Sąd Najwyższy nie wstrzymał wykonania wyroku skazanego K.R. do czasu rozpoznania kasacji

W kasacji wywiedzionej w sprawie skazanego K.R. obrońca wniósł o

wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. W uzasadnieniu kasacji

podniósł, że „Należy wskazać, że wniesiona kasacja opiera się na zarzucie

zaistnienia uchybienia rangi bezwzględnej przyczyny odwoławczej, opisanej w art.

439 § 1 pkt 2 k.p.k. oraz na zarzutach dotyczących rażącego naruszenia norm

prawa procesowego, w tym zwłaszcza zaniechań, które prowadziły do pozbawienia

skazanego realizowania prawa do obrony. Zdaniem skarżącego uchybienia te są

widoczne prima facie i już na tym etapie wskazują na duże prawdopodobieństwo

uwzględnienia kasacji.” Ponadto wskazał, iż „Skazany K.R. jest ojcem 2 letniego

dziecka (zob. wywiad środowiskowy), a jego małżonka U.R. jest w kolejnej ciąży z

V KK 273/26

2

terminem porodu na wrzesień 2026 r. Zachodzi ryzyko utraty ciąży lub urodzenia

się dziecka z wadami genetycznymi, co potwierdzają załączone do kasacji

dokumenty w postaci wyników badań i skierowania na kolejne badania. Małżonka

skazanego nie jest w stanie samodzielnie utrzymać siebie i dwójki dzieci (umowa o

pracę z wysokością wynagrodzenia w załączeniu).”

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego kasacją orzeczenia ma

charakter wyjątkowy, jako odstępstwo od reguły wyrażonej w art. 9 § 2 k.k.w.,

według którego orzeczenie staje się wykonalne z chwilą uprawomocnienia. Od

dawna przyjmuje się w judykaturze, że korzystanie z rozwiązania przewidzianego w

art. 532 k.p.k. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy charakter zarzutów

kasacyjnych wskazuje na oczywistą ich zasadność.

Nie przesądzając ostatecznego wyniku postępowania kasacyjnego, trzeba

stwierdzić, że zawarta w kasacji obrońcy skazanego argumentacja nie jest tego

rodzaju, aby można było mówić o ewidentnej wadliwości kwestionowanego wyroku

Sądu odwoławczego.

Z kolei problemy rodzinne skazanego nie stanowią okoliczności

rozpatrywanych na gruncie unormowania z art. 532 § 1 k.p.k., natomiast mogą być

okolicznościami uzasadniającymi odroczenie wykonania kary, względnie udzielenie

przerwy w jej odbywaniu.

W tej sytuacji, respektując wyrażoną w art. 9 § 1 i 2 k.k.w. zasadę

bezzwłocznej wykonalności prawomocnych orzeczeń, Sąd Najwyższy orzekł jak

w dyspozytywnej części postanowienia (art. 532 § 1 k.p.k. a contrario).

[WB]

[r.g.]