Sąd Najwyższy oddalił kasację obrońcy M.K. skazanego na 4 lata i 6 miesięcy

V KK 296/26

2

Wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2025 r., sygn. akt II K 57/24 Sąd Okręgowy w

Sieradzu uznał oskarżonego M.K. za winnego dokonania zarzucanego mu czynu,

wyczerpującego dyspozycję art. 158 § 3 k.k. i za to na podstawie powołanego

przepisu wymierzył mu karę 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, na poczet

której zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia go wolności w tej

sprawie.

Apelacje w tej sprawie wniósł obrońca oskarżonego i prokurator.

Ten ostatni zaskarżając wyrok na niekorzyść oskarżonego w części

dotyczącej kary podniósł zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonej, wobec tego

oskarżonego kary pozbawienia wolności wnosząc o zmianę zaskarżonego wyroku i

wymierzenie mu kary 7 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności.

Z kolei obrońca oskarżonego, wyrok ten zaskarżył w całości wskazując na

„obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a

mianowicie art. 7 kpk poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału

dowodowego zgromadzonego w sprawie z pominięciem zasad prawidłowego

rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego a polegającą na

przyjęciu, że oskarżony popełnił czyn zabroniony podczas gdy prawidłowa ocena

dowodów do takich wniosków prowadzić nie może”.

Podnosząc ten zarzut obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i

uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu.

Wyrokiem z dnia 16 stycznia 2026 r., II AKa 293/25 Sąd Apelacyjny w Łodzi

zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.

Kasację wniósł obrońca skazanego. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił

rozstrzygnięciu sądu odwoławczego „rażące naruszenie przepisów prawa

procesowego, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 433

§ 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 2 k.pk. w zw. z art. 2 § 1 pkt

1 i § 2 k.p.k., art. 7 k.pk., art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. polegające na nienależytym,

powierzchownym i iluzorycznym rozpoznaniu przez Sąd Apelacyjny w Łodzi zarzutu

z apelacji obrońcy, dotyczącego naruszenia art. 7 k.p.k. przez Sąd I instancji. Sąd

meriti uchylił się od rzetelnego odniesienia się do szczegółowych argumentów

obrony i ograniczył się w uzasadnieniu wyroku do bezkrytycznego zaaprobowania

ustaleń Sądu Okręgowego, konkludując arbitralnie, iż "nie widzi potrzeby jeszcze

V KK 296/26

3

bardziej szczegółowego, niż to uczynił, odnoszenia się do zarzutu apelacji", co w

konsekwencji doprowadziło do braku właściwej kontroli instancyjnej oceny

wiarygodności wyjaśnień współoskarżonych.”

W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości w

stosunku do oskarżonego i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego

rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

W odpowiedzi na kasację obrońcy skazanego Prokurator Rejonowy w

Zduńskiej Woli wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasację obrońcy skazanego należało oddalić w trybie przewidzianym w art.

535 § 3 k.p.k.

Pomimo wskazania w kasacji na rażące naruszenie przepisów art. 433 § 2 w

zw. z art. 457 § 3 k.p.k., treść wniesionej skargi nie pozostawia wątpliwości, że

postawienie zarzutu kasacji w takiej formule nastąpiło w sposób czysto formalny

jedynie po to by upozorować dopełnienie wymogów stawianych zarzutom

kasacyjnym. Wykazanie wadliwości przeprowadzonej w sprawie kontroli

apelacyjnej poprzez zakwalifikowanie opisanych w kasacji uchybień jako rzekomo

naruszających dyspozycje art. 433 § 2 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k. nie może się

bowiem ograniczać wyłącznie do formalnego powołania tych przepisów w zarzucie

kasacji i stworzenia pozorów nieprawidłowej kontroli odwoławczej poprzez

sugerowanie „powierzchowności czy iluzoryczności " rozpoznania zarzutu

zgłaszanego w apelacji. Autor kasacji w żaden sposób nie wskazał w kasacji na

konkretne okoliczności świadczące o naruszeniu wskazanego standardu, a jedynie

pod pozorem naruszenia prawa procesowego, w szczególności przepisów

gwarantujących rzetelność kontroli odwoławczej i w celu obejścia regulacji z art.

523 § 1 k.p.k., w rzeczywistości domagał się ponownej i przede wszystkim zgodnej

z jego oczekiwaniami weryfikacji materiału dowodowego, konsekwencją której

byłoby ustalenie braku sprawstwa skazanego M. K.

Tymczasem dokonana analiza tak samej apelacji jak i uzasadnienia

zaskarżonego wyroku potwierdza, że jakość przeprowadzonej w tej sprawie kontroli

odwoławczej nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń. Rozpoznając podniesiony w

apelacji zarzut naruszenia art. 7 k.p.k., sąd odwoławczy w sposób rzetelny, z

V KK 296/26

4

odwołaniem się do konkretnych elementów faktycznych i dowodowych sprawy (por.

str. 4-5 uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego), odniósł się do wskazywanego w

apelacji rzekomego uchybienia. Rozważania te, wbrew twierdzeniom obrońcy, nie

ograniczają się wcale do zastosowania przez sąd odwoławczy odwołania do treści

uzasadnienia wyroku sądu pierwszej instancji. Przeciwnie są one kompletne oraz

dostatecznie wnikliwe. Przy czym warto zwrócić uwagę skarżącego, że o

dopuszczalność zastosowania przez sąd odwoławczy zabiegu odwołania się do

treści uzasadnienia sądu pierwszej instancji każdorazowo decyduje przede

wszystkim jakość uzasadnienia sporządzonego przez sąd meriti oraz treść

uchybień wskazanych w apelacji (chodzi o ich charakter i to, czy obejmują one inne

zagadnienia niż te, które rozważał sąd pierwszej instancji). Oczywistym jest, że w

sytuacji, w której apelacja ma charakter wyłącznie polemiczny, bez formułowania

nowych argumentów, a sąd odwoławczy podziela ocenę dowodów przeprowadzoną

i należycie wyjaśnioną przez sąd pierwszej instancji, to nie ma obowiązku

powtarzać argumentów, które uznał za trafne. W takiej sytuacji sąd drugiej instancji

może jedynie skarżącego odesłać do rozważań sądu meriti i takiego postąpienia

nie sposób wówczas uznać za naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3

k.p.k.

Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji.

SSN J. Matras

[WB]

[r.g.]