Sąd Najwyższy nie rozpoznał zażalenia Agencji na odmowę przyjęcia wniosku o uzasadnienie

Stosownie do treści art. 163 ust. 1 w zw. z art. 172 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia

11 maja 2017 r. o biegłych rewidentach, firmach audytorskich oraz nadzorze

publicznym (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 1891 ze zm. – dalej jako u.b.r.), uzasadnienie

orzeczenia sporządza się z urzędu w terminie 14 dni od dnia wydania orzeczenia. Z

kolei po myśli art. 163 ust. 3 w zw. z art. 172 ust. 3 pkt 1 u.b.r. orzeczenie doręcza

się stronom oraz Agencji wraz z uzasadnieniem. Nie może zatem budzić

wątpliwości, że to właśnie powyższe uregulowania, jako przepisy szczególne,

IV KZ 32/26

2

znajdowały w sprawie zastosowanie, nie zaś odpowiednio stosowana regulacja art.

422 k.p.k. Skoro bowiem w sprawach dotyczących odpowiedzialności biegłych

rewidentów uzasadnienie orzeczenia sporządza się z urzędu i jest ono doręczane

wskazanym wcześniej podmiotom wraz z samym orzeczeniem, to tym samym

wyłączona jest możliwość odpowiedniego stosowania na gruncie tych postępowań

przepisu art. 422 § 1 k.p.k., zakładającego, że uzasadnienie sporządzane jest

zasadniczo na wniosek złożony w terminie zawitym 7 dni od daty ogłoszenia

orzeczenia. Wyłączona jest również możliwość stosowania tej części wskazanego

przepisu, która przewiduje, że sporządzenie uzasadnienia z urzędu nie zwalnia od

złożenia wniosku o doręczenie uzasadnienia, skoro na gruncie art. 163 ust. 3 u.b.r.

orzeczenie doręcza się wraz z uzasadnieniem. W konsekwencji, skoro przywołane

przepisy nie przewidują na gruncie analizowanego postępowania składania

wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia orzeczenia, to wyłączone jest

odpowiednie stosowanie art. 422 § 3 k.p.k., a więc regulacja dotycząca odmowy

przyjęcia takiego wniosku we wskazanych sytuacjach i dopuszczalności wniesienia

zażalenia na decyzję prezesa sądu o odmowie przyjęcia wskazanego wniosku.

Ustawa o biegłych rewidentach, firmach audytorskich oraz nadzorze publicznym

przewiduje tu własne, autonomiczne uregulowanie, wykluczające stosowanie art.

422 k.p.k. w tej materii. Przyjąć trzeba, że znajduje ono również zastosowanie do

orzeczenia wydanego przez sąd apelacyjny po rozpoznaniu odwołania.

Unormowanie art. 163 ust. 1 i 3 w zw. z art. 172 ust. 3 pkt 1 u.b.r. wyłącza

zatem wymóg składania wniosku o uzasadnienie orzeczenia przez oskarżyciela.

Nie było więc powodów, aby pismo oskarżyciela z dnia 16 czerwca 2026 r.

potraktować jako jego wniosek o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia

orzeczenia w rozumieniu art. 422 § 1 k.p.k. Pismo to uznać trzeba jedynie za

wniosek sygnalizacyjny, o jakim mowa w art. 9 § 2 k.p.k., wskazujący na potrzebę

dokonania czynności, która powinna zostać dokonana z urzędu.

W konsekwencji wydane przez Zastępcę Przewodniczącego Wydziału II

Karnego Sądu Apelacyjnego w Katowicach zarządzenie z dnia 22 czerwca 2026 r.

o odmowie przyjęcia wniosku oskarżyciela jest nieprawidłowe. Powinno ono zatem

zostać uchylone przez organ, który je wydał. Skoro bowiem zgodnie z przyjętym tu

IV KZ 32/26

3

kierunkiem wykładni w omawianym postępowaniu nie przewiduje się decyzji

prezesa sądu w przedmiocie przyjęcia wniosku o sporządzenie i doręczenie

uzasadnienia orzeczenia, to nie jest dopuszczalne zażalenie na taką decyzję, a tym

samym Sąd Najwyższy nie jest władny przyjętego w niniejszej sprawie zażalenia

rozpoznać i uchylić zaskarżonego nim zarządzenia.

Z tych wszystkich względów orzeczono, jak na wstępie.

[WB]

[a.ł]