Sąd Najwyższy nie wznowi postępowania w sprawie skargi na przewlekłość

Pismem z dnia 3 kwietnia 2025 r. (data wpływu) pełnomocnik M.J. złożył

skargę na przewlekłość postępowania toczącego się przed Sądem Okręgowym w

Katowicach w sprawie o sygn. akt V Kp 890/24. Sąd Apelacyjny w Katowicach

postanowieniem z dnia 28 maja 2025 r., sygn. II S 11/25, pozostawił skargę bez

rozpoznania.

Pismem z dnia 6 maja 2026 r. pełnomocnik M.J. wniósł o wznowienie

postępowania w sprawie skargi na przewlekłość postępowania, toczącego się

przed Sądem Apelacyjnym w Katowicach, sygn. akt II S 11/25.

Sąd Najwyższy zarządzeniem z dnia 1 czerwca 2026, IV KO 62/26, mając na

względzie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. oraz art. 545 § 1 k.p.k.

IV KZ 30/26

2

odmówił przyjęcia wniosku pełnomocnika skarżącego M.J. o wznowienie

postępowania przedmiocie skargi na przewlekłość postępowania ze względu na

jego niedopuszczalność.

Zażalenie na powyższe zarządzenie wniósł pełnomocnik M.J., zaskarżając je

w całości i wnosząc o jego uchylenie oraz skierowanie sprawy do ponownego

rozpoznania.

Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje.

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie, gdyż zasadnie odmówiono

przyjęcia wniosku. Wznowienie postępowania w sprawie skargi na przewlekłość

postępowania jest w świetle obowiązujących przepisów niedopuszczalne.

Przywołany przez skarżącego art. 190 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej

Polskiej stanowi, że do uchylenia rozstrzygnięcia wydanego na podstawie

przepisów uznanych za sprzeczne z Konstytucją dochodzi: „na zasadach i w trybie

określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania”. Rzecz jednak w

tym, że przepisy regulujące postępowanie skargowe nie przewidują wznowienia

postępowania. Przepisów o wznowieniu postępowania nie stosuje się zatem do

postępowania w sprawie skargi na przewlekłość, zarówno w sprawach karnych, jak

i cywilnych. Powyższe nie budzi wątpliwości w orzecznictwie Sądu Najwyższego.

Wypracowana w tym zakresie linia orzecznicza jest jednolita i utrwalona (por. np.:

uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2005 r., III SPZP 1/05;

postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 7 maja 2007 r., V KZ 24/07; z dnia 8

października 2014 r., III KZ 65/14; z dnia 9 lipca 2013 r., II KZ 23/13; z dnia 26

marca 2010 r., VI KZ 21/10; z dnia 29 grudnia 2014 r., III KZ 130/14; z dnia 26

lutego 2015 r., III KZ 5/15; z dnia 23 września 2016 r., KSP 4/16). Podzielając

pogląd wyrażony chociażby w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 26 lutego

2015 r., III KZ 5/15) przypomnieć należy, że postępowanie uregulowane ustawą z

dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania

sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez

prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn.: Dz.

U. z 2023 r. poz. 1725) zawiera odrębne i całościowe uregulowanie zasad i trybu

wnoszenia oraz rozpoznawania tej skargi, w których brak regulacji dotyczących

wznowienia postępowania. Żaden też z artykułów wskazanej ustawy nie odsyła do

IV KZ 30/26

3

odpowiedniego stosowania przepisów innych ustaw regulujących ten nadzwyczajny

środek zaskarżenia, w tym przepisów rozdziału 56 Kodeksu postępowania karnego.

Z powyższych względów zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie, zaś

zaskarżone zarządzenie należało utrzymać w mocy.

[WB]

[a.ł]