Wtorek Wydanie nr 31

Sygnatura akt
V KK 237/26
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna Wydział V
Rodzaj
Wyrok
Data orzeczenia
31 sierpnia 2026 r.
Rozstrzygnięcie
Orzeczenie uchylone
W serwisie od

Zestawienie z tego dnia
Kategorie
Sąd Najwyższy

Sąd Najwyższy

Sąd Najwyższy uchylił karę, bo stawka dzienna grzywny była za niska

Przejdź do orzeczenia, 4 min czytania

Spór

Prokurator Generalny zaskarżył na niekorzyść skazanego A.D. karę grzywny wymierzoną wyrokiem nakazowym za przestępstwo skarbowe z art. 109 k.k.s., zarzucając zbyt niską stawkę dzienną.

Ustalenia sądu

Sąd Rejonowy ustalił stawkę dzienną na 110 zł, a czyn popełniono 24 stycznia 2024 r. Kwotą bazową jest minimalne wynagrodzenie na 2024 r., czyli 4242 zł, więc dolna granica stawki wynosi 141,40 zł.

Rozstrzygnięcie

Sąd Najwyższy uchylił wyrok w części dotyczącej kary i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi do ponownego rozpoznania.

Dlaczego

Sąd Rejonowy rażąco naruszył art. 23 § 3 k.k.s., ustalając stawkę poniżej dolnej granicy, co zmniejszyło dolegliwość kary wbrew woli ustawodawcy.

Dla firm

Stawka dzienna grzywny za przestępstwo skarbowe nie może być niższa niż jedna trzydziesta minimalnego wynagrodzenia obowiązującego w chwili popełnienia czynu.

Więcej o sprawie

Prokurator Generalny wskazał, że przy czynie z 24 stycznia 2024 r. stawka nie mogła być niższa niż 141,40 zł, a sąd przyjął 110 zł. Wyrok nakazowy uprawomocnił się już 5 maja 2026 r.

Sąd Rejonowy, ustalając wysokość orzeczonej wobec A.D. stawki dziennej grzywny poniżej tej kwoty, czyli w wysokości 110 zł, rażąco naruszył zatem art. 23 § 3 k.k.s.

Z uzasadnienia, Sąd Najwyższy
Rozstrzygnięcie
Orzeczenie uchylone
Sąd
Sąd Najwyższy, Izba Karna Wydział V
Sygnatura
V KK 237/26

Treść orzeczenia

V KK 237/26

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 31 sierpnia 2026 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Barbara Skoczkowska (przewodniczący)

SSN Tomasz Artymiuk

SSN Eugeniusz Wildowicz (sprawozdawca)

w sprawie A.D.

skazanego z art. 109 k.k.s.,

po rozpoznaniu w Izbie Karnej

na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

w dniu 31 sierpnia 2026 r.

kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść

od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi

z dnia 15 kwietnia 2026 r., sygn. akt V K 313/26

uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej kary i w tym

zakresie przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu dla Łodzi-

Śródmieścia w Łodzi do ponownego rozpoznania.

Tomasz Artymiuk Barbara Skoczkowska Eugeniusz Wildowicz

Uzasadnienie

V KK 237/26

2

A.D. został skazany wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego dla Łodzi-

Śródmieścia w Łodzi z dnia 15 kwietnia 2026 r., sygn. akt V K 113/26, na karę

grzywny w wysokości 50 stawek dziennych, przy przyjęciu, że jedna stawka grzywny

jest równoważna kwocie 110 zł, za to, że „w dniu 24 stycznia 2024 roku uczestniczył

[…], prowadzonej wbrew przepisom ustawy z dnia 19 listopada 2009 roku o grach

hazardowych”, tj. za czyn z art. 109 k.k.s.

Wyrok ten, niezaskarżony przez żadną ze stron, uprawomocnił się z dniem 5

maja 2026 r.

W dniu 11 czerwca 2026 r. Prokurator Generalny, działając na podstawie art.

521 § 1 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s., wniósł kasację od tego wyroku, zaskarżając

go w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść skazanego i zarzucając

„rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa

materialnego - art. 23 § 3 k.k.s., polegające na wymierzeniu A.D. za przestępstwo

skarbowe z art. 109 k.k.s., popełnione w dniu 24 stycznia 2024 r., kary grzywny w

wysokości 50 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 110

zł, mimo że zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 14 września 2023 r.

w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz wysokości

minimalnej stawki godzinowej w 2024 r. (Dz. U.2023.1893) minimalne

wynagrodzenie za pracę w okresie od 1 stycznia 2024 r. do 30 czerwca 2024 r.

ustalone zostało na kwotę 4242 zł, w związku z czym dolna granica stawki dziennej

grzywny wymierzonej za przestępstwo skarbowe popełnione w pierwszym półroczu

2024 r., nie mogła być niższa niż 141,40 zł.”

Podnosząc powyższe, Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku w

zaskarżonej części i w tym zakresie przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu dla

Łodzi - Śródmieścia w Łodzi do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest oczywiście zasadna, w związku z czym podlega rozpoznaniu i

uwzględnieniu na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

Zgodnie z art. 23 § 3 k.k.s., wymierzając karę grzywny za przestępstwo

karnoskarbowe, sąd określa liczbę stawek oraz wysokość jednej stawki dziennej,

ustaliwszy wysokość stawki dziennej z uwzględnieniem dochodów, warunków

osobistych, rodzinnych, stosunków majątkowych i możliwości zarobkowych sprawcy,

V KK 237/26

3

z tym zastrzeżeniem, że stawka dzienna nie może być niższa od jednej trzydziestej

części minimalnego wynagrodzenia ani też przekraczać jej czterystukrotności.

Chodzi przy tym o minimalne wynagrodzenie obowiązujące w czasie popełnienia

czynu.

Skazany dopuścił się przypisanego mu przestępstwa, zagrożonego karą

grzywny w wysokości do 120 stawek dziennych, w dniu 24 stycznia 2024 r., stąd

kwotę bazową obliczeń, o których mowa w art. 23 § 3 k.k.s., stanowi wynagrodzenie

minimalne za rok 2024, zgodnie z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14

września 2023 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz

wysokości minimalnej stawki godzinowej w 2024 r. (Dz. U.2023.1893) wynoszące

4.242 zł. Stawka dzienna grzywny orzeczonej za czyn popełniony w styczniu 2024 r.,

określona zgodnie z treścią art. 23 § 3 k.k.s., powinna więc wynosić co najmniej 1/30

tej kwoty, czyli 141,40 zł.

Sąd Rejonowy, ustalając wysokość orzeczonej wobec A.D. stawki dziennej

grzywny poniżej tej kwoty, czyli w wysokości 110 zł, rażąco naruszył zatem art. 23 §

3 k.k.s. Miało to oczywisty i istotny wpływ na treść zaskarżonego kasacją orzeczenia,

zmniejszając, wbrew woli ustawodawcy, dolegliwość orzeczonej względem

oskarżonego kary za przypisany mu czyn.

W tej sytuacji konieczne jest uchylenie wyroku w zaskarżonej części i

przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu dla Łodzi - Śródmieścia w Łodzi w zakresie

rozstrzygnięcia o karze do ponownego rozpoznania, celem dostosowania orzeczonej

kary grzywny do wymogów przewidzianych przepisami prawa materialnego (art. 23

§ 3 k.k.s.).

Mając na uwadze oczywistą zasadność zarzutu i wniosku kasacji, Sąd

Najwyższy orzekł jak w wyroku.

[WB]

[a.ł]

Tomasz Artymiuk

Barbara Skoczkowska

Eugeniusz Wildowicz

Pełny tekst i metryka orzeczenia: Sąd Najwyższy, repozytorium2.sn.pl. Tytuł i streszczenie przygotował model językowy na podstawie treści orzeczenia. Orzeczenie może być nieprawomocne.