyny odwoławczej.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy orzekł o uchyleniu

zaskarżonego postanowienia i przekazaniu wniosku Ł. B. o wznowienie

postępowania Sądowi Najwyższemu do ponownego rozpoznania.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Najwyższy, w prawidłowo

obsadzonym składzie orzekającym, ponownie przeanalizuje wniosek skazanego o

wznowienie postępowania, w tym również w odniesieniu do wystąpienia

bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.

[J.J.]

[r.g.]

Małgorzata Wąsek-Wiaderek

Jarosław Matras

Paweł Wiliński