Sąd Najwyższy uchylił karę grzywny, bo wyrok podał dwie różne kwoty

V KK 290/26

2

Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi wyrokiem nakazowym z dnia 4 maja

2026 r., sygn. akt III W 1335/25, uznał P.O. za winnego popełnienia wykroczenia z

art. 119 § 1 k.w. i wymierzył mu za to karę grzywny w „wysokości 50 (pięciuset)

złotych” oraz orzekł o kosztach sądowych.

Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 3 czerwca 2026 r.

Kasację od prawomocnego wyroku nakazowego wniósł Prokurator Generalny,

zaskarżając go w zakresie rozstrzygnięcia o karze, na niekorzyść ukaranego.

Skarżący zarzucił mu rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie

przepisów prawa procesowego, a mianowicie art. 504 § 1 pkt 5 k.p.k. w zw. z art. 94

§ 1 k.p.w., polegające na orzeczeniu - za popełnione w dniu 17 września 2025 r.

wykroczenie z art. 119 § 1 k.w. - kary grzywny w wysokości „50 (pięciuset) złotych”,

czyli w sposób, który z racji rozbieżności zapisu słownego i cyfrowego uniemożliwia

wykonanie wyroku nakazowego, co stanowi bezwzględną przyczynę uchylenia

orzeczenia, przewidzianą w dyspozycji art. 104 § 1 pkt 5 k.p.w.

W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie wyroku nakazowego w zaskarżonej

części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu dla Łodzi-Widzewa

w Łodzi do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje.

Kasacja ta jest w całości oczywiście zasadna i dlatego mogła zostać

uwzględniona na posiedzeniu, o jakim mowa w art. 535 § 5 k.p.k. w zw. z art. 112

k.p.w.

Trafnie podnosi skarżący, że z uwagi na zawarte w zaskarżonym wyroku

nakazowym rozstrzygnięcie o karze, zgodnie z którym obwinionemu została

wymierzona kara grzywny „w wysokości 50 (pięciuset) złotych”, nie można stwierdzić,

w jakiej wysokości kara ta została rzeczywiście orzeczona. Taki zaś sposób

określenia kary nie tylko godzi we wskazany w art. 504 § 1 pkt 5 k.p.k. w zw. z art.

94 § 1 k.p.w. obowiązek zredagowania wyroku nakazowego w sposób zrozumiały i

jednoznaczny, ale także powoduje wewnętrzną sprzeczność, uniemożliwiającą jego

wykonanie.

W świetle uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 28

czerwca 2018 r., I KZP 2/18 nie można potraktować uchybienia, jakiego dopuścił się

Sąd Rejonowy jako oczywistej omyłki pisarskiej, o jakiej mowa w art. 105 § 1 k.p.k.

V KK 290/26

3

P.O. został bowiem uznany za winnego popełnienia wykroczenia wyczerpującego

znamiona art. 119 § 1 k.w. i na podstawie tego przepisu wymierzono obwinionemu

karę grzywny. Z uwagi na to, że wskazany przepis przewiduje zagrożenie karą

aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny, natomiast zgodnie z dyspozycją art. 24

§ 1 k.w. grzywnę wymierza się w wysokości od 20 do 5000 zł, chyba że ustawa

stanowi inaczej, uznać należy, że grzywna mogła zostać wymierzona obwinionemu

zarówno w wysokości 50, jak i pięciuset złotych. Sąd Rejonowy orzekł zatem karę w

sposób uniemożliwiający wykonanie zaskarżonego wyroku nakazowego, co stanowi

bezwzględną przyczynę jego uchylenia, wskazaną w art. 104 § 1 pkt 5 k.p.w.

Kierując się powyższym Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok w części

dotyczącej rozstrzygnięcia o karze i sprawę w tym zakresie przekazał Sądowi

Rejonowemu dla Łodzi-Widzewa w Łodzi do ponownego rozpoznania. W

postępowaniu ponownym – nakazowym Sąd ten raz jeszcze rozstrzygnie o karze i w

prawidłowy sposób ukształtuje swe orzeczenie w tym zakresie.

Na marginesie zauważyć należy, że nie ma ustawowego obowiązku

opisywania cyfr słownie. Dlatego też wystarczające jest określenie wymiaru kary i

kwot pieniężnych tylko w formie cyfrowej. W orzecznictwie zaleca się taki sposób

redagowania wyroku. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 4 września 2025 r., IV KK

167/25 wskazał, że prawdzie zgodnie z § 30 ust. 2 Zarządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 19 czerwca 2019 r. w sprawie organizacji i zakresu działania

sekretariatów sądowych oraz innych działów administracji sądowej

(Dz.Urz.MS.2019.138) liczby wymienione w orzeczeniach określające wymiar kary i

kwoty pieniężne oznacza się cyframi arabskimi i określa się słownie, jednak wobec

podlegania sędziów jedynie Konstytucji i ustawom (art. 178 ust. 1 Konstytucji RP) nie

jawiłoby się jako uchybienie określenie wymiaru kary lub środków karnych albo kwot

pieniężnych jedynie przy użyciu cyfr arabskich, co w wielu przypadkach pozwoliłoby

uniknąć nieporozumień związanych z omawianą problematyką.

Z tych wszystkich względów orzeczono jak w wyroku.

[WB]

[a.ł]

V KK 290/26

4